Mińsk Mazowiecki Miastem LGBT

- Gdy spacerował ulicą, młody mężczyzna idący za nim z grupą znajomych ruszył nagle w jego stronę - organizatorzy festiwalu opisują napaść, do której doszło w centrum Poznania. - Agresja spowodowana była uprzedzeniami na tle homofobicznym - nie mają wątpliwości. Szukają świadków"Zaledwie dwa tygodnie temu opublikowaliśmy informację o chęci tworzenia festiwalu wolnego od nienawiści, otwarcie deklarując politykę braku tolerancji dla jakichkolwiek przejawów dyskryminacji. Mieliśmy nadzieję, że dzięki temu Short Waves Festival będzie wydarzeniem otwartym i przyjaznym, a nasi goście zapamiętają Poznań jako miasto, w którym każdy może czuć się jak w domu. Niestety, z bólem serca musimy poinformować o sytuacji, która miała miejsce w trakcie trwania festiwalu, jednocześnie prosząc o Państwa pomoc. Chcemy także wyrazić solidarność ze wszystkimi innymi osobami, które w ostatnim czasie w Polsce doświadczyły przemocy na tle homofobicznym.

W czwartek, dnia 20 sierpnia o godz. 17:34, na rogu ulic Piekary i Św. Marcin w Poznaniu, doszło do napaści na jednego z zagranicznych gości festiwalu. Gdy ten spacerował powoli ulicą, młody mężczyzna, idący za nim z grupą znajomych, ruszył nagle w jego stronę. Bez żadnego ostrzeżenia kopnął naszego gościa w plecy uniesioną wysoko w powietrzu stopą. Po napaści fizycznej, rozpoczął kierowanie w jego stronę słownych zaczepek w języku polskim. Wskazując na ubiór naszego gościa, używając słów nacechowanych pejoratywnie, głośno komentował jego wygląd. Przebieg incydentu, zarówno napaść fizyczna, jak i towarzyszący jej atak werbalny, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wyżej wymienione przejawy agresji spowodowane były uprzedzeniami na tle homofobicznym. Jako społeczność festiwalowa, jesteśmy zszokowani zaistniałą sytuacją. https://wtk.pl/news/61766-atak-na-tle-homofob...

Słucham prostackiego rechotania dochodzącego z prawej strony na temat osób transpłciowych. Czy możemy myśleć nieco głębiej niż żenujący przyklad zmiany płci z powodu chęci uzyskania wcześniejszej emerytury, który ma jakoby ukazać absurd oczekiwań osób transpłciowych?

Czy możemy znaleźć przykłady tłumaczące, zwłaszcza ludziom prawicy, dlaczego wmawianie osobie czującej się kobietą, że jest mężczyzną (i vice versa) jest przemocą? Jest to przemoc co do czyjejś tożsamości - jacyś ludzie wiedzą lepiej, kim ktoś jest, niż on sam czy ona sama.

Pierwszy przykład: tożsamość narodowa. Jeśli ktoś mieszkający pod zaborami czuł się Polakiem, a wmawiano mu, że jest Rosjaninem czy Niemcem, to była to przemoc. Czy ktoś z zewnątrz ma prawo decydować, że moje poczucie polskości jest moim wymysłem? Czy ktoś wie lepiej, kim jestem?

Drugi przykład: w III Rzeszy ludzie nieczujący się Żydami nagle dowiadywali się, że nimi są (tak było np. z rodziną Wittgensteina). Była to przemoc co do tożsamości. Ktoś miał na tę tożsamość nawet podobno obiektywne, medyczne dowody i wyciągał z nich brutalne konsekwencje.

Nikt nie zmienia płci, narodowości czy religii dla zabawy czy kaprysu. Tożsamość płciowa jest odczuwana o wiele głębiej niż narodowa czy religijna. Dlaczego prawica rozumie ludzi walczących o te ostatnie, a nie jest w stanie nawet zacząć rozumieć walczących o prawo do tej pierwszej?

Wiem, że ten wątek zwabi trolle i że jego rozpoczęcie jest ryzykowne. Ale, na Boga, myślmy więcej! Jesteśmy ludźmi, nie klaunami. Naszym obowiązkiem jest wzajemne zrozumienie, a nie wzajemne ośmieszanie się. Nie uważam, że moje przykłady załatwiają sprawę. Ale chcę zrozumieć.

Marcin Matczak
Słucham prostackiego rechotania dochodzącego z prawej strony na temat osób transpłciowych. Czy możemy myśleć nieco głębiej niż żenujący przyklad zmiany płci z powodu chęci uzyskania wcześniejszej emerytury, który ma jakoby ukazać absurd oczekiwań osób transpłciowych?

Czy możemy znaleźć przykłady tłumaczące, zwłaszcza ludziom prawicy, dlaczego wmawianie osobie czującej się kobietą, że jest mężczyzną (i vice versa) jest przemocą? Jest to przemoc co do czyjejś tożsamości - jacyś ludzie wiedzą lepiej, kim ktoś jest, niż on sam czy ona sama.

Pierwszy przykład: tożsamość narodowa. Jeśli ktoś mieszkający pod zaborami czuł się Polakiem, a wmawiano mu, że jest Rosjaninem czy Niemcem, to była to przemoc. Czy ktoś z zewnątrz ma prawo decydować, że moje poczucie polskości jest moim wymysłem? Czy ktoś wie lepiej, kim jestem?

Drugi przykład: w III Rzeszy ludzie nieczujący się Żydami nagle dowiadywali się, że nimi są (tak było np. z rodziną Wittgensteina). Była to przemoc co do tożsamości. Ktoś miał na tę tożsamość nawet podobno obiektywne, medyczne dowody i wyciągał z nich brutalne konsekwencje.

Nikt nie zmienia płci, narodowości czy religii dla zabawy czy kaprysu. Tożsamość płciowa jest odczuwana o wiele głębiej niż narodowa czy religijna. Dlaczego prawica rozumie ludzi walczących o te ostatnie, a nie jest w stanie nawet zacząć rozumieć walczących o prawo do tej pierwszej?

Wiem, że ten wątek zwabi trolle i że jego rozpoczęcie jest ryzykowne. Ale, na Boga, myślmy więcej! Jesteśmy ludźmi, nie klaunami. Naszym obowiązkiem jest wzajemne zrozumienie, a nie wzajemne ośmieszanie się. Nie uważam, że moje przykłady załatwiają sprawę. Ale chcę zrozumieć.