Relacje polsko-ukraińskie czyli Lachy i Chachoły

Rzeczywistość historyczna wyglądała zupełnie inaczej:

Samoobrona powstała oddolnie i broniła się przed zagładą: Ośrodek Samoobrony Huta Stepańska-Wyrka został utworzony spontanicznie przez lokalną ludność cywilną na początku 1943 roku w celu obrony przed masowymi mordami dokonywanymi przez Ukraińską Powstańczą Armię (UPA) i ukraińskie chłopstwo w ramach rzezi wołyńskiej

Samoobrona w Hucie Stepańskiej nie była utworzona ani uzbrojona przez Niemców. Wręcz przeciwnie – cierpiała na dramatyczny brak broni (w lipcu 1943 r. na ok. 500 obrońców przypadało zaledwie ok. 80 sztuk broni palnej, głównie stare karabiny ukryte jeszcze z 1939 roku lub zdobyte). Niemcy traktowali polskie bazy obronne z dużą podejrzliwością; w czerwcu 1943 r. przeprowadzili nawet w Hucie Stepańskiej nalot i śledztwo, grożąc mieszkańcom pacyfikacją za rzekome ukrywanie Żydów i współpracę z partyzantką radziecką.

Ofiara, a nie napastnik: Huta Stepańska była potężnym schroniskiem dla ponad 5000 uchodźców z okolicznych, palonych przez UPA polskich wsi. Latem 1943 roku to Polacy stali się celem zmasowanego uderzenia.

Tragedia z lipca 1943 roku: W dniach 16–18 lipca 1943 roku potężne siły UPA pod dowództwem Iwana Łytwynczuka „Dubowyja” oraz ukraińskie formacje chłopskie otoczyły i po krwawych walkach zniszczyły ten ośrodek samoobrony. W wyniku ataków zginęło około 600 Polaków. Jedynie dzięki determinacji obrońców pod dowództwem por. Władysława Kochańskiego „Bomby” (cichociemnego z AK) udało się zorganizować dramatyczną ewakuację i uratować kilka tysięcy cywilów przed całkowitą rzezią.