Wygramy! Jarosław

TSUE właśnie rozbił w pył jeden z największych eksperymentów politycznych PiS. Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych - oczko w głowie partyjnych inżynierów prawa - została uznana za nielegalną. To nie sądy, to nie wymiar sprawiedliwości, to atrapowe struktury stworzone po to, by trzymać obywateli za twarz i zapewniać polityczne bezpieczeństwo rządzącym. Teraz czar prysł.

Prawo europejskie zwyciężyło nad partyjnym bezprawiem. A to dopiero początek. Każdy wyrok wydany przez neosędziego można dziś podważyć. Każdy obywatel ma prawo domagać się odszkodowania za to, że jego sprawę prowadziła osoba niezdolna do zachowania niezależności i niezawisłości. To oznacza tysiące procesów, setki odwołań i gigantyczne koszty, które spadną na państwo. I trzeba to powiedzieć wprost: to rachunek wystawiony przez PiS za ich obsesję przejęcia sądów.

Nie ma już wątpliwości - Izba Kontroli Nadzwyczajnej nigdy nie była sądem. Każde jej orzeczenie jest niczym więcej jak polityczną kartką papieru. TSUE powiedział jasno: sędzia nielegalnie powołany nie jest sędzią. A skoro tak, to wszystko, co podpisał, nadaje się do kosza. To nie tylko kompromitacja. To dowód, że cała konstrukcja PiS-owskiej „reformy” była od początku kłamstwem.

Duda, Ziobro, Kaczyński - wszyscy oni budowali ten system z premedytacją. Nie z niewiedzy, nie z przypadku. Świadomie wprowadzili w życie mechanizm, który miał zamienić sądy w partyjne narzędzia. Świadomie zignorowali ostrzeżenia ekspertów i wyroki europejskich trybunałów. Świadomie zafundowali Polakom prawny chaos, jakiego nie widzieliśmy od dekad. To nie jest błąd polityczny. To celowe działanie przeciwko państwu prawa.

Dziś skutki są opłakane. Obywatel nie ma pewności, czy sędzia prowadzący jego sprawę jest legalny. Sąd może zignorować wyrok Sądu Najwyższego, jeśli w składzie zasiadał neosędzia. To oznacza, że zaufanie do wymiaru sprawiedliwości zostało zniszczone w podstawach. Jak można wierzyć w system, skoro sam TSUE stwierdza, że połowa jego elementów działała bezprawnie?

I tu dochodzimy do brutalnej prawdy. PiS chciał podporządkować sobie sądy, a zamiast tego zostawił po sobie zgliszcza. Zamiast „reformy” mamy ruinę. Zamiast silnych instytucji - prowizorki. Zamiast szacunku do prawa - śmiech i pogardę. To, co miało dawać poczucie stabilności, stało się źródłem niekończącej się niepewności.

To wszystko jest pieczętowane podpisem Andrzeja Dudy. Prezydent, który miał być strażnikiem konstytucji, okazał się jej grabarzem. Człowiek, który powinien stać na straży prawa, stał się notariuszem partyjnych interesów. Gdyby nie jego podpisy, neosędziowie nigdy nie weszliby do polskich sądów. To on umożliwił polityczne skażenie wymiaru sprawiedliwości.

Historia znów zatoczyła koło. Autokraci zawsze przegrywają z prawem, bo prawo - nawet deptane, niszczone i ośmieszane - w końcu wraca jak bumerang. Wyrok TSUE to nie tylko techniczne rozstrzygnięcie. To symboliczny koniec pewnej epoki. Epoki, w której partia polityczna uwierzyła, że można zbudować państwo prawa na kłamstwie.

I to jest największa ironia tej historii. Ci, którzy krzyczeli najgłośniej o „suwerenności” i „wstawaniu z kolan”, właśnie dostali najboleśniejszą lekcję. Europa przypomniała im, że nie ma demokracji bez niezależnych sądów. Nie ma wolności, jeśli wyroki wydają partyjni nominaci. Nie ma prawa, jeśli sędzia nie jest sędzią, tylko figurantem.

PiS zostawił po sobie kraj, w którym obywatel zamiast ufać sędziemu, musi sprawdzać jego metryczkę. Państwo, w którym chaos prawny stał się normą. To nie jest reforma. To prawny sabotaż, który będzie ciążył nad Polską jeszcze przez lata.
Piotrek K.

Polska Kaczyńskiego...
Kaczyński już wygrał, choć sam nie do końca zdaje sobie z tego sprawę. Wygrał, bo stworzył swoją Polskę, Polskę chamów, złodziei, szmat i kurestwa. Polskę patologii, która klaszcze, kiedy kłamie, i bije brawo, gdy depcze prawdę.
To nie jest naród niewinnych ofiar, to są świadomi wyznawcy sekty, która zamieniła rozum na lojalność wobec małego tyrana. Nie odejmuję im polskości, bo niestety są Polakami. Mówią tym samym językiem, chodzą po tych samych ulicach, modlą się w tych samych kościołach, ale ich akcent jest dla mnie obcy. To polskość zhańbiona, sprofanowana, wykrzywiona w plugawym zwierciadle propagandy. Kaczyński jest postacią tragiczną i zarazem ohydną. To wstyd na miarę Hitlera dla Niemców.
To groteskowy bohater, jak Lenin czy Stalin dla tych, którzy dali się ogłupić. Wszystko zależy od propagandy, bo ona potrafi zrobić z kata zbawcę, a z prawdy wroga. Dziś w Polsce oddychamy smrodem manipulacji, zdrady i obłudy. To powietrze nie jest neutralne to gaz, który ma otumaniać, osłabiać i dzielić. To duchowe zatrucie narodu, które sprawia, że wielu nie odróżnia dobra od zła, a zło wydaje się atrakcyjniejsze, bo podane w opakowaniu patriotyzmu i wiary.
Boli mnie, że zdziadziały polityk, człowiek mały, słaby i napędzany tylko urażonym ego, potrafi napuścić naród na naród. Brat staje przeciwko bratu, sąsiad przeciwko sąsiadowi, rodzina przeciwko rodzinie. I to wszystko dla zaspokojenia mściwej potrzeby zemsty.
To nie jest polityka to choroba, która niszczy tkankę społeczną, jak rak zjadający zdrowe ciało. Czym różni się Kaczyński od Hitlera? Niczym. To ta sama sprofanowana postać, ten sam duch nienawiści ubrany w inne dekoracje i inne hasła. To ten sam karzeł, który próbuje grać rolę wielkiego wodza. To człowiek, którego misją jest destrukcja, którego pasją jest upokarzanie, a którego polityką jest mentalne ludobójstwo.
Tylko ślepiec nie dostrzega, że tu nie chodzi o żadną wizję Polski, żadną reformę, żadne dobro wspólne. Chodzi wyłącznie o żądzę władzy, o mściwe karmienie własnego ego, o taniec starca, który wciąga w swoje kompleksy cały naród. Polska w tej wersji jest trupem oklejonym sztandarami. Jest cmentarzem, na którym tańczą propagandyści, a tłum krzyczy, że to święto. I jeśli myślimy, że milczenie jest bezpieczniejsze, że lepiej nie mówić, że lepiej nie drażnić, to znaczy, że on już zwyciężył. Bo zwycięstwo tyrana zaczyna się zawsze od milczenia ludzi, którzy widzą i rozumieją. Dlatego mówię wprost: Kaczyński to nie polityk. To rak. To przekleństwo.
To skarlały demon, który wepchnął Polskę w bagno, a ludzi w nieustanny stan wojny. I jeśli ktoś jeszcze uważa, że można go usprawiedliwiać, że można znaleźć w tym sens, że to tylko „taki styl”, to znaczy, że już się poddał.
A ja się nie poddam.
Marek Woźniak