Wygramy! Jarosław

Nie chcę już walczyć. Ale jeszcze bardziej boję się przestać.
Czasami mam wrażenie, że jesteśmy już po wszystkim. Że ten kraj, który kiedyś nosił imię „Rzeczpospolita Polska”, istnieje już tylko z nazwy, a to, co było jego sercem – wolność, wspólnota, prawo, człowieczeństwo – zanikło gdzieś w hałasie i chaosie.
Zdeptane przez cynizm, pogardę, propagandę i tani populizm ubrany w biało-czerwone szaliki.
Widzę, co się dzieje. I słyszę, co mówią.
Że kobiety mają „rodzić, a nie dyskutować”.
Że władza powinna być „silna”, a przeciwnik „zawisnąć”.
Że wolność słowa jest tylko dla swoich, a reszta to „obca agentura”.
Że prawa człowieka to „zachodnia zaraza”, a Unia Europejska to „okupant”.
I myślę o tym, że ludzie tacy jak Bąkiewicz, Braun, Mejza, Kowalski, Matecki – naprawdę mogą przejąć pełnię władzy. Nie na chwilę, nie w ramach koalicji, ale całkowicie. W sposób, który znaliśmy już wcześniej – choćby z historii XX wieku.
Granice przesuwają się powoli. Tak samo było w Niemczech lat 30. – najpierw słowa, potem milczenie, potem strach. I w Rosji lat 2000 – najpierw propaganda, potem represje, a na końcu wojna.
Dziś granice też się przesuwają. Tyle że nie fizycznie – tylko moralnie.
Władza coraz śmielej testuje, jak daleko może się posunąć. I okazuje się, że może coraz dalej. Bo ludzie przywykają. Bo oswajamy się z przemocą w języku, z pogardą w oczach, z kłamstwem w ustach „patriotów”. Bo odwracamy wzrok – „to przecież tylko słowa”, „nie warto się przejmować”, „wszyscy są tacy sami”.
Ale to nieprawda. I przychodzi taki moment, gdy granicy już nie widać. Gdy nie wiesz, gdzie się skończyła wolność, a zaczęło milczenie.
Bo pranie mózgu działa najlepiej, gdy robi się je powoli. W szkołach. W telewizji. W Kościele. W domu. Z dnia na dzień. Z tygodnia na tydzień. Aż któregoś dnia ludzie naprawdę zaczynają wierzyć, że wolność to zagrożenie, a przemoc to „obrona tradycji”.
To jest najgorsze. Bo tego nie da się już tak łatwo cofnąć.
Bo jeśli pokolenie wychowane na Mateckim i Braunie zacznie rządzić naprawdę – to może się okazać, że demokracja była tylko krótkim przerywnikiem między reżimami. Że Polska XXI wieku stanie się miejscem, w którym wolność znowu będzie luksusem – nie prawem.
Nie chcę żyć w kraju, w którym kobiety mają być podręcznymi, a mężczyźni ślepymi żołnierzami ideologii.
Nie chcę patrzeć, jak młodzi ludzie uciekają, bo nie chcą żyć w świecie, gdzie normalność to nienawiść.
Nie chcę, by Bóg był narzędziem do kontroli, a patriotyzm – maską dla przemocy.
Ale najbardziej boli mnie to, że to wszystko naprawdę może się wydarzyć. I nie będzie żadnego wielkiego huku. Nie będzie rewolucji. Nie będzie jednego momentu, kiedy wszystko się zawali.
To będzie ciche umieranie. Tygodniami. Lata.
A my wszyscy – jeśli się nie obudzimy – będziemy tego świadkami. I współwinni. Częstochowski Kmicic