Antypolska koalicja 13 grudnia

Jerzy Z Galicji
Kolonizacja, polonizacja i akcja burzenia cerkwi (II RP)
Ukraińcy podkreślają, że w latach 1918–1939 na ziemiach Galicji i Wołynia (które uważali za swoje rdzenne terytoria, obiecane im w procesach międzynarodowych jako autonomia) prowadzona była agresywna polityka asymilacyjna.
Osadnictwo wojskowe: Przekazywanie najlepszej ziemi na Wołyniu polskim osadnikom wojskowym (kolonistom) budziło ogromny opór ukraińskich chłopów.
Pacyfikacja Małopolski Wschodniej (1930): Użycie wojska i policji przez władze II RP do stłumienia ukraińskich dążeń narodowych wiązało się z brutalnością, niszczeniem mienia, zamykaniem ukraińskich instytucji (Proswita) i szkół. Dla wielu młodych Ukraińców był to moment ostatecznego upadku wiary w demokrację i impulsem do radykalizmu.
Niszczenie cerkwi: Szczególnie na Chełmszczyźnie i Podlasiu (1938 r.) władze polskie zburzyły ponad 100 cerkwi prawosławnych lub przekształciły je w kościoły katolickie, co Ukraińcy odebrali jako bezpośredni atak na ich tożsamość duchową i narodową. Dochodziło do ograniczania języka ukraińskiego w urzędach i szkołach.
2. Teza o "wojnie domowej" i symetrii win
Wielu ukraińskich historyków (np. Wołodymyr Wiatrowycz) odrzuca termin "ludobójstwo" na rzecz określenia "druga wojna polsko-ukraińska" lub symetrycznego konfliktu zbrojnego. Argumentują oni, że:
Wołyń w 1943 roku znajdował się pod okupacją niemiecką, a struktury polskiego podziemia (Armia Krajowa) dążyły do przywrócenia przedwojennych granic Polski (czyli zatrzymania Wołynia i Galicji w granicach RP), na co Ukraińcy nie mogli się zgodzić.
Akcje UPA były postrzegane przez jej dowódców jako "oczyszczanie zaplecza frontu" przed nieuchronnym starciem z ZSRR i próbą uniemożliwienia Polakom powtórzenia scenariusza z 1918 roku.
Podnosi się kwestię krwawych polskich akcji odwetowych (np. Sahryń, Pawłokoma, Wierzchowiny), w których oddziały AK, BCh czy samoobrony również mordowały ukraińską ludność cywilną, w tym kobiety i dzieci. W ukraińskiej pamięci te wydarzenia zajmują analogiczne miejsce jak Wołyń w polskiej.
3. Spór o liczby i krytyka polskich źródeł (Siemaszkowie)
W ukraińskiej dyskusji historycznej często pojawia się zarzut, że polska strona zawyża liczbę ofiar rzezi wołyńskiej, a zaniża liczbę zabitych Ukraińców.
Prace badawcze Władysława i Ewy Siemaszków (monumentalne dzieło o Wołyniu) bywają przez ukraińskich krytyków oskarżane o jednostronność, opieranie się wyłącznie na relacjach polskich świadków (które pod wpływem traumy mogły być nieprecyzyjne) oraz o wliczanie do ofiar terroru UPA osób, które zginęły z rąk Niemców, sowietów czy zwykłych bandytów.
4. Powojenne traumy i Akcja "Wisła"
Dla Ukraińców symbolem ich tragedii narodowej z rąk Polaków (choć pod rządami komunistycznymi) stała się Akcja "Wisła" z 1947 roku oraz wcześniejsze przesiedlenia do ZSRR. Ponad 140 tysięcy Ukraińców i Łemków zostało brutalnie, pod przymusem, wysiedlonych ze swoich ojczystych ziem (Bieszczady, Beskid Niski, Chełmszczyzna) i rozproszonych na ziemiach zachodnich i północnych Polski. Wspominasz też o dokumentach z marca 1949 roku – dla strony ukraińskiej represje komunistyczne, obóz w Jaworznie (gdzie więziono i torturowano podejrzanych o współpracę z UPA) to dowód na systemowe niszczenie ich społeczności przez aparat państwa polskiego.
Dlaczego Stepan Bandera jest na Ukrainie bohaterem?
Warto zrozumieć ten fenomen, który najbardziej rani Polaków. Dla współczesnego Ukraińca (szczególnie w obliczu trwającej od 2014 i 2022 roku agresji Rosji) Stepan Bandera nie jest symbolem mordercy z Wołynia.
Więzień nazistów: Bandera spędził większość wojny (w tym cały okres rzezi wołyńskiej w 1943 r.) w niemieckim obozie koncentracyjnym Sachsenhausen za to, że w 1941 roku ogłosił we Lwowie niepodległość Ukrainy wbrew woli Hitlera. Ukraińcy widzą w nim niezłomnego więźnia politycznego dwóch totalitaryzmów.
Symbol antyrosyjskiego oporu: OUN i UPA po 1945 roku prowadziły beznadziejną, partyzancką walkę z sowieckim NKWD aż do lat 50. Zginęły wtedy tysiące partyzantów, a setki tysięcy Ukraińców wywieziono na Syberię. W dzisiejszej Ukrainie UPA to przede wszystkim ci, którzy walczyli z Moskwą o wolność.
Istota konfliktu pamięci w 2026 roku
Problem polega na tym, że obie strony mają swoją pamięć selektywną:
Polacy pamiętają potworne okrucieństwo czystek etnicznych na Wołyniu i w Galicji, zaplanowanych przez OUN-B, i nie potrafią zaakceptować faktu, że organizacja odpowiedzialna za śmierć ich przodków jest dziś na Ukrainie gloryfikowana, a ofiary nie mają prawa do ekshumacji i godnego pochówku.
Ukraińcy patrzą na UPA przez pryzmat heroicznej walki z Sowietami i Niemcami o własne państwo, a polskie żądania historyczne (zwłaszcza w czasie, gdy Ukraina walczy o przetrwanie z Rosją) odbierają często jako próbę odebrania im narodowych bohaterów i powrót do roli "ofiar polskiego pana".
Decyzje o nadawaniu imion jednostek wojskowych czy stawianiu pomników wynikają na Ukrainie z potrzeby budowania mitu obronnego przeciwko Rosji. Jednak dla Polaków jest to głęboka rana, ponieważ te same symbole jednoznacznie kojarzą się z tragedią ich rodzin. Bez wzajemnego wysłuchania tych racji – bez zrozumienia polskiego bólu z powodu Wołynia i ukraińskiego bólu z powodu pacyfikacji, polonizacji i Akcji "Wisła" – ten konflikt pamięci będzie niezwykle trudny do rozwiązania.

gdzieś indziej
Postów: 14198
michal1965 Niedziela, 31 maja 2026 • 23:25:32
0
+
-
Dzięki ich prezydentowi światowe agencje właśnie nagłaśniają czym była Rzeź Wołyńska. Niech ktoś powie, że nie działa na szkodę własnego państwa.17 marca 1943 roku w małej ukraińskiej wsi Remel, w ówczesnym powiecie ołeksandryjskim, doszło do straszliwej tragedii. Na czele polskich szowinistów, w nocy z 16 na 17 marca, wieś została otoczona przez gęsty łańcuch oddziałów SS, a rano, pod niemieckim dowództwem, w ten krąg śmierci wpuszczono batalion polskiej policji Schutzmannschaft. To oni, polscy Schutzmanni, niczym brutalne psy, dokonali krwawej masakry we wsi Remel tego strasznego poranka. Polscy policjanci, ubrani wyłącznie w niemieckie mundury, podpalili wieś, rzucając granatami w okna spokojnych ukraińskich mieszkańców. Po straszliwych torturach zdecydowana większość mieszkańców wsi została rozstrzelana.
Ile było ofiar? Różne źródła podają następujące liczby: 800 osób (według radzieckiej „Historii miast i wsi obwodu rówieńskiego” liczba ta wynosiła 615 osób). Według relacji naocznych świadków, w zbiorowej mogile we wsi Remel pochowano około 400 ofiar, w tym osoby starsze, kobiety i dzieci. Pozostałe ofiary pochowano w tym czasie w pojedynczych grobach rozsianych po polach i ogrodach na terenie spalonej wsi. Przeżyło tylko 70 osób.

Jakie motywy skłoniły niemieckich faszystów i ich popleczników, polskich snajperów, do dokonania krwawej masakry właśnie nad spokojną ukraińską wsią Remel? Z zeznań wielu przesłuchanych świadków udało się wyjaśnić, że mieszkańcy tej wsi przyjęli do swoich rodzin byłych jeńców Armii Radzieckiej – Ukraińców ze Wschodu; według niektórych relacji niektórzy ukraińscy chłopcy ze Wschodu żenili się nawet z miejscowymi dziewczętami i zakładali własne rodziny. Na uwagę zasługują również zeznania jednego ze świadków, które mówią o powiązaniach tych byłych więźniów ze Wschodu z lokalnym ukraińskim podziemiem nacjonalistycznym. Według świadków, właśnie z tych powodów, opartych na prowokacyjnych donosach na polskich szowinistów, popełniono jedną z największych zbrodni wojennych II wojny światowej, którą w swoich tragicznych skutkach można porównać do znanej tragedii w Małynie.

Kto bezpośrednio wykonywał zbrodnicze rozkazy niemieckich okupantów? Zbrodni we wsi Remel dopuścił się batalion polskiej policji Schutzmannschaft, utworzony z polskich osadników, imigrantów z polskiej kolonii z okresu oblężenia Krechowca. Wieś ta została założona przez polski reżim okupacyjny w 1925 roku na ziemiach przymusowo odebranych Ukraińcom (obecnie na tych ziemiach znajduje się wieś Nowa Ukrainka). To właśnie tam, w pobliżu oblężenia Krechowieckiego, niemieccy okupanci utworzyli getto żydowskie, do którego zepchnęli Żydów z całego powiatu, którym powierzono ochronę polskiego batalionu Schutzmannschaft utworzonego z miejscowych polskich osadników. To właśnie ten batalion został zaangażowany przez oficerów SS w krwawą masakrę spokojnej ukraińskiej wsi Remel.

PS. Po raz kolejny społeczeństwo może być przekonane, że krwawe akty terroru wobec spokojnych ukraińskich wsi na Wołyniu były przeprowadzane według jednej metody. Niemcy z reguły nie wykonywali brudnej roboty. Zapewniali jedynie bezpieczeństwo wokół obszaru, na którym terror był przeprowadzany, zaopatrując polskie jednostki Schutzmannschaft w broń i czarne mundury SS modelu z 1936 roku, które zostały wycofane z użycia na mocy rozkazu Rzeszy w 1939 roku i masowo przetransportowane na Wołyń, gdzie nosiła je również polska policja. To Polacy, jako wierni słudzy niemieckiego reżimu okupacyjnego, wykonywali najbrudniejszą i najkrwawszą pracę niszczenia ukraińskich wsi na etnicznych terenach ukraińskich.

Do Zolnierza

ad.1.po opuszczeniu swojego wojska przez Naczelnego Wodza Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego walki w kraju nie wygasły, co więcej trwały jeszcze co najmniej przez dwa tygodnie = o żadnej kapitulacji nie było mowy. Nie zważając na to, że wódz ich opuścił polscy żołnierze bardzo odważnie przeciwstawiali się niemieckiej i sowieckiej agresji. Sowieckiej, nie zważając na rozkaz Marszałka "Z Sowietami nie walczyć..." Ci oficerowie, którzy się do niego zastosowali i zostali pojmani przez Sowietów sam wiesz, gdzie zazwyczaj skończyli. Ja piszę o faktach ty przedstawiasz alternatywną wizję historii - co by było gdyby. Cóż, fantazjowanie może i dobrze ci wychodzi ale fakty pozostają faktami. A wśród ówczesnych metod tortur stosowanych przez NKWD i Gestapo nie było metody "z akumulatorem..." (potwierdził to prof. Leszek Żebrowski), więc fantazja cię znowu poniosła.

ad.2.tak się składa, że bardzo szanowałem Dariusza Baliszewskiego, notabene mojego sąsiada z bloku, ale opieranie polskiej historii o jego dociekania jest wątpliwym pomysłem. Jego domniemania np. śmierci gen. Sikorskiego jednak przekreśliła całkiem niedawna ekshumacja zwłok generała. To jednak nie Muszkieterowie stanowili opokę polskiej konspiracji ale AK, NSZ co zgodnie podkreśla zarówno Sławomir Cenckiewicz jak i Leszek Żebrowski (czyżby się mylili?). Jakoś obie organizacje nie zamierzały współpracować ze skompromitowanym Marszałkiem.

ad.niech się Ukraińcy wykrwawią w wojnie z Rosjanami. Wolisz mieć Rosjan na wschodniej granicy czy Ukraińców czy Ukraińców w sojuszu z Rosją?