"Prawo które nie służy narodowi to jest bezprawie"

Szefowa Rady Europy reaguje na stanowisko Ministerstwa Sprawiedliwości, oskarżające Europejski Trybunał Praw człowieka o wydawanie "absurdalnych", niemerytorycznych wyroków bez podstaw prawnych, stronniczość, upolitycznienie oraz ideologizację.
„Zarzuty, że wyroki Trybunału są politycznie umotywowane, podważają autorytet instytucji i wiarygodność całego systemu Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Wierzę, że Polska nadal będzie wspierać stosowanie Konwencji, tak, jak ją interpretuje Europejski Trybunał Praw Człowieka, w polskim porządku prawnym. Na co składa się zobowiązanie do przyjęte przez strony Konwencji do wykonywania ostatecznych wyroków Trybunału” – sekretarz generalna Rady EuropyMarija Pejčinović Burić 30 czerwca 2021 napisała do Ministra Sprawiedliwości (i Prokuratora Generalnego) Zbigniewa Ziobry.„Zarzuty, że wyroki Trybunału są politycznie umotywowane, podważają autorytet instytucji i wiarygodność całego systemu Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Wierzę, że Polska nadal będzie wspierać stosowanie Konwencji, tak, jak ją interpretuje Europejski Trybunał Praw Człowieka, w polskim porządku prawnym. Na co składa się zobowiązanie do przyjęte przez strony Konwencji do wykonywania ostatecznych wyroków Trybunału” – sekretarz generalna Rady EuropyMarija Pejčinović Burić 30 czerwca 2021 napisała do Ministra Sprawiedliwości (i Prokuratora Generalnego) Zbigniewa Ziobry.

Dzień wcześniej Ministerstwo Sprawiedliwości wydało stanowisko, w którym oskarżyło Europejski Trybunał Praw Człowieka m.in. o to, że nie wydaje wyroków opartych na prawie, jest stronniczy i kieruje się ideologią. A wydany przez ETPCz wyrok ze skargi polskich sędziów jest „bez podstaw merytorycznych” i „absurdalny”.

To reakcja na ogłoszony 29 czerwca wyrok ETPCz w sprawie ze skargi sędziów Aliny Bojary i Mariusza Brody. ETPCz orzekł, że brak możliwości odwołania się przez sędziów od arbitralnej decyzji Ministra Sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry o odwołaniu ich ze stanowiska wiceprezesów sądu okręgowego, narusza prawo do sądu skarżących, chronione przez art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Zasądził sędziom po 20 tysięcy euro odszkodowania od Polski. https://oko.press/szefowa-rady-europy-odpowiada-...

Zgodnie z art. 21 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty:

1. Eksperyment medyczny przeprowadzany na ludziach może być eksperymentem leczniczym albo eksperymentem badawczym.
2. Eksperymentem leczniczym jest wprowadzenie nowych albo tylko częściowo wypróbowanych metod diagnostycznych, leczniczych lub profilaktycznych w celu osiągnięcia bezpośredniej korzyści dla zdrowia osoby chorej. Może on być przeprowadzony, jeżeli dotychczas stosowane metody nie są skuteczne albo jeżeli ich skuteczność nie jest wystarczająca. Udział w eksperymencie leczniczym kobiet ciężarnych wymaga szczególnie wnikliwej oceny związanego z tym ryzyka dla matki i dziecka poczętego.
3. Eksperyment badawczy ma na celu przede wszystkim rozszerzenie wiedzy medycznej. Może być on przeprowadzany zarówno na osobie chorej, jak i zdrowej. Przeprowadzenie eksperymentu badawczego jest dopuszczalne, gdy uczestnictwo w nim nie jest związane z ryzykiem albo też ryzyko jest minimalne i nie pozostaje w dysproporcji do możliwych pozytywnych rezultatów takiego eksperymentu.
Udział uczestnika małoletniego w eksperymencie badawczym jest dozwolony tylko po łącznym spełnieniu następujących warunków:

1. spodziewane korzyści mają bezpośrednie znaczenie dla zdrowia małoletniego poddanego eksperymentowi badawczemu lub innych małoletnich należących do tej samej grupy wiekowej;
2. eksperyment badawczy przyniesie istotne rozszerzenie wiedzy medycznej;
3. nie istnieje możliwość przeprowadzenia takiego eksperymentu o porównywalnej efektywności z udziałem osoby pełnoletniej (art. 23a ust. 2 u.zaw.lek.).
Spodziewane korzyści ze szczepienia małoletnich są nikłe, natomiast ryzyko duże, co bezwzględnie uniemożliwia przeprowadzenie eksperymentu.
https://psnlin.pl/szczepienie_dzieci_przeciw_cov...

Paweł Juszczyszyn
·
Szanowni Państwo,
Któż z nas nie widział pokazu buty i arogancji Macieja Nawackiego?
– „przefaksowanego” Prezesa Sądu Rejonowego w Olsztynie i członka (z nominacji PiS) nie spełniającej standardów konstytucyjnych neo – Krajowej Rady Sądownictwa, który nie zdołał zebrać w środowisku sędziowskim poparcia wymaganego ustawą uchwaloną ówczesną większością parlamentarną, by kandydować do tej Rady.
Wszyscy mogliśmy obserwować zachowania niegodne sędziego, a polegające na ostentacyjnym podarciu przez Macieja Nawackiego dokumentu w postaci podpisanego przez 31 sędziów wniosku o podjęcie uchwał podczas Zebrania Sędziów Sądu Rejonowego w Olsztynie 7 lutego 2020 r.
Mogliśmy to obserwować, bowiem z inicjatywy samego Macieja Nawackiego przedstawiciele mediów (m.in. TVP Info, TVN24, Polsat News) transmitowali i utrwalili przebieg opisanego Zebrania Sędziów.
Po tym bulwersującym zdarzeniu ponad 50 sędziów olsztyńskich Sądów (w tym ja) złożyło 11 lutego 2020 r. do miejscowej Prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa zniszczenia dokumentu (art. 276 kk) i przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego (art. 231 §1 kk).
W poniedziałek 28 czerwca br. specjalny Wydział Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej, który przejął opisane zawiadomienie o przestępstwie, powiadomił nas o odmowie wszczęcia śledztwa w tej sprawie. Zawiadomienie nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia.
Odmowa wszczęcia śledztwa w tej sprawie i zawiadomienie o tym zostały sporządzone przez Prokuraturę Krajową (podległą Zbigniewowi Ziobrze i Bogdanowi Święczkowskiemu) po przeszło roku i 4 miesiącach od złożenia zawiadomienia o przestępstwie, a zatem z rażącym przekroczeniem terminów przewidzianych w art. 305 § 1 kpk i art. 306 § 3 kpk. (Zgodnie z tym ostatnim przepisem osoba, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie powinna zostać powiadomiona o wszczęciu albo odmowie wszczęcia śledztwa w ciągu 6 tygodni).
Tak obecnie (w małym, ale znamiennym fragmencie) wygląda państwo prawne i równość wobec prawa w Polsce.
My jednak nie możemy godzić się z bezprawiem, nie możemy akceptować demoralizacji i arogancji władzy.
Dlatego dziś złożyłem zażalenie na opisaną decyzję procesową Prokuratury Krajowej do wciąż broniącego swojej niezależności sądu powszechnego (wczoraj uczyniła to znaczna część olsztyńskich sędziów).

Nielegalna Izba Dyscyplinarna dała IPN zgodę na karne ściganie prezesa Izby Pracy SN Iwańskiego. Aż 75 sędziów SN, w tym Adam Strzembosz, nie uznaje tego – bo Izba nie jest sądem, a jej decyzje orzeczeniami.Izba Dyscyplinarna uznała, że sędzia biorąc w 1982 roku udział w wydaniu przez sąd wojskowy wyroku skazującego działacza opozycji na trzy lata więzienia za antykomunistyczne ulotki, popełnił zbrodnię komunistyczną i zbrodnię przeciwko ludzkości.

I taki zarzut będzie mógł postawić Iwulskiemu prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu przy krakowskim Instytucie Pamięci Narodowej. To on zażądał uchylenia immunitetu.

Decyzję o zgodzie na ściganie Józefa Iwulskiego wydała Izba w składzie: Małgorzata Bednarek (przewodnicząca składu i sprawozdawca sprawy), Jarosław Duś i Adam Roch (złożył zdanie odrębne, nie zgodził się na ściganie, wcześniej odmówił wydania zgody na zatrzymanie Igora Tulei). Wszyscy to byli prokuratorzy kojarzeni z frakcją Ziobry w prokuraturze. Bednarek zakładała stowarzyszenie Ad Vocem skupiające Ziobrystów, a Duś przed przyjściem do Izby pracował w Prokuraturze Krajowej.
Od tej decyzji sędzia Iwulski i jego obrońcy: sędzia SN prof. Włodzimierz Wróbel, adwokat Sylwia Gregorczyk-Abram i adwokat Agnieszka Helsztyńska mogą się jeszcze odwołać do innego składu Izby Dyscyplinarnej.
W związku z podjęciem w dniu 2 lipca 2021 r. przez Izbę Dyscyplinarną »uchwały« o wyrażeniu zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej SSN Józefa Iwulskiego, oświadczamy:

1/ stosownie do uchwały trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. i przedstawionej w niej szerokiej argumentacji prawnej, Izba Dyscyplinarna nie jest sądem w rozumieniu Konstytucji RP, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz Traktatu o Unii Europejskiej;

2/ według art. 181 Konstytucji RP, uchylenie immunitetu przysługującego każdemu sędziemu może nastąpić tylko za zgodą niezależnego i bezstronnego sądu. W konsekwencji, wyrażamy przekonanie, że dopóki wniosek prokuratora o uchylenie immunitetu sędziemu nie zostanie rozpoznany przez niezależny sąd, brak jest rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem tego wniosku”.

Oświadczenie podpisało 75 sędziów Sądu Najwyższego – obecnych i w stanie spoczynków, w tym byli I prezesi SN Adam Strzembosz, Małgorzata Gersdorf, prezes Izby Karnej Michał Laskowski, prezes Izby Cywilnej Dariusz Zawistowski, były prezes Izby Karnej Stanisław Zabłocki i obrońca sędziego Iwulskiego, prof. Włodzimierz Wróbel. Oświadczenie podpisali również sędziowie z Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Zobacz, kto jeszcze podpisał oświadczenie
Ponadto wielu prawników i sędziów podnosi, że działalność Izby została zawieszona przez TSUE w kwietniu 2020 roku i nie powinna orzekać. Ale Izba uznaje, że zawieszenie dotyczy tylko spraw dyscyplinarnych sędziów. Pisaliśmy o tym w OKO.press: https://oko.press/75-sedziow-sn-sedzia-jozef-iwu...