Relacje polsko-ukraińskie czyli Lachy i Chachoły

Analiza polityki polskiej wobec Ukraińców w latach 1920–1939
​Główna teza:
„Podpaleń mienia polskiego, które miały miejsce od 1930 roku, dokonywali często sami Polacy, aby wyłudzić odszkodowania od ubezpieczycieli w dobie głębokiego kryzysu gospodarczego. Józef Piłsudski, mając pełną świadomość tego procederu, cynicznie wykorzystał te incydenty, by obarczyć winą OUN i uzasadnić represje”.
​Katalog działań dyskryminacyjnych:
Jak to możliwe, że działania podejmowane przez państwo polskie w latach 1920–1939 nie są w polskiej świadomości uznawane za zbrodnicze? Lista tych działań wobec ludności ukraińskiej na Wołyniu i w Galicji jest długa i systematyczna:
​Pacyfikacja (1930): Stosowanie odpowiedzialności zbiorowej wobec całych wiosek, bicie chłopów, niszczenie mienia i ukraińskich instytucji kulturalnych.
​Polonizacja i dyskryminacja językowa: Brutalne ograniczanie języka ukraińskiego w szkolnictwie (lex Grabski) oraz w administracji publicznej.
​Prześladowania religijne: Akcja niszczenia cerkwi prawosławnych na Chełmszczyźnie i Podlasiu (tzw. akcja rewindykacyjna) oraz próby siłowego nawracania na katolicyzm.
​Bariery zawodowe: Nieformalny, ale skuteczny zakaz obejmowania stanowisk kierowniczych przez Ukraińców w administracji państwowej.
​Represje polityczne: Nielegalne z punktu widzenia praw człowieka osadzanie działaczy w obozie koncentracyjnym w Berezie Kartuskiej.
​Plany deportacyjne: Przygotowania do masowych wysiedleń Ukraińców z ich rdzennych ziem (tajne rozkazy z marca 1939 roku dotyczące „oczyszczania” pasa granicznego).
​Dlaczego w Polsce nie mówi się o tym jako o zbrodniach?
​W polskim dyskursie historycznym te wydarzenia są często marginalizowane lub usprawiedliwiane przez pryzmat:
​„Racji stanu”: Interpretowanie terroru jako „przywracania porządku” w obliczu działań sabotażowych OUN.
​Mitologii Kresów: Postrzeganie II Rzeczypospolitej jako państwa idealnego i cywilizowanego, co uniemożliwia przyznanie się do błędów kolonialnych.
​Wielkiego Kryzysu: Wykorzystywanie trudnej sytuacji ekonomicznej o osadników do celów propagandowych – pożary wynikające z biedy i chęci zysku z ubezpieczeń przypisywano „ukraińskim terrorystom”, by skonsolidować polskie społeczeństwo wokół silnej ręki Sanacji.
​Podsumowując:
To, co dla strony ukraińskiej jest dowodem na systemowe niszczenie narodu, w polskiej narracji często pozostaje jedynie „błędną polityką administracyjną”, co stanowi główną przeszkodę w pełnym porozumieniu historycznym między naszymi narodam

Wyłudzanie odszkodowań w Polsce międzywojennej było poważnym problemem dla dynamicznie rozwijającego się sektora ubezpieczeń, a najczęstszą metodą oszustw były celowe podpalenia mienia. Przestępstwa te, choć ewoluowały technologicznie, opierały się na tych samych mechanizmach co współcześnie – wprowadzaniu ubezpieczyciela w błąd dla korzyści majątkowej.Najczęstsze rodzaje oszustwW dwudziestoleciu międzywojennym ubezpieczyciele zmagali się z różnorodnymi nadużyciami:Podpalenia ("czerwony kur"): Najbardziej rozpowszechnione oszustwo majątkowe, mające na celu uzyskanie odszkodowania za ubezpieczone budynki, zbiory lub fabryki.Oszustwa w Grand Hotelach: Sprytni oszuści fingowali kradzieże luksusowych przedmiotów lub ubrań w prestiżowych hotelach (np. w Krakowie), by wyłudzić wysokie sumy ubezpieczeniowe.Samookaleczenia i pozorowane wypadki: Wraz z rozwojem ubezpieczeń osobowych i komunikacyjnych, pojawiały się próby wyłudzeń poprzez celowe powodowanie uszczerbku na zdrowiu.Nadużycia przy reaktywacji spółek: Choć procesy sądowe odbywały się często wiele lat później, mechanizm opierał się na wykorzystywaniu przedwojennych akcji i statusu prawnego spółek (np. głośna sprawa spółki Giesche) do dochodzenia nienależnych rekompensat od państwa.Kontekst prawny i społecznyKodeks Makarewicza (1932): Wprowadził nowoczesne uregulowania dotyczące oszustw, które pomagały zwalczać tego typu przestępczość.Rozwój ubezpieczeń: Dynamiczny wzrost branży (ubezpieczenia ogniowe, na życie, społeczne) stworzył nowe okazje dla przestępców, co wymusiło na towarzystwach ubezpieczeniowych tworzenie własnych systemów weryfikacji szkód.Problem "cichych ślubów": Specyficzny rodzaj oszustw dotyczył sfery obyczajowej, gdzie kobiety były narażone na oszustwa finansowe ze strony mężczyzn, którzy pod pozorem małżeństwa przejmowali ich majątki lub posag

Polscy partyzanci mieli na rękach krew tysięcy Ukraińców. O tym dlaczego członkowie polskiego podziemia mordowali nawet kobiety i dzieci pisze w swojej książce Antykomunistycznego podziemia portret zbiorowy 1945-1956 profesor Mariusz Mazur.
Zbrodnie w Pawłokomie (3 marca 1945 r., por. Józef Biss „Wacław”, AK-DSZ), Piskorowicach (18 kwietnia 1945 r., kpt. Józef Zadzierski „Wołyniak”, NOW), Wierzchowinach (6 czerwca 1945 r., kpt. Mieczysław Pazderski „Szary”, NSZ-NZW) oraz dziesiątki innych, pojedynczych mordów, których podstawą była ksenofobia prowadząca do czystek etnicznych, łatwo znajdowały uzasadnienie w świadomości mordujących.W celu pokonania ewentualnego dysonansu moralnego albo traumy bądź dla prostego opisu pobudek dokonuje się heroizacji własnych postaw i zachowań. Oficjalnymi motywacjami stawały się m.in.:
1) zemsta, czy raczej sprawiedliwa kara za zbrodnie ukraińskie na Wołyniu,2) wymierzenie sprawiedliwości/zemsta za faktyczną bądź domniemaną współpracę z Niemcami albo z polską lub sowiecką komunistyczną władzą,
3) konieczność ukarania za negatywny stosunek do polskiego podziemia,
4) ideologia homogeniczności/czystości etnicznej państwa, czyli usprawiedliwione działanie dla dobra ojczyzny jako wartości wyższej,5) chęć ostrzeżenia na przyszłość tych, którzy mieliby potencjalnie złe zamiary. Wreszcie last, but not least,
6) mordowanie, czasami brutalne, dziesiątek osób, w tym dzieci, oraz kradzież dobytku ofiar wykonywane były na rozkaz, co miało zwalniać z moralnej odpowiedzialności za dokonane czyny. Już po samej zbrodni konstruowano dalszą argumentację, która miała uzasadnić okrutne działania oraz zmniejszyć potencjalny dysonans moralny.
Odpowiedzialność zbiorowa
Wśród wyobrażonych powodów pacyfikacji wsi ukraińskich mogła być zemsta za mordy na Wołyniu i Zasaniu oraz za antypolskie działania UPA i wyższy status Ukraińców podczas okupacji niemieckiej stawiający ich w roli faszystowskiego sojusznika, który w przeciwieństwie do Niemców nadal pozostawał w Polsce, funkcjonując jako ich substytut.
Mamy tu zatem do czynienia z odpowiedzialnością zbiorową, którą miała uzasadnić sytuacja wojenna i działanie na rzecz dobra narodu. Uznawano, że polska strona ma do tego prawo, ponieważ jest to wyrównywanie rachunków, ale też zapewnianie „polskości” tych terenów, czyli wymierzanie sprawiedliwości i przywracanie równowagi, także w wymiarze dziejowym. https://wielkahistoria.pl/jak-polscy-partyzanci.../

17 marca 1943 roku w małej ukraińskiej wsi Remel, w ówczesnym powiecie ołeksandryjskim, doszło do straszliwej tragedii. Na czele polskich szowinistów, w nocy z 16 na 17 marca, wieś została otoczona przez gęsty łańcuch oddziałów SS, a rano, pod niemieckim dowództwem, w ten krąg śmierci wpuszczono batalion polskiej policji Schutzmannschaft. To oni, polscy Schutzmanni, niczym brutalne psy, dokonali krwawej masakry we wsi Remel tego strasznego poranka. Polscy policjanci, ubrani wyłącznie w niemieckie mundury, podpalili wieś, rzucając granatami w okna spokojnych ukraińskich mieszkańców. Po straszliwych torturach zdecydowana większość mieszkańców wsi została rozstrzelana.
Ile było ofiar? Różne źródła podają następujące liczby: 800 osób (według radzieckiej „Historii miast i wsi obwodu rówieńskiego” liczba ta wynosiła 615 osób). Według relacji naocznych świadków, w zbiorowej mogile we wsi Remel pochowano około 400 ofiar, w tym osoby starsze, kobiety i dzieci. Pozostałe ofiary pochowano w tym czasie w pojedynczych grobach rozsianych po polach i ogrodach na terenie spalonej wsi. Przeżyło tylko 70 osób.

Jakie motywy skłoniły niemieckich faszystów i ich popleczników, polskich snajperów, do dokonania krwawej masakry właśnie nad spokojną ukraińską wsią Remel? Z zeznań wielu przesłuchanych świadków udało się wyjaśnić, że mieszkańcy tej wsi przyjęli do swoich rodzin byłych jeńców Armii Radzieckiej – Ukraińców ze Wschodu; według niektórych relacji niektórzy ukraińscy chłopcy ze Wschodu żenili się nawet z miejscowymi dziewczętami i zakładali własne rodziny. Na uwagę zasługują również zeznania jednego ze świadków, które mówią o powiązaniach tych byłych więźniów ze Wschodu z lokalnym ukraińskim podziemiem nacjonalistycznym. Według świadków, właśnie z tych powodów, opartych na prowokacyjnych donosach na polskich szowinistów, popełniono jedną z największych zbrodni wojennych II wojny światowej, którą w swoich tragicznych skutkach można porównać do znanej tragedii w Małynie.

Kto bezpośrednio wykonywał zbrodnicze rozkazy niemieckich okupantów? Zbrodni we wsi Remel dopuścił się batalion polskiej policji Schutzmannschaft, utworzony z polskich osadników, imigrantów z polskiej kolonii z okresu oblężenia Krechowca. Wieś ta została założona przez polski reżim okupacyjny w 1925 roku na ziemiach przymusowo odebranych Ukraińcom (obecnie na tych ziemiach znajduje się wieś Nowa Ukrainka). To właśnie tam, w pobliżu oblężenia Krechowieckiego, niemieccy okupanci utworzyli getto żydowskie, do którego zepchnęli Żydów z całego powiatu, którym powierzono ochronę polskiego batalionu Schutzmannschaft utworzonego z miejscowych polskich osadników. To właśnie ten batalion został zaangażowany przez oficerów SS w krwawą masakrę spokojnej ukraińskiej wsi Remel.

PS. Po raz kolejny społeczeństwo może być przekonane, że krwawe akty terroru wobec spokojnych ukraińskich wsi na Wołyniu były przeprowadzane według jednej metody. Niemcy z reguły nie wykonywali brudnej roboty. Zapewniali jedynie bezpieczeństwo wokół obszaru, na którym terror był przeprowadzany, zaopatrując polskie jednostki Schutzmannschaft w broń i czarne mundury SS modelu z 1936 roku, które zostały wycofane z użycia na mocy rozkazu Rzeszy w 1939 roku i masowo przetransportowane na Wołyń, gdzie nosiła je również polska policja. To Polacy, jako wierni słudzy niemieckiego reżimu okupacyjnego, wykonywali najbrudniejszą i najkrwawszą pracę niszczenia ukraińskich wsi na etnicznych terenach ukraińskich.