nie ma to jak w oPOzycji , życie płynie jak sen złoty

Kali ukraść to dobry uczynek

Wiek XIX w Polsce obfitował w wieszczów. Ale i początek kolejnego stulecia wcale nie był gorszy. Do klasycznej trójki właśnie doszlusował kolejny.

Lada moment wycofana za rzekomy rasizm, seksizm itp. powieść Henryka Sienkiewicza W pustyni i w puszczy teoretycznie tylko pokazywała niższość moralną rdzennych mieszkańców Afryki. Oto pytany o Dobro i Zło afroafrykanin Kali odpowiada:

- Jak Kali ukraść, to dobry uczynek. Zły – jak ukraść Kalemu.

Wybaczcie, cytuję z pamięci, więc na pewno zachowałem tylko sens wypowiedzi. Sienkiewicz jednak nieco się pomylił. Najnowsza historia wskazuje bowiem, że Kali nie tylko miał białą skórę, ale, być może, któryś z jego synów mógł nawet służyć w Wehrmachcie.

Wielka gównoburza wywołana przez następcę propagandzisty Lisa, Tomasza Sekielskiego (syna absolwenta filologii rosyjskiej, późniejszego komendanta Ochotniczych Hufców Pracy w Bydgoszczy), mająca pokazać PiS jako partię doprowadzoną do władzy w Polsce dzięki ingerencji Putina tak naprawdę wzięła w łeb jeszcze zanim się zaczęła.

Uznany za objawione źródło informacji współpracownik skazanego Marka Falenty niejaki Marcin W. w ciągu niecałej doby stał się niewiarygodny; upublicznienie zaś jego zeznań, w których mówi o wręczonej za pośrednictwem syna Tuska monstrualnie wysokiej łapówce stanowi wg Donalda Franciszka Tuska... element klasycznej rosyjskiej metody.

Co prawda Tusk, ongiś uznany w putinowskiej Rosji za ich człowieka w Warszawie nie precyzuje, co to za metody, ale w cytowanym przez der Onet fragmencie jego wystąpienia wyraźnie słychać potępienie ujawnienia niewygodnych dla niego faktów.

Wypada jednak zgodzić się z Tuskiem. Faktycznie utworzenie Komisji parlamentarnej jest potrzebą chwili.

Zarzut łapówkarstwa i to w wielkich rozmiarach (600 tys. euro!) musi być wyjaśniony. Zbyt wiele bowiem jest faktów wskazujących na istnienie tego zjawiska w najwyższych organach władzy w czasach, gdy Donald Tusk pełnił funkcję premiera.

Pamiętamy sprawę byłego senatora PO Józefa Piniora, już skazanego prawomocnie na karę 1,5 roku pozbawienia wolności.

Pamiętamy także Stasia Gawłowskiego, obecnie senatora.

Pamiętamy również o bliskim współpracowniku Tuska Sławku Nowaku, ksywa Lolo Pindolo…

Pamiętamy o zapominalskiej wdowie po Adamowiczu.

Pamiętamy również o umowie gazowej z Rosją, zawartej przez rząd Tuska w 2010 roku.

Konieczna jest zatem Komisja Parlamentarna ds. wyjaśnienia korupcji w najwyższych organach władzy. W latach 2007-2015.

Na to, że sprawę wyjaśnią niezależne sądy, trudno liczyć.

Wszak nie tak dawno usłyszeliśmy o doktrynie Sławomira Neumanna, czyniącej z prominentów PO osoby stojące ponad prawem.

Brak zaufania do sądów jest więc poniekąd zrozumiały.

Jest na szczęście wystarczająco dużo czasu, aby do wyborów Komisja zdążyła poczynić konieczne ustalenia.

Marcin W. wyraźnie powiedział, że w czasach rządów Tuska „karmiliśmy polityków”. I nie miał bynajmniej na myśli ówczesnej opozycji.

Kto jeszcze? Wszak trudno przypuszczać, że jedynym złym był Falenta i jego przyjaciele.

Może wreszcie nadeszła pora, by karmieniem niektórych zajął się oficjalnie Skarb Państwa, konkretnie zaś Służba Więzienna?
https://niepoprawni.pl/blog/humpty-dumpty/kali-ukrasc...

Tusk otworzył puszkę, w której nie było wszelkich nieszczęść - jak w greckim micie, lecz siedziała sama Pandora


64

Publikacja „Newsweeka” to były metalowe grabie pozostawione w ogródku. I Tusk na głodzie na te grabie nadepnął, uderzając się prosto w czoło.

Donald Tusk był na głodzie. Potrzebował argumentów, że Prawo i Sprawiedliwość to Rosja Putina. PiS, a nie on i Platforma Obywatelska, na co akurat było dziesiątki dowodów. Gdy się jest na głodzie, to trzeba go natychmiast zaspokoić, a wtedy najczęściej wyłącza się zdrowy rozsądek. Na głodzie był też kierowany przez Tomasza Sekielskiego „Newsweek”, bo trzeba było udowodnić, że jest się medium mającym materiały, o których mówi cała Polska, a nie gazetą bez wyrazu. Żeby nikt nie powiedział, że za Tomasza Lisa wszystko to było, a za Sekielskiego jest z tym kiepsko.

Gdy się spotkały dwa głody, nieszczęście wisiało w powietrzu, choć ci na głodzie uważali zapewne, że jest odwrotnie, czyli sukces wisi w powietrzu. Tusk rzucił się na tekst Grzegorza Rzeczkowskiego w „Newsweeku” jak szczerbaty na suchary. Tym bardziej że zapewne wiedział, iż taka publikacja się ukaże i będzie poniekąd towarem, którego najbardziej potrzebuje.

Gdyby Tusk nie był na głodzie, może zastanowiłby się czy warto się napalać na twórczość Grzegorza Rzeczkowskiego i chwytać pomocną dłoń „Newsweeka”. Dzieła Rzeczkowskiego to przecież solenny przykład posługiwania się logiką paranoika, o czym niejako własnoręcznie przekonali się szefowie tygodnika „Polityka”. Tomasz Sekielski jest świeży, gdy chodzi o prowadzenie gazety, więc pewnych oczywistych rzeczy dla doświadczonych redaktorów nie musi rozumieć. A może po prostu nie chciał rozumieć.

Zapewne już w niedzielę wieczorem 16 października 2022 r., gdy dostępne było wydanie elektroniczne „Newsweeka”, Tusk zaspokoił pierwszy głód. Ale nie przyszło mu do głowy, żeby coś sprawdzić albo się zastanowić, czy to, czym głód zaspokoił nie było za proste i zbyt łatwo dostępne. Przewodniczący PO zachował się tak jak niedźwiedź z IV księgi „Pana Tadeusza” („Dyplomatyka i łowy”) Adama Mickiewicza.

Ten fragment dzieła Mickiewicza można, a nawet trzeba zadedykować Donaldowi Tuskowi:

„Głupi niedźwiedziu! gdybyś w mateczniku siedział,/ Nigdyby się o tobie Wojski nie dowiedział./ Ale czyli pasieki zwabiła cię wonność,/ Czy uczułeś do owsa dojrzałego skłonność:/ Wyszedłeś na brzeg puszczy, gdzie się las przerzedził,/ I tam zaraz leśniczy bytność twą wyśledził,/ I zaraz obsaczniki, chytre nasłał szpiegi,/ By poznać, gdzie popasasz i gdzie masz noclegi./ Teraz Wojski z obławą, już od matecznika/ Postawiwszy szeregi, odwrót ci zamyka”.

Gdyby Tusk nie był na głodzie, może by się zastanowił, w co się pakuje, ale postąpił tak jak zwierzę, które myśliwi wytropili. I choć niedźwiedź w „Panu Tadeuszu” walczył jeszcze trochę, ostatecznie „wyskoczył w górę, jak kot przed chartami,/ I głową nadół runął, i czterma łapami/ Przewróciwszy się młyńcem, cielska krwawe brzemię”. Tusk nie zastanowił się, że uwiarygodnianie Marcina W., wygodnego, gdy dostarczał argumentów do insynuacji o wątkach pisanych cyrylicą, może się obrócić przeciwko niemu samemu.

Publikacja „Newsweeka” to były metalowe grabie pozostawione w ogródku. I Tusk na głodzie na te grabie nadepnął, uderzając się prosto w czoło. A ofensywa, którą zapowiedział następnego dnia po publikacji „Newsweeka”, zamieniła się w bezładną ucieczkę. Po raz kolejny okazało się, że będąc politykiem nie warto się napalać, bo zwykle nic dobrego z tego nie wychodzi. No i trzeba mieć ograniczone zaufanie do tych, którzy się zgłaszają do pomocy, szczególnie na ochotnika.

Tusk otworzył puszkę, w której nie było wszelkich nieszczęść – jak w greckim micie, lecz siedziała sama Pandora. A jak wiadomo, Pandora otrzymała wprawdzie urodę od Afrodyty, ale także od Hermesa kłamstwo, fałsz i pochlebstwo. Uwiarygodniając zeznania Marcina W., Donald Tusk wdepnął w niebezpieczny romans z Pandorą. A przecież Zeus zesłał ją na Ziemię, żeby ukarać ludzi. No i Tusk został ukarany, bo ten sam wiarygodny rzekomo Marcin W. oskarżył jego syna o wzięcie 600 tys. euro łapówki – nie tyle dla „samego szefa szefów”, tylko jako „pieniądze partyjne”.

Być może to romans z Pandorą sprawił, że Donald Tusk zamiast dopaść wroga, dopadł samego siebie. Prezent od „Newsweeka” okazał się bombą z palącym się już lontem i ta bomba wybuchła Tuskowi w rękach. Nauka z tego płynie taka, że nie warto działać na głodzie i w desperacji, bo wtedy wielu rzeczy się zwyczajnie nie dostrzega. I nie warto się mścić, bo los potrafi się zemścić na samym mścicielu. Miało być wielkie widowisko z wielkim bohaterem, a skończyło się na żałosnym popiskiwaniu kogoś, kto nawet nie wie, co teraz z tym wszystkim zrobić. Nie trzeba było wychodzić z matecznika.

https://wpolityce.pl/polityka/618935-tusk-otworzyl-...

Ratuj się, kto może. Tusk chce nas znowu POmiłować

Przewodniczący Platformy Obywatelskiej Donald Tusk, który przez blisko 7 lat stania na czele rządu nie zdążył wcielić w życie polityki miłości zapowiada teraz Polakom nową ofensywę tejże swej miłości po dojściu do władzy.

Podczas dzisiejszego wystąpienia na konwencji Inicjatywy Polskiej lider PO zapowiedział, że jego formacja polityczna jest „zdeterminowana” żeby wygrać najbliższe wybory.

I to wygrać „nie dla satysfakcji, nie dla odwetu, tylko dla tych milionów Polek i Polaków, którzy czekają na Polskę, gdzie znowu miłość będzie silniejsza od nienawiści a szacunek i respekt silniejsze od pogardy” – próbował przekonywać Tusk.

Jak perorował przewodniczący Platformy Obywatelskiej, głos zarządzanej przez niego partii to głos „w imieniu rodzin, które powinny w normalnym państwie cieszyć się szczęściem, że udało im się mieć dzieci dzięki procedurze in vitro”.

Szef PO, za której rządów miało miejsce aż kilka dużych strajków nauczycieli spowodowanych niskimi płacami dla ludzi pracujących w oświacie, opowiadał też w swym wystąpieniu, że nauczycielki przychodzą teraz do niego i skarżąc się mówią: „Niech Pan zobaczy na moje rachunki”.

„Liczby są tam bezwzględne. Jak nauczycielka ten kredyt, gaz i prąd zapłaci, to ona jest na minusie” - pochylał się na konwencji nad losem nauczycieli Donald Tusk.

Receptą na te wszelkie polskie bolączki ma być silniejsza od nienawiści tuskowa „miłość”.

Pozostaje otwarte pytanie czy owo straszenie Polaków „miłością” przez Tuska to jeszcze przestrzeń propagandowego kiczu czy już groźby karalne?
ren/twitter
https://www.fronda.pl/a/Ratuj-sie-kto-moze-Tusk-chce...