Ubogacenie Europy

Hidżab symbolem praw kobiet w islamie

Prawa kobiet w islamie są wyłącznie zjawiskiem pozytywnym, można wyczytać z wywiadu na łamach Onetu.

Polska konwertytka na islam Barbara Aznag opowiada Onetowi o zaletach bycia muzułmanką. Daje się poznać jako przebojowa dziewczyna, która prawie szturmem wzięła sobie za męża Marokańczyka. Dzisiaj obydwoje robią karierę w Polsce, a ona godzi sukces zawodowy z religią i rodziną. Mają dobre relacje ze swoimi rodzinami.

I teoretycznie nie ma o czym pisać, każdy układa sobie życie jak chce. Wywiad jednak opublikowano w tzw. Międzynarodowym Dniu Hidżabu, ma jednoznaczny, zachwalający chustę wydźwięk i zawiera dosłownie zero kontrowersji dotyczących noszenia chusty. Dodatkowo islam „zachwycił” bohaterkę wywiadu podejściem do praw kobiet.

Nie wiadomo, ile w tych wypowiedziach jest treści pochodzących od muzułmanki, a ile jest radosną twórczością dziennikarską Onetu, bo tekst anonsowany jest treściami, które w wywiadzie się nie pojawiają. Jeden z jego tytułów promowany w mediach społecznościowych informuje, że owa kobieta „dla męża przeszła na islam”. Co zupełnie nie pokrywa się z wiedzą na temat islamu – ponieważ muzułmanin, jeśli chce, może poślubić chrześcijankę – oraz z informacją w samym artykule. Dobrze przynajmniej, że podkreślane są takie informacje, iż kontrakt małżeński w islamie można regulować i zabezpieczyć się na wypadek wielożeństwa i innych spraw. Ta wiedza może być dla niektórych pań w Polsce przydatna.

Jednakże część jej wypowiedzi podyktowana jest naiwną idealizacją religii. Pisanie, że wielożeństwo jest ograniczane przez konieczność równego zabezpieczenia małżonkom dobrobytu, jest sprzeczne z realiami. W wielu środowiskach islamskich to mężczyzna po prostu określa, czy wywiązał się dobrze z tego obowiązku. Również przytoczony w tekście argument historyczny na korzyść poligamii jest słaby. Zdaniem pani Aznag, kobiety, które traciły mężów w walce, zostawały z niczym, więc wprowadzenie poligamii miało sprawić, że ktoś o nie zadba. Jak jednak pokazują historie innych państw islamskich, można było sprawy dziedziczenia uregulować inaczej, a nawet sam Mahomet uregulował tę kwestię przyznając małżonce 1/4 spadku po mężu.

„Zachwyciło mnie to, jak dużo szacunku i praw mają kobiety w islamie, jak ważna jest rola matki w rodzinie”, informuje konwertytka. To akurat jest typowy argument islamistów i wszelkiej maści fundamentalistów religijnych, nie tylko islamskich. W równości płci nie chodzi jednak o rolę w zamkniętej, rodzinnej przestrzeni prywatnej, lecz o równość w przestrzeni publicznej, a twierdzeniami o szczególnej roli matki w rodzinie fundamentaliści próbują zazwyczaj odpierać krytykę co do faktycznego braku równości płci.

Czy te setki tysięcy europejskich muzułmanek bez chust są jakimiś oszustkami, czy jednak wybrały inną interpretację?

Następnie prawa kobiet w islamie przedstawiane są w tekście jako obowiązek utrzymywania kobiety przez mężczyznę. „Finalnie mój mąż nie ma prawa do moich pieniędzy, a ja mogę rozwijać się zawodowo, jak chcę”, za to „mąż musi utrzymywać rodzinę zarówno w takich podstawowych kwestiach jak mieszkanie i wyżywienie, ale także w przyjemnościach”. Wygląda to jak prawo, ale zgodnie z socjologiczną i antropologiczną teorią wymiany społecznej ten, kto jest bardziej zależny lub mniej zaangażowany, ma mniejszą władzę. Zatem to „prawo” wydaje się być bardzo komfortowym, jednak w tle widnieje element sprawowania władzy i kontroli, co często jest przez muzułmanów egzekwowane.

Poruszony został także temat chusty. Według wywiadu „chusta jest nakazem Boga” i nie pojawia się żadna informacja, że to tylko jeden z poglądów, natomiast dzisiaj, w ramach walki o prawa kobiet, pojawiają się liczne głosy, że ten nakaz w Koranie jest słabo umocowany. Tacy eksperci jak profesor Bassam Tibi, hafiz, czyli osoba znająca Koran na pamięć, podejmują się udowodnienia, że Koran wcale tego nie wymaga.

Normalizacja muzułmańskiej chusty poprzez argument, że „obowiązuje także żydówki i siostry zakonne” to już wyższa szkoła manipulowania czytelnikiem. W społeczności żydowskiej obowiązek dotyczy tylko zamężnych kobiet, a nie, tak jak w islamie fundamentalistycznym, wszystkich od pewnego okresu. W praktyce w głównej mierze ten zwyczaj praktykują tylko ortodoksyjne żydówki, co można przyrównać do noszenia nikabu, praktykowanego też przez co bardziej ortodoksyjne muzułmanki.

Natomiast odniesienie się do sióstr zakonnych to jest już kuriozum. Chrześcijanki decydujące się na służbę Bogu składają śluby czystości, a jednocześnie w pewien sposób oddzielają się od świata, a zakrycie głowy pełni tu formę symbolu tego oddzielenia.

Swoboda noszenia chusty jako wolnego wyboru kobiety nie jest tak prostą sprawą jak przedstawiono to w Onecie. Z jednej strony nie ma rzeczywiście kar jasno przewidzianych za niestosowanie się do obowiązku, z drugiej uczeni w prawie, jak poważany w świecie muzułmańskim islamista Jusuf Al-Karadawi, twierdzą, że zakrywanie głowy jest czynem nakazanym, obowiązkowym (fard). Twierdzą też, że jeżeli kobieta odkrywa się publicznie, to czyn spada też na jej męża (lub innego członka rodziny), który jest odpowiedzialny za jej „ochronę”. To rodzi różne rodzinne i społeczne presje na muzułmanki i tak właśnie islamiści, upowszechniając noszenie chust w Egipcie i innych krajach, działali w taki sposób, żeby kobiety bez chusty znalazły się pod presją społeczną.

Badaczka islamizmu, muzułmanka dr Elham Manea twierdzi, że „hidżab służy islamistom do oznaczania terytorium”. Podobnie zresztą twierdzi wysokiej rangi członek Bractwa Muzułmańskiego Mohammed Badi w filmie „Wolność, równość, Bractwo Muzułmańskie”. Prof. Tibi z kolei uważa kobiety walczące o hidżab za takie, które „zinternalizowały swoją opresję”. Więc rozliczanie noszenia hidżabu przez ludzi wywodzi się z mariażu religii i polityki, a nie z czynników kulturowych, jak twierdzi polska muzułmanka.

Z kolei w Europie następują takie zmiany, że coraz więcej muzułmanek nie nosi chusty. W Niemczech ma to dotyczyć już 70% z nich. Jak wobec tego odczytywać słowa, że pani Aznag, czująca się muzułmanką, zaczęła nosić chustę, bo „nie chciała oszukiwać innych”? Czy te setki tysięcy europejskich muzułmanek bez chust są jakimiś oszustkami, czy jednak wybrały inną interpretację? Jeżeli więc hidżab „jest częścią jej tożsamości” jak twierdzi pytana przez Onet muzułmanka, to należałoby zapytać, jaka to jest tożsamość, skoro nie da założyć się z góry, że jest to tożsamość muzułmańska. Nie wiem czy jest tak w tym przypadku, ale to głównie islamiści robią z hidżabu swój totem, linię oddzielającą ich od społeczeństwa.

Te argumenty mogą wydawać się sprzeczne ze sobą, a wywód niespójny, ale taka jest właśnie obecnie debata na temat chusty w islamie. Część muzułmanów uważa ją za nakazaną, część nie; jedni wywierają presję, inni są za dowolnością. Obydwie strony podpierają się argumentami koranicznymi. Wiele kobiet nie nosi chusty i czuje się w stu procentach muzułmankami. Z kolei ludzie związani z nurtem islamistycznym bronią chusty na Zachodzie jako „wolności wyboru”, „prawa człowieka” itp.

I może pani Aznag wiedzie szczęśliwe życie z takim podejście do chusty, jakie wybrała i ma do tego prawo, nie moją intencją jest to negować. Jednak bez zaznaczenia, że taki pogląd to jest jedynie jej pogląd i głos w dyskusji, wprowadza się nieznającego problematyki czytelnika w błąd, który polega na zawierzeniu autorytetowi osoby praktykującej daną religię przez nieznającego problematyki dziennikarza.
https://euroislam.pl/hidzab-symbolem-praw-kobiet-w-...

Przepływy migracyjne i prawo niezamierzonych konsekwencji

Ta informacja jest straszna. Duża zachodnia organizacja praw człowieka donosi, że saudyjskie oddziały graniczne mogły zabić setki etiopskich migrantów próbujących przedostać się z Jemenu przez granice Królestwa. [1] Niezależnie od szczegółów i kontekstu tej konkretnej sprawy, mamy do czynienia z krajem, który będzie bronił swoich granic agresywnie, ze śmiercionośną siłą. Mimo częstej krytyki amerykańskiej i europejskiej polityki granicznej, w przypadku tych krajów rzadko się to zdarza.

Obrona granic UE i USA bardziej przypomina sito niż mur. Od czasu objęcia urzędu prezydenta przez Joe Bidena w styczniu 2021 r. prawie siedem milionów migrantów napłynęło przez granicę Meksyku ze Stanami Zjednoczonymi. Liczba miesięcznych interwencji amerykańskiej Straży Granicznej z migrantami jest rekordowa. Wysokie są również przepływy migracyjne do Europy. Tylko w tym roku do Hiszpanii na małych łódkach przypłynęło 20 tysięcy osób, głównie młodych mężczyzn z Algierii, Maroka, Senegalu i Mali. [2] Nielegalna migracja do Wielkiej Brytanii wzrosła o 17 procent, przy czym 85 procent z nich przybywa na małych łódkach z Francji. [3] W tym roku do Włoch drogą morską przybyło dwa razy więcej migrantów – 113 500 – niż o tej samej porze w roku ubiegłym. [4]

Arabia Saudyjska wyróżnia się, ponieważ jest tak agresywna, ale nie jest w tym sama. Zastrzeleni zostali także syryjscy migranci próbujący przedostać się do Turcji. Afrykańscy migranci przybywający do Republiki Południowej Afryki z innych krajów byli masakrowani. Niektóre kraje rozwinięte wydają się unikać presji migracyjnej poprzez politykę ceniącą jednorodność etniczną i wykluczającą obcokrajowców. Przykładami są Japonia i Korea Południowa (dwa kraje o bardzo niskim współczynniku dzietności), ale na Zachodzie takie stanowisko wydaje się niemożliwe.

Chociaż globalizacja gospodarcza mogła trafić na problemy od czasu pandemii Covid-19, przepływy migracyjne powróciły wraz z wygaśnięciem pandemii. Migranci na Zachód – i ich zachodni postępowi zwolennicy – nauczyli się manipulować i naginać prawa i światowe konwencje humanitarne na swoją korzyść. [5] Pojawiły się nowe, dziwne ścieżki, na przykład, Mauretańczycy wykorzystują tanie bilety przez Atlantyk i tymczasowe wizy do nikaraguańskiego reżimu dyktatora Daniela Ortegi jako fortel, by przedostać się do Stanów Zjednoczonych. [6]

I choć duży odsetek osób przybywających do Stanów Zjednoczonych i Europy to samotni, często słabo wykształceni mężczyźni, napływ imigrantów nie ogranicza się do biednych i pozbawionych środków do życia. Sondaż przeprowadzony w 2022 r. wykazał, że 43,9% nigeryjskich lekarzy chce wyemigrować, a 91,3% z nich stwierdziło, że chce to zrobić ze względu na niskie zarobki w kraju. [7] Księża z Afryki, Ameryki Łacińskiej i Filipin zajmują stanowiska w parafiach katolickich w Ameryce i Europie, borykających się z poważnym niedoborem miejscowego duchowieństwa. [8]

Duża część retoryki na ten temat jest głęboko polaryzująca. Wielu postrzega to jako czyste dobro, zasadniczo jako przepływ niezbędnej siły roboczej tam, gdzie jest ona najbardziej potrzebna. W Hiszpanii lewicowy rząd promuje migrację, wychodząc z założenia, że ci przybysze będą płacić emerytury przyszłej starszej populacji Hiszpanii. Inni potępiają te przepływy migracyjne jako katastrofę, falę mającą na celu zastąpienie rdzennej ludności obcokrajowcami oraz zjawisko niosące przestępczość i niestabilność. 46 procent osób skazanych w Hiszpanii za napaść na tle seksualnym to osoby obcego pochodzenia. [9]
Podczas gdy prezydent Biden zauważył, że do 2040 r. w Ameryce wkrótce będzie „biała mniejszość europejska”, czarnoskórzy mieszkańcy i politycy w Chicago i Nowym Jorku potępili nagłe przybycie dużej liczby migrantów. [10] Stany Zjednoczone są największym światowym odbiorcą międzynarodowych migrantów (Indie są największym źródłem migrantów). [11]

Zamiast potępiać lub oklaskiwać, chciałem wspomnieć o kilku prawdopodobnych trendach dotyczących tego, jak migracja zmieni zarówno Stany Zjednoczone, jak i Europę. Niektóre trendy są oczywiste: w nadchodzących latach Stany Zjednoczone będą bardziej latynoskie, a UE bardziej islamska.

Jedną ze zmian, która wpłynie na Stany Zjednoczone w sposób, którego wielu zdaje się nie w pełni rozumieć, będzie powolna, stała erozja władzy politycznej Czarnych w Stanach Zjednoczonych. Obszary miejskie, które kiedyś były jednolicie czarne i które wydały na świat takich polityków, jak Jesse Jackson i Barack Obama, staną się bardziej „brązowe”, a mieszkańcy są częściej urodzeni za granicą. Zgodnie z tendencją obserwowaną już w Miami kilkadziesiąt lat temu, hiszpańskojęzyczni nowi przybysze będą stopniowo szukać i zapewniać sobie większą reprezentację w tych miastach, zastępując lokalne elity.

To napięcie było już widoczne w Los Angeles i Chicago, gdzie Czarni próbują utrzymać się przy władzy, podczas gdy liczba – i ostateczna siła głosu – nowych przybyszów stale rośnie. [12] Spis powszechny Stanów Zjednoczonych 2020 ujawnił znaczny wzrost liczby Czarnych opuszczających obszary miejskie na Północy i udających się do mniejszych miast, przedmieść, a nawet Południa. [13]

Zasady różnorodności stworzone na Zachodzie, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, oznaczają, że „różnorodne” przybywające obce populacje odniosą pewne korzyści w stosunku do lokalnych mieszkańców, nie tylko lokalnych białych, ale także lokalnych nie-białych. Jest to interesująca ironia losu, że potomstwo indyjskich braminów i oligarchów z Ameryki Łacińskiej będzie prawdopodobnie uważane za część „uciskanej” zróżnicowanej populacji Stanów Zjednoczonych, godnej pierwszeństwa zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym, gdy już dotrze do wybrzeży Ameryki.

Kolejnym wydarzeniem wartym obserwacji będzie być może wybuchowe połączenie polityki etnicznej i pokoleniowej. Na Zachodzie jednym z uzasadnień zwiększonych przepływów migracyjnych jest to, że są one potrzebne do wsparcia państwa opiekuńczego, w tym płacenia na emerytury dla osób starszych. [14] Ale przynajmniej początkowo będzie to oznaczać, że pracujący młodzi ludzie będą w dużej mierze rekrutowali się z nowo przybyłych, którzy będą mieli płacić na osoby starsze z pierwotnej populacji, co jest niewypowiedzianym i niesprawdzonym układem społecznym i pokoleniowym.

Jeszcze inna konsekwencja, choć być może nie całkiem niezamierzona, wystąpi nie na Zachodzie, ale w krajach, z których uciekają migranci. Chociaż drenaż mózgów jest problemem oczywistym, jeszcze ważniejszym skutkiem będzie eksport sprzeciwu politycznego. W tym przypadku Kuba ze ponad 60-letnim „eksportem” swojej opozycji politycznej była wczesnym modelem. [15]

Należy spodziewać się tych samych tendencji w wykorzystywaniu migracji jako politycznego zaworu bezpieczeństwa w regionach takich jak Afryka Północna i Bliski Wschód. W rezultacie powstaną reżimy, które będą jeszcze bardziej zwapnione i odporne na zmiany niż wcześniej, jak sklerotyczny reżim na Kubie. Zamiast spiskować na rzecz rewolucji w kraju, zdesperowani i niezadowoleni będą spiskować, jak odejść. [16] Być może tracą młodych ludzi i część dobrze wykształconych warstw społeczeństwa – tendencja, która będzie bolesna w przyszłości – ale reżimy w Algierii i Kairze zostaną wzmocnione, zachęcając własnych dysydentów do emigracji. Mniejsza populacja i mniej niezadowolonych będzie oznaczać mniejszą presję na zmiany.

Jak na ironię, te przepływy migracyjne prawdopodobnie osłabią tendencje demokratyczne w krajach wysyłających, kładąc jednocześnie większy nacisk na procesy demokratyczne w krajach przyjmujących. Jest to szczególnie prawdziwe w krajach, w których elity znacznie bardziej opowiadają się za nieograniczoną migracją niż głosujące społeczeństwo. [17]

Eksportowanie krytyków pomoże tym reżimom wysyłającym. Ale paradoksalnie stworzą także populacje w obcych krajach, które nie tylko będą wysyłać przekazy pieniężne do domu, ale stworzą potężne „lobby” – na ulicy – w Europie, jak widzieliśmy w przypadku tureckich Szarych Wilków [18 ] w niektórych regionach, oraz miejskich twardzieli z Algierii we Francji, którzy nadal zachowują żarliwą, wyidealizowaną lojalność wobec kraju, z którego pochodzą oni lub ich rodzice.

Wielu ludzi wie, że muzułmańscy migranci drugiego pokolenia są podatni na propagandę dżihadu, ale wielu innych było podatnych na propagandę reżimu, która przyczyniała się do niestabilności i niezgody na Zachodzie, a nie tylko do terroryzmu. [19] Podczas ostatnich zamieszek we Francji dyktatura algierska pozowała nie tylko na „moralnego opiekuna” algierskich imigrantów, ale także ich potomków. [20]

Tendencje te występują już teraz, zanim migracja związana ze zmianą klimatu stanie się główną sprawą globalną. [21] Ostre podziały i tarcia spowodowane historycznymi przepływami ludności niewątpliwie doprowadzą w najbliższej przyszłości do innych, mniej przewidywalnych wyzwań. Jednym z głównych wyzwań dla rządów zachodnich będzie uporanie się z tą kwestią, która jest zadaniem nie tylko administracyjnym i technicznym, ale także głęboko politycznym i powodującym podziały.

Alberto M. Fernandez

Autor jest wiceprezeesem MEMRI

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Źródło: http://www.listyznaszegosadu.pl/

Przypisy (angielskie): Memri.org/reports
https://euroislam.pl/przeplywy-migracyjne-i-prawo-n...

Czytajmy i słuchajmy ze zrozumieniem, bo szykują wielkie oszustwo. Oni tę granicę zamierzają poddać i wpuścić miliony migrantów

Nie ma sensu powtarzać tutaj długiej listy wypowiedzi polityków opozycji i ich propagandystów, które sprowadzają się do jednego hasła: „wpuścić wszystkich migrantów, kim są, zobaczy się później”, a obrońcy granic to „śmieci”.

Wchodzący wkrótce na ekrany film Agnieszki Holland „Zielona Granica”, jak wynika z zapowiedzi, będzie kolejną salwą w tej obrzydliwej nawałnicy.
Sypią się nagrody dla tej agitki - światowy establishment tego od nas chce, otwarcia granicy, i Tusk im to da!

Czytaj: Nagroda Specjalna Jury w Wenecji dla Holland. Agitacja reżyser: „Ludzie ukrywają się w lesie, pozbawieni godności, praw człowieka”.

Pani Holland wybrała do zwiastuna to, co wybrać chciała: sceny z udziałem biednych uchodźców (w rzeczywistości brutalnych migrantów ściągniętych przez Łukaszenkę i mafie przemytnicze) i rzekomo potwornych polskich żołnierzy (w rzeczywistości cześć im i chwała za służbę).

Tak tam myślą.

A jaki mają plan? Co z tego myślenia ma wyniknąć dla Polaków?

W tzw 100 konkretach Platformy, w istocie banałów będących raczej parodią programu politycznego, o obronie granicy nie znalazłem wiele.

Jest takie zdanie:

Zapewnimy finansowanie z UE na obronę polskiej granicy z Białorusią. Zlikwidujemy szlak przemytników przechodzących z Bliskiego Wschodu przez Białoruś do Polski i dalej UE.

Skoro Unia ma dać finansowanie, zresztą nie bardzo wiadomo dlaczego, to ma i wziąć władzę nad granicą. Tak to działa. A jak sobie ci niemieccy, francuscy i włoscy koledzy pana Tuska z obroną do tej pory radzili? Czyż nie sprowadzili do swoich krajów milionów? I nie sprowadzają nadal? Nawet zakładając, że by się zmienili - nie umieją. To oni powinni się od nas i Węgrów uczyć!

Posłuchajcie zresztą uważnie komisarz unijnej odpowiedzialnej za granice pani Ylvy Johansson - to w rzeczywistości zwolenniczka otwarcia drzwi na oścież, polityk niezdolna do przyjęcia twardszego kursu. A Ursula von der Leyen? Co ją obchodzi los Polaków? Nic.

Jeszcze bardziej kuriozalna jest druga część obietnicy PO: zlikwidowania „szlaku przemytników”. Padną przed Łukaszenką na kolana jak padali przed Putinem? Sądząc po ostatnich odkryciach pokazanych w serialu „Reset”, całkiem możliwe. Skrajnie niebezpieczne a na dodatek nieskuteczne. Z imperium zła nie da się dogadać!

A może polska ma dziesiątki miliardów dolarów by zapłacić połowie Afryce i Azji za blokadę migracji? Komuś się taki numer na dłuższą metę udał?

Albo głupota to albo - co bardziej prawdopodobne - wielkie oszustwo.

Poczytajmy, co piszą w medialnych ramionach obozu III RP. Hejt na obrońców granicy trwa. Chwalony jest paszkwil filmowy na straż graniczną i żołnierzy.

Na stronach ważnego dla opozycji medium, Kultury Liberalnej, pani Katarzyna Skrzydłowska-Kalukin w emocjonalny tekście zapowiada, że te wybory będą także o granicę.

To, jak władza traktuje uchodźców, jest miernikiem tego, jak traktuje prawa człowieka, czyli fundament europejskiego państwa

— dowodzi.

I dalej:

Nie ma co się oszukiwać, Europa musi znaleźć skuteczne rozwiązania problemu uchodźców – tych, którzy już tu są i tych, którzy pojawią się w przyszłości.

Dlatego:

Narzędzi mamy teraz więcej niż jeszcze dwa lata temu, kiedy mogliśmy najwyżej dostarczać posiłki i wspierać finansowo organizacje pomocowe. Teraz mamy wybory.

Czytajmy i słuchajmy ze zrozumieniem, bo szykują wielkie oszustwo. Oni tę granicę zamierzają poddać i wpuścić miliony migrantów.
https://wpolityce.pl/polityka/661945-oni-te-granice...