Ubogacenie Europy

Soldat sie pomylil z logowaniem
Dla odswiezenie tej waszej " pamięci narodowej " . CZYTAĆ Z ZROZUMIENIEM
Historyczny kontekst: Polska a Ukraińcy przed 1939 rokiem
Po upadku Austro-Węgier i Imperium Rosyjskiego w 1918 roku rozpoczęła się walka o kontrolę nad etnicznie mieszanymi terenami – Galicją, Wołyniem, Chełmszczyzną i innymi. W wyniku tej walki: Zachodnia Ukraina została przyłączona do Polski (II Rzeczpospolita), a Polska nie uznała Ukraińców jako mniejszości narodowej z prawami do autonomii.
Represje wobec Ukraińców w Polsce (1918–1939)
✅ 1. Pacyfikacja Małopolski Wschodniej (1930 rok)
Zorganizowana przez rząd Józefa Piłsudskiego w odpowiedzi na działalność terrorystyczną OUN (sabotaż, podpalenia, zamachy). Wojsko i policja polska przeprowadziły akcję represyjną w ukraińskich wsiach Galicji Wschodniej: niszczono domy, szkoły, cerkwie, spółdzielnie, bito, upokarzano i aresztowano tysiące cywilów, około 1000 Ukraińców zostało poddanych torturom i więzieniu. Pacyfikacja pogłębiła nienawiść do państwa polskiego i radykalizowała ukraińskie społeczeństwo.
✅ 2. Polonizacja szkolnictwa i kultury
Masowo zamykano ukraińskie szkoły lub przekształcano je w polskie. Do 1939 roku z ponad 2500 ukraińskich szkół pozostało mniej niż 300. Utrudniano pracę duchownym, nauczycielom, dziennikarzom. Wydawnictwa, prasa i organizacje ukraińskie były cenzurowane i zamykane.
✅ 3. Kolonizacja i dyskryminacja gospodarcza
Rząd polski prowadził tzw. osadnictwo wojskowe: polscy weterani i chłopi osiedlali się na terenach ukraińskich, Ukraińscy chłopi byli wypierani i pozbawiani ziemi. To powodowało napięcia społeczne i konflikty.
✅ 4. Represje polityczne
Zakazywano działalności partii ukraińskich (z wyjątkiem lojalnych wobec Warszawy). Liderzy OUN i inni aktywiści trafiali do więzień i obozów, np. w Berezie Kartuskiej. Nawet pokojowe protesty były brutalnie tłumione.
✅ 5. Zamachy na działaczy ukraińskich
Dochodziło do politycznych zabójstw, np. naukowca i działacza Ołeksy Bobyka. Zdarzały się również pobicia, szykany i bezprawne aresztowania ukraińskiej inteligencji.
Ukraińska odpowiedź (lata 1920–30)
W odpowiedzi ukraińscy nacjonaliści (głównie OUN) rozpoczęli: akcje sabotażowe, zamachy na polskich urzędników (np. ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego w 1934), podpalenia majątków, ataki na posterunki i linie kolejowe. To prowadziło do dalszych represji ze strony państwa polskiego i pogłębiało spiralę wzajemnej nienawiści.
Podsumowanie
Polityka władz polskich Skutki dla Ukraińców
Pacyfikacja (1930) Represje, radykalizacja społeczeństwa
Zamknięcie szkół, cenzura kultury Utrata tożsamości, opór
Kolonizacja osadnicza Konflikty społeczne, wywłaszczenia
Represje polityczne Konspiracja, działalność podziemna
Polonizacja Pogłębianie wrogości etnicznej

Siły ultraprawicowe to wyjątkowo niebezpieczne zjawisko polityczne. Jest to problem aktualny niezależnie od miejsca ich działalności – czy to w Wielkiej Brytanii, Polsce, Ukrainie, czy na Madagaskarze.
Oprócz niebezpieczeństwa, jakie ze sobą niosą, siły te są często pozbawione realnych i konstruktywnych pomysłów na rozwój gospodarczy i społeczny. Ich głównymi narzędziami są manipulacja, populizm, fake newsy, mowa nienawiści, teorie spiskowe i agresja.
Działalność ta jest skierowana przede wszystkim do biedniejszych warstw społeczeństwa, którym w ten sposób „pomagają” znaleźć łatwe wytłumaczenie ich niepowodzeń życiowych, prywatnych czy rodzinnych. Wskazanie winnego w trudnej sytuacji finansowej czy życiowej często pozwala ludziom lepiej przetrwać ten trudny czas.
Polska obecnie przeżywa czas, w którym siły ultraprawicowe, podsycane rosyjską propagandą, sieją nienawiść, agresję, kłamstwa i manipulują ludźmi. Ofiarami tych działań w Polsce są obecnie Ukraińcy. Jest to bardzo niepokojący moment, zwłaszcza że kulminacja tego zjawiska prawdopodobnie jeszcze nie nastąpiła.
Warto jednak pamiętać, że Polacy również doświadczyli podobnego „migracyjnego mobbingu” w Wielkiej Brytanii. Po 2004 roku setki tysięcy Polaków wyemigrowało do Wielkiej Brytanii, głównie w celach zarobkowych. Choć ceniono ich za pracowitość i fachowość, część Brytyjczyków postrzegała ich jako konkurencję na rynku pracy. Prowadziło to czasami do napięć społecznych i powielania stereotypów.
I znowu – zjawiska te rozkręcały siły ultraprawicowe, które szukały winnych nieefektywnej polityki brytyjskiej. A kogo najprościej oskarżyć? Oczywiście, migranta!
Przejawy dyskryminacji Polaków:
- Komentarze typu „Go back to Poland” („Wracaj do Polski”) – takie słowa niestety padały, zwłaszcza w czasie wzmożonych napięć politycznych.
- Wzrost incydentów po referendum brexitowym (2016) – Liczba aktów o charakterze ksenofobicznym wzrosła, dotykając także Polaków. Odnotowano doniesienia o atakach słownych, a nawet fizycznych, oraz wandalizmie wobec polskich sklepów i centrów społecznych.
- Trudności w pracy – W niektórych miejscach Polacy doświadczali gorszego traktowania, braku awansów lub wyśmiewania akcentu.
- Tragiczne ataki – Niestety, na tle nienawiści narodowej doszło do tragedii. Arkadiusz Jóźwik, Polak mieszkający w Harlow (Essex), został zaatakowany wieczorem 27 sierpnia 2016 roku i zmarł dwa dni później w szpitalu.
Warto jednak podkreślić, że zdecydowana większość Brytyjczyków odnosi się do Polaków z szacunkiem. Polacy wnieśli ogromny wkład w gospodarkę, służbę zdrowia, budownictwo, edukację czy gastronomię. W wielu społecznościach lokalnych są bardzo dobrze zintegrowani.
Podobną zależność można zaobserwować w stosunku do Ukraińców w Polsce. Większość Polaków traktuje Ukraińców z szacunkiem. Z kolei Ukraińcy (nie tylko uchodźcy, ale i ci, którzy mieszkają w Polsce od dawna) są wdzięczni Polakom za wsparcie, pomoc i solidarność.
Niestety, podobnie jak Polacy w Wielkiej Brytanii, Ukraińcy w Polsce bywają celem uprzedzeń lub nieprzyjemnych komentarzy, zwłaszcza w Internecie. Powtarzają się głosy w stylu „niech wracają na Ukrainę” czy „zabierają miejsca pracy” – są one niemal identyczne z tymi, które Polacy słyszeli na Wyspach. Jedynie co w Polsce dodały się rosyjskie narracje co do Ukraińców: "banderowcy", "szoszony", "upadliny", "na front", "spierd... na Ukrainę" itp.

Zachodnie państwa Europy od dawna postrzegane były jako otwarte, tolerancyjne i atrakcyjne dla zagranicznych pracowników. Wielu Polaków przyjeżdżało tam w poszukiwaniu lepszego życia, stabilności i wyższych zarobków oferowanych przez zachodni rynek pracy. 

W ostatnich latach jednak ten obraz zaczyna gwałtownie się zmieniać. W wyniku inflacji i kryzysu mieszkaniowego coraz więcej osób traci dach nad głową, a ich sytuacja pogarsza się na tyle, że zmuszeni są mieszkać na ulicach największych europejskich miast.

Bezdomność wśród migrantów stała się przedmiotem publicznej debaty – zarówno z perspektywy społecznej, jak i politycznej. Przykładów tego zjawiska upatrywać można na ulicach Berlina, gdzie od lat przebywa wielu bezdomnych Polaków. Z najnowszego raportu niemieckiego rządu wynika, że w ciągu ostatnich dwóch lat liczba osób bezdomnych w Niemczech podwoiła się, a wśród cudzoziemców największą grupę stanowią Polacy – ponad 100 tysięcy z nich mieszka obecnie na ulicach niemieckich miast. Wielu migrantów z Polski trafia do tej grupy po utracie pracy sezonowej, rozpadzie relacji czy problemach zdrowotnych.

Skala tego problemu widoczna jest również w innych krajach Zachodu - w Wielkiej Brytanii, Irlandii, Francji, Belgii czy Holandii. Pod presją opinii publicznej holenderskie władze zaczęły wprowadzać coraz surowsze środki wobec migrantów, którzy nie są w stanie się utrzymać lub postrzegani są jako „uciążliwi” w przestrzeni publicznej. W efekcie coraz częściej zapadają decyzje o tzw. transferach – czyli deportacjach obywateli Unii Europejskiej.


Czytaj więcej: https://www.biznesinfo.pl/europejski-kraj-rusza-z-fala-d...