Ubogacenie Europy

Grupa ośmiu osób z Turcji – sześciu studentów i dwie nauczycielki – przyjechała do Polski w ramach unijnego programu Erasmus+, aby zdobywać doświadczenie zawodowe. Jednak ich pobyt w Górze Kalwarii na Mazowszu, zamienił się w nieoczekiwany koszmar. Z tego powodu zostali przeniesieni do Warszawy.

Młodzi Turcy znaleźli się w sytuacji, w której bali się opuszczać hotel, spacerować po mieście czy pójść do sklepu. Bo byli zaczepiani, wulgarnie wyzywani czy filmowani bez pozwolenia.
- Bardzo poruszyła mnie też informacja, że jednej z kobiet, nauczycielek z Turcji, zerwano z głowy chustę.
Nie ma naszej zgody na takie działania, złu trzeba się przeciwstawić - mówi zastępca burmistrza, Piotr Chmielewski.
***
Kalwaria, w odniesieniu do miejsc pielgrzymkowych, oznacza kaplice symbolizujące stacje Męki Pańskiej, które swym położeniem – zazwyczaj na wzgórzach – miały przypominać Jerozolimę.
Celem budowania kalwarii było umożliwienie wiernym otrzymywania takich samych odpustów, jak podczas pielgrzymki do Jerozolimy.
***
Góra Kalwaria położona jest niecałe 40 km na południe od Warszawy. Nazywana była Nową Jerozolimą. W 1666 r. na terenie ówczesnej Rzeczypospolitej istniały już cztery kalwarie: Kalwaria Zebrzydowska w Małopolsce, Żmudzka na Litwie, Wejherowska na Kaszubach i Pakoska na Kujawach oraz powstawała kalwaria w Pacławiu na Podkarpaciu. Brak kalwarii na Mazowszu zauważył biskup poznański, Stefan Wierzbowski.
W tym celu biskup poznański wykupił zniszczoną w czasie potopu szwedzkiego wieś Góra i postanowił wznieść Nową Jerozolimę.
Sprowadził tu także dominikanów, dominikanki, franciszkanów, bernardynów, pijarów i marianów.
W Mazowieckiej Jerozolimie pośród kościołów i kaplic mieszkali zwyczajni ludzie. Znajdowały się tutaj domy, gospody, browary, młyny, usługi rzemieślnicze i medyczne oraz inne. Tak zbudowane miasto kalwaryjne miało wierniej odzwierciedlać Jerozolimę, gdzie w czasie drogi krzyżowej Jezusa, jego męki i zmartwychwstania toczyło się zwyczajne życie.
***
Zabobonne podejście do wyznawców innych religii niż katolicka, nie wzięło się znikąd…

Ty banderówo, spier... do siebie!" – usłyszała Zoriana od starszego pana. Napaści i wyzwiska to dziś niemal codzienność Ukraińców mieszkających w Polsce.

Lipiec, deptak nad Brdą w centrum Bydgoszczy. Na ławeczce siedzi dwóch młodych mężczyzn i krzyczy na całe gardło: "J...ć Ukraińców, j...ć uchodźców!". Do kogo kierują te wyzwiska? Okazuje się, że do grupy starszych dzieci idących nabrzeżem w krakowskich strojach ludowych razem z opiekunami. To była ukraińska młodzież, a całe zajście widział dziennikarz Adam Wajrak. Interweniował w obronie dzieci i skomentował na swoim facebookowym profilu. "Nie sądziłem, że takie akcje są możliwe w Polsce w biały dzień" – gorzko pisze Wajrak.

Takich zdarzeń jest jednak coraz więcej, w całej Polsce. Fala nienawiści wobec uchodźców i imigrantów z Ukrainy przybiera na sile. To już nie tylko pokazówki w stylu zdejmowania ukraińskiej flagi przez Grzegorza Brauna podczas majowego wiecu w Białej Podlaskiej czy groźby słane do dyrektora teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie w sprawie wiszącej na budynku teatru flagi Ukrainy. To również przypadki obrażania, poniżania, pobić zwykłych ludzi, którzy próbują ułożyć sobie w Polsce życie po wojennych traumach. Albo po prostu wpadł im do głowy taki pomysł, aby uczyć się, pracować i założyć rodzinę w Polsce. A dzisiaj coraz częściej boją się wyjść wieczorem z domu lub rozmawiać na ulicy w swoim języku.
https://www.newsweek.pl/subskrypcja?utm_campaign=cb

Na początek ważne jest rozróżnienie między dwoma pojęciami: filmowaniem a rozpowszechnianiem wizerunku. Filmować możemy praktycznie wszędzie, gdzie przestrzeń publiczna to pozwala, o ile nie naruszamy prywatności innych osób i nie łamiemy przepisów. W Zielonej Górze, jak w większości miast, miejsca publiczne takie jak parki czy ulice są otwarte dla kamer i aparatów.

Jednak kiedy nasze nagranie zawiera wizerunek osób, które przypadkowo znalazły się w kadrze, wkraczamy na grunt bardziej skomplikowany. Tutaj pojawia się pytanie o zgody i ochronę wizerunku. Zgodnie z polskim prawem, generalnie, rozpowszechnianie wizerunku osoby wymaga jej zgody, jednak zasada ta ma pewne wyjątki. Przykładowo, jeśli filmujemy wystąpienie osoby publicznej lub nagranie ma charakter dokumentalny i służy ważnemu celowi społecznemu, zgoda taka nie jest wymagana.

Ale co z sytuacjami mniej jednoznacznymi? Czy możemy filmować ulicznego artystę, który tańczy w rytm ulubionej melodii Zielonej Góry? A co z osobami, które przypadkiem weszły w kadr podczas naszego nagrania krajobrazu? Tutaj każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, biorąc pod uwagę kontekst i potencjalne konsekwencje dla osób filmowanych.

Warto pamiętać, że nawet jeśli prawnie możemy filmować bez zgody, zawsze istnieje kwestia etyki i szacunku dla prywatności innych. Dlatego, zanim naciśniemy przycisk nagrywania, warto zadać sobie pytanie: czy naruszam czyjąś przestrzeń osobistą? Czy mój artystyczny zamiar usprawiedliwia ewentualny dyskomfort osoby filmowanej? https://zmatrycy.pl/wizerunek-w-miejscu-publicznym...
mochale- reasumując jeśli robisz krajobraz ok - jeśli jednak pojedyncza osobę to ona ma prawo ci tego zabronic