"Wolność nie jest nam dana raz na zawsze"

Po 2,5 tys. lat rozwoju cywilizacji polityka w wydaniu Tuska, Sikorskiego czy Millera wraca do jaskiń i kamienia łupanego



Polityka musi rąbnąć w łeb. A jak rąbnie, z czasem pojawia się refleksja, dlaczego łeb boli. I o to tylko chodzi, żeby wyborców cały czas bolała głowa.

Na zdrowy rozum seriale pt. „Pakt senacki”, „Trzecia Droga” czy „Życie i niezwykłe przygody żołnierza Romana Giertycha” nie mają sensu. Podobnie jak wcześniejszy serial „Jedna lista”. Nawet, gdy kręcenie kolejnych odcinków tych seriali zawiera jakieś nowe elementy fabuły. Tyle że w tym wszystkim nie chodzi o jakiś głębszy sens. Seriale są po to, żeby o ich bohaterach było głośno. Obawiają się, że gdyby przestali kręcić kolejne odcinki, pies z kulawą nogą nie interesowałby się ich losami.

Bohaterowie czy też antybohaterowie seriali mają mgliste pojęcie, jaka powinna być dramaturgia tego, co grają, więc improwizują. I mają coraz gorsze dialogi oraz monologi. A najgorsze ma ten, który udaje jeśli nie reżysera całości, to przynajmniej producenta, czyli Donald Tusk. „Aż się chce wyjść z kina” – można by powiedzieć za inżynierem Mamoniem. Tym bardziej że Tusk z każdym kolejnym serialem schodzi niżej w kategorii, a przecież zaczynał od „B” (jak bubel), czyli teraz jest gdzieś w okolicy „P” (jak przypał).

Szanowny piesku z kulawą nogą, nie przestawaj się interesować naszymi przypałami, bo co zrobimy, jeśli nawet ty nas porzucisz – taki komunikat płynie od bohaterów i twórców seriali kategorii P. Nieważne, że już po kilku odcinkach widownia ma dość tego dziadostwa, ono musi trwać, żeby się mówiło o Tusku, Sikorskim, Kierwińskim, Budce, Hołowni, Kobosce, Hennig-Klosce, Musze, Kosiniaku-Kamyszu, Zgorzelskim, Paszyku, Pasławskiej czy Giertychu.

Skoro są seriale, to coś musi się dziać, bo po co by były? Tyle tylko, że w istocie nie dzieje się nic. Nie ma niczego, czego nie wiedzielibyśmy o wymienionych wyżej czy dziesiątkach innych, oprócz nowych kostiumów i czasem nowej charakteryzacji. A oglądanie tych seriali jest równie jałowe, jak śledzenie kolejnych tureckich tasiemców, w których tyle jest rzeczywistości, ile w Donaldzie Tusku prawdomówności i wiarygodności.

Ludzie tak się przyzwyczaili, że są setki stacji i w każdej musi coś być, choćby największy chłam, że miejsce jest także dla chłamu produkowanego w wytwórni Tusk Pictures i w pomniejszych fabryczkach kiczu. I w wypadku tureckich seriali i tych spod znaku Tusk Pictures chodzi o to, żeby ten, co to był z tamtą, a ona wcześniej była z owym, odnaleźli się jakiejś nowej konfiguracji. A najlepiej, żeby jeszcze zdarzył się cud, czyli ona niespodziewanie okazała się dziedziczką fortuny, a on znalazł skarb. Komplikacje fabuły są zresztą kompletnie bez znaczenia.

Gdy w serialach są komplikacje, najczęściej uczuciowe, to część widzów je przeżywa, jak nieistotne dla ich własnego życia by były. Czasem nawet serialowe perypetie są uważniej śledzone niż przygody realnych ludzi, w tym krewnych i z najbliższego otoczenia widzów. Intuicyjnie bądź z podpuszczenia różnych zawodowych manipulatorów bohaterowie politycznych telenowel wiedzą, że muszą być komplikacje, bo gdy nie ma, jest to odbierane jako nuda i następuje przełączenie się na inny serial.

W serialach kategorii P aktorzy są w większości słabi jak koszarowe dowcipy Radosława Sikorskiego, więc jeszcze słabsze są wygłaszane przez nich monologi i prowadzone dialogi. Ale nie o to chodzi. Istotne jest to, że ich nazwiska i wizerunki wciąż są w obiegu. A największe zasięgi daje to, co głośne, choćby było niewyobrażalnie głupie. To tłumaczy aktywność w mediach społecznościowych takich na przykład artystów, jak Donald Tusk, Radosław Sikorski, Roman Giertych, Leszek Miller czy Janusz Korwin-Mikke.

To wszystko nie musi być ani inteligentne, ani zabawne, ani choćby takie, jak urocze, mimo że bezsensowne powiedzonka Ryszarda Petru. To musi być jak dźwięk dzwonu, choćby pękniętego. Czyli musi rąbnąć w łeb. A jak rąbnie, z czasem pojawia się refleksja, dlaczego łeb boli. I o to tylko chodzi, żeby społeczeństwo, wyborców cały czas bolała głowa. A kolejne komplikacje fabuły są jak niegdysiejsza tabletka z krzyżykiem – pozwalają zapomnieć i o bólu, i o jego przyczynie, aż się wyczerpie ich działanie.

Niby obecna polityka (w tym oczywiście polska, a może nawet ona przede wszystkim) jest nowoczesna i sprytna, bo posługuje się nowoczesnymi technologiami, ale w gruncie rzeczy jest ogromnym regresem. Do epoki kamienia łupanego, gdzie – jaka sama nazwa wskazuje – chodziło o łupanie. Teraz też o to chodzi. A gdy w jaskiniowców wcielają się osoby pozornie ogładzone i ucywilizowane, ale gdzieś w środku dzikie, efekt jest taki, że w polityce dominują troglodyci.

Sama polityka traci wszelką finezję, wystarczy pooglądać skecze Donalda Tuska na Tik Toku. To wyjątkowe osiągnięcie, jak na to, że mamy 2023 rok i około 2,5 tysiąca lat rozwoju całkiem wyrafinowanej cywilizacji. Używać smartfonu (z całą technologią w środku) do walenia kamieniami w łeb, to jest wybitne osiągnięcie. Pogratulować!
https://wpolityce.pl/polityka/657335-polityka-w-wyd...

Czekając na wyzwolenie Polski przez żelazne dywizje Webera można miło spędzać czas przy skocznej piosnce ulubionej przez Wehrmacht



Udają, że są dobrymi wujami z Niemiec. Jeden, Manfred Weber, jest głęboko zatroskany o demokrację w Polsce i jest gotów (wraz z całym swoim zapleczem, czyli Europejską Partią Ludową i będącą jej częścią składową niemiecką Unią Chrześcijańsko-Społeczną) nie zostawić w Polsce rządzonej przez Prawo i Sprawiedliwość kamienia na kamieniu, aż demokracja tu zatriumfuje. I stoją za tym oczywiście ideały oraz bezinteresowność, a nie jakieś echa „Drang nach Osten” i cywilizowania Polski przez dzielne oddziały Wehrmachtu, które jeszcze musiały dzielnie opierać się SS, SD i innym nazistowskim zbrodniczym organizacjom.

Inni, dzielni chłopcy z Frankonii, przyjeżdżają na gdański Jarmark Dominikański, żeby sobie zaśpiewać skoczną piosnkę ludową z XIX wieku „Ein Heller und ein Batzen” („Halerz i grosz”). Całkiem przypadkowo tę samą, z którą na ustach maszerował dzielny i rycerski Wehrmacht, również całkiem przypadkowo unurzany we krwi polskich ofiar. Niemcom (dalece nie wszystkim) specyficzną dzielność i rycerskość Wehrmachtu uświadomiła dopiero wystawa „Zbrodnie Wehrmachtu”, pokazana po raz pierwszy w 1995 r., czyli 50 lat po wojnie, bo wcześniej chyba nie pozwalała na to niemiecka wrażliwość.

Gdy pokazano, że dzielny Wehrmacht nie był taki rycerski, jakby Niemcy chcieli, w 1997 r. poseł i ważny polityk CDU Alfred Dregger musiał zareagować w Bundestagu na tę potwarz: „Ci, którzy uważają, że całe wojenne pokolenie to członkowie i pomocnicy bandy zbrodniarzy, chcą Niemców dotknąć do żywego”. Oczywiście, że nie całe, ale te powiedzmy dziesięć osób, które nie były członkami i pomocnikami zbrodniarzy, ledwie mogło udźwignąć honor prawie 80 mln Niemców.

Manfred Weber i dzielni chłopcy z Frankonii dali swoje występy tuż przed 84. rocznicą napaści Niemiec na Polskę i w czasie, gdy Warszawa i cała Polska wspomina i opłakuje może nawet 100 tys. ofiar rzezi Woli (5-12 sierpnia 1944 r.). Wymordowali Polaków m.in. dzielni chłopcy rycerskiego SS-Gruppenführera Heinza Reinefartha. Był on tak rycerski, że już w 1951 r. został wybrany burmistrzem Westerlandu na wyspie Sylt, a w latach 1958-1967 posłem do landowego parlamentu Szlezwiku-Holsztyna. Oczywiście taki rycerz i człowiek bez skazy nigdy nie został skazany za żadne zbrodnie.

Manfred Weber już nie walczy z nazizmem (kanclerz Olaf Scholz zamknął sprawę dziękując za wyzwolenie Niemców i Niemiec spod nazistowskiej okupacji), ale jest nowy, pewnie równie groźny wróg, którego trzeba bezwzględnie zwalczać, czyli polski rząd. Nie szkodzi, że wyłoniony demokratycznie, ale głęboko niesłuszny. I rycerski oraz przywiązany do najwyższych wartości Niemiec Weber nie może obojętnie patrzeć, jak Polska się stacza. Z tego powodu zasługuje nie na zwykły order, lecz ekskluzywną Gwiazdę Krzyża Żelaznego.

Weber musi zwalczać wroga w Polsce, bo słabo sobie z tym radzi wyznaczony do tej roli Donald Tusk. Jednak do tego najlepiej się nadaje „echtes Deutsch”, a nie jakaś podróbka czy substytut, mimo że się bardzo stara i nawet czasem po niemiecku przemawia. Niemiec Weber ma prawo, bo Niemcy od ponad tysiąca lat niosą cywilizację na Wschód, a najoporniejsi w jej przyswajaniu są niestety Polacy. Dlatego wciąż od nowa trzeba ich ratować, choćby siłą. Nie może być tak, że ktoś się wyłamuje z cywilizacji, do której umacniania Niemcy zużyli już chyba miliony ton żelaza. Manfred Weber niestety na razie nie zdradził, ile żelaznych dywizji wyśle do zwalczania wroga w Polsce.

Można używać dywizji, ale można też robić swoje pieśnią i słowem. Tak jak dzielni chłopcy z Frankonii, śpiewający w Gdańsku skoczną piosnkę „Ein Heller und ein Batzen”. Mogli nie zauważyć, że Gdańsk już nie jest ich, choć prezydent Aleksandra Dulkiewicz bardzo się stara, żeby nawiązać do tradycji Freie Stadt Danzig. Mogli więc uznać, że miasto jest jednak ich. I zupełnie niepotrzebnie się potem tłumaczyli, że nie wiedzieli, iż skoczna piosnka w Polsce jest kojarzona z dzielnym i rycerskim Wehrmachtem. Wprawdzie jest to napisane nawet w niemieckiej Wikipedii, ale chyba zawsze byli przekonani, że piosnka jest wesoła, a nawet gdy śpiewali ją żołnierze Wehrmachtu, to pewnie dla rozweselenia się po znojnym mordowaniu cywilów w Polsce.

Ani Manfred Weber, ani dzielni chłopcy z Frankonii nie czuliby się w Polsce, jak kiedyś dzielni żołnierze Wehrmachtu, gdyby nie siły w Polsce, które uznają ich za wyzwolicieli i krzewicieli cywilizacji. W takiej sytuacji czują się albo zaproszeni, albo wręcz u siebie. Tym bardziej że muszą Polakom i polskiemu rządowi wybić z głów oczekiwanie niemieckich reparacji czy zadośćuczynienia za niezmierne zbrodnie i zniszczenia. Nic się Polakom nie należy i niech się cieszą, że Manfred Weber chce ich wyzwalać swoimi nieokreślonymi na razie żelaznymi dywizjami, a dzielni chłopcy z Frankonii umilają czas skocznymi piosnkami. Przypadkowo śpiewanymi przez dzielny i rycerski Wehrmacht, gdy już w przeszłości przychodziło Niemcom Polskę wyzwalać.
https://wpolityce.pl/polityka/657663-czekajac-na-wy...

Czy każdy facet musi być kobietą?

Odpowiedź na to pytanie znajdziemy w wypowiedzi Roberta Biedronia – męża niejakiego Śmiszka – na temat pytania referendalnego. Robert, podobnie zresztą jak cała totalna opozycja, nerwowo zareagował na trzecie pytanie referendalne, które przekazał w niedzielę premier Mateusz Morawiecki. Pytanie to będzie brzmiało: „Czy popierasz przyjęcie tysięcy nielegalnych imigrantów z Bliskiego Wschodu i Afryki, zgodnie z przymusowym mechanizmem relokacji narzucanym przez biurokrację europejską?”.

Podczas briefingu prasowego we Wrocławiu współprzewodniczący Nowej Lewicy Robert Biedroń stwierdził, że pytanie jest samo w sobie oszustwem, gdyż otrzymał oficjalną odpowiedź od komisarz ds. wewnętrznych UE Ylvy Johansson, która – jak podkreślił - na pytanie dotyczące przymusowej relokacji uchodźców daje jasną odpowiedź. Oto to co na temat tej „jasnej” odpowiedzi komisarki Ylvy Johansson, powiedział we Wrocławiu Robert Biedroń:

"Szach mat panie premierze Morawiecki. Ylva Johanson na piśmie stanowczo odpowiada: mechanizm przymusowej relokacji jest dobrowolny. Każde państwo, które jest poddawane presji migracyjnej może być z tej relokacji zwolnione. Pani komisarz pisze jasno i wyraźnie: ponieważ do Polski napłynęło ok. miliona uchodźców z Ukrainy, polski rząd może złożyć wniosek o zwolnienie z przymusowej relokacji i (…) prawdopodobnie ten wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie dla polskiego rządu".

Jasna” i stanowcza odpowiedź komisarki Johansson koresponduje z odpowiedzią prawnika mafii chicagowskiej w sprawie obowiązku opłacania się gangsterom. Jak wyjaśniał w trakcie procesu Al Capone – nie było prawdą, iż każdy przedsiębiorca z Chicago musiał opłacać się mafii. Przeciwnie! Wystarczyło, że przedsiębiorca złożył do mafii wniosek o zwolnienie z obowiązku płacenia haraczu i było bardzo prawdopodobne, że taki wniosek był przez mafię rozpatrzony pozytywnie! Tym bardziej, gdy taki przedsiębiorca zobowiązał się wstąpić w szeregi mafii…

Podobnie jest w naszych postępowych czasach, gdy zmiana płci stała się zjawiskiem powszechnym. Ale przecież nie obowiązkowym! Jak wyjaśniają propagatorzy ideologii LGBT– nie każdy mężczyzna musi zostać kobietą! Może przecież zostać ciocią…
https://niepoprawni.pl/blog/kapitan-nemo/czy-kazdy-fa...

Śledczy przejęli 280 000 euro w gotówce w mieszkaniu syna belgijskiej eurodeputowanej. Czy ma to związek z aferą korupcyjną w PE?

Belgijscy śledczy przejęli 280 000 euro w gotówce w mieszkaniu, należącym do syna belgijskiej eurodeputowanej Marii Areny, której nazwisko wiązane jest z aferą korupcyjną w Parlamencie Europejskim, nazywaną też Katargate - poinformował w środę portal „The Brussels Times”.
Nazwisko Lemaire’a znów w kontekście afery

Jak pisze portal, 19 lipca śledczy znaleźli pieniądze w domu 32-letniego Ugo Lemaire’a podczas przeszukania sześciu nieruchomości, powiązanych z Areną. Lemaire mieszka w mieszkaniu sąsiadującym z rezydencją swojej matki.

Według „Le Soir”, który jako pierwszy opisał tę historię, pochodzenie pieniędzy jest nieznane i nie ustalono jeszcze bezpośredniego związku z Katargate.

To już drugi raz, kiedy nazwisko Lemaire’a pojawia się w związku ze śledztwem w sprawie Katargate. Dwa miesiące temu wykryto, że Nicolas Claise, syn sędziego śledczego Michela Claise’a, który wszczął śledztwo w sprawie korupcji w PE, w 2018 roku wraz z Lemairem założył firmę.

Wynikające z tego zarzuty dotyczące konfliktu interesów spowodowały, że Claise wycofał się z prowadzenia sprawy, a jego miejsce zajęła sędzia Aurelie Dejaiffe.
Dobra przyjaciółka Panzeriego

Arena, europosłanka z ramienia belgijskich socjalistów, nie była jeszcze przesłuchiwana w sprawie korupcji w PE, jednak jej nazwisko pojawia się w śledztwie, ponieważ jest dobrą przyjaciółką byłego włoskiego europosła Pier Antonio Panzeriego, kluczowej postaci w aferze, która wstrząsnęła Parlamentem Europejskim.

W marcu br. ujawniono zeznania Panzeriego, który przyznał się do przyjmowania łapówek i obecnie współpracuje ze śledczymi federalnymi. Panzeri mówił m.in. że on i Arena w 2015 roku zatrzymali się w luksusowym hotelu w Marakeszu podczas podróży w dużej mierze sfinansowanej przez rząd marokański, ale podkreślał też, że Arena nie wiedziała, kto faktycznie sponsorował tę wyprawę.
Katargate

Afera korupcyjna w PE wybuchła w grudniu 2022 r. po aresztowaniu byłej wiceprzewodniczącej Parlamentu, greckiej socjalistki Evy Kaili. Z ujawnionych przez belgijski wymiar sprawiedliwości informacji wynikało, iż Katar i Maroko miały próbować wpływać na decyzje gospodarcze i polityczne PE w zamian za łapówki, przekazywane osobom zajmującym ważne stanowiska w europarlamencie oraz byłym europosłom.
https://wpolityce.pl/swiat/660601-znaleziono-280-ty...