Ubogacenie Europy

W sobotę we Wrocławiu rozpoczyna się 42. Europejskie Spotkanie Młodych organizowane przez Wspólnotę z Taizé. Bedzie ono trwać do 1 stycznia 2020 r. Do stolicy Dolnego Śląska przyjedzie ponad 20 tys. młodych w wieku od 18 do 35 lat, z prawie 70 krajów. Uczestnicy spotkania zostaną przyjęci przez mieszkańców Wrocławia i okolicznych miejscowości.
Wrocław gospodarzem 42. Europejskiego Spotkania Młodych Taizé

Kolejne organizowane przez ekumeniczną wspólnotę z Taizé Europejskie Spotkanie Młodych (ESM) obędzie się we Wrocławiu, między 28 grudnia 2019 r. a...
zobacz więcej

„Zawsze w drodze. Nigdy nie wykorzenieni” – to hasło, pod jakim brat Alois, przełożony ekumenicznej wspólnoty z Taizé przedstawi młodym 5 propozycji działań na przyszłość. Propozycje te rozważane będą podczas spotkania we Wrocławiu.

W spotkaniu z europejską młodzieżą we Wrocławiu wezmą udział bracia ze Wspólnoty Taizé , prymas Polski abp Wojciech Polak, metropolita wrocławski abp Józef Kupny, metropolita łódzki abp Grzegorz Ryś, bp Jerzy Samiec, zwierzchnik Kościoła Ewangelicko–Augsburskiego w Polsce, bp Ryszard Bogusz z tegoż Kościoła, jak również przedstawiciele Kościoła prawosławnego i innych Kościołów skupionych w Polskiej Radzie Ekumenicznej oraz rabin David Basok z wrocławskiej synagogi pod Białym Bocianem.

Przebieg spotkania

Spotkanie rozpocznie się 28 grudnia po południu z chwilą przybycia i rozmieszczenia poszczególnych grup młodzieży w różne wrocławskie lokalizacje (Hala Stulecia, Stadion Wrocław oraz w inne miejsca).

Następnie uczestnicy spotkania otrzymują program, plecak upoważniający do poruszania się środkami komunikacji miejskiej i pobierania posiłków oraz plan dojazdu do jednej z parafii, w której będą przyjęci. Po powitaniu uczestnicy udają się do rodzin, w których będą goszczeni. Pielgrzymów przyjmą mieszkańcy ok. 120 parafii z Wrocławia i okolicznych miejscowości.
https://www.tvp.info/45953224/europejskie-spotkania...

„Ten kraj jest niewybaczalnie naiwny wobec ekstremistów”

Człowiekowi, który cieszy się reputacją notorycznego wroga antybrytyjskiej islamistycznej nienawiści, można by wybaczyć przekonanie, że Anjem Choudary jest taki sam, jak każdy inny pieniący się ze złości dżihadystyczny ekstremista.

Ale on taki nie jest. Przekonałem się o tym w 2009 roku, gdy zaproszenie do debaty z nim zamieniło się w pełen napięcia impas na ulicy w centrum Londynu, w biały dzień. Jak widać na zdjęciu, Choudary nie wrzeszczał na mnie. Nie zbliżył się do mojej twarzy. Właściwie ledwie podniósł głos.

Zamiast tego, imitując sposób mówienia wysoce wyedukowanego imama, jakim on sam nie jest, próbował zrobić wrażenie faceta doskonale racjonalnego. Wiedział, że zbiry z jego obstawy działają zastraszająco w jego imieniu. Tym niemniej, jak to ujawnił wówczas błysk w jego oku, wiedział (i ja wiedziałem) że gra w śmiertelną i wymagającą ostrożności grę. Grał z intencją, żeby pozostać po właściwej stronie prawa i poza więzieniem.

Obydwaj wiedzieliśmy, że prywatnie sprawy mają się inaczej. Ponieważ za zamkniętymi drzwiami już nieraz udowadniał, że jest jednym z najskuteczniejszych rekruterów terrorystów w tym kraju. Weźmy na przykład młodego, nieatrakcyjnego mężczyznę stojącego po jego prawej stronie. Na tym zdjęciu wygląda jak chłopak nerwowy i prawie zdystansowany do tego, co się dzieje. Ale przez cały czas mojej interakcji z Choudarym był zupełnie kimś innym.

W rzeczy samej pamiętam, jak w różnych momentach naszej konwersacji na jego twarzy nagle pojawiał się gorączkowy, maniakalny uśmiech. Mężczyzna był jakby jednocześnie podenerwowany i rozbawiony. Nigdy nie zapomnę tego widoku, który przypomniał mi się na wieść o tym, że ataku terrorystycznego na London Bridge przed tygodniem dokonał Usman Khan. Ów młody człowiek nazywał się Mohammed Chowdhury i został skazany trzy lata później – razem z Khanem — za planowanie ataku w stylu mumbajskim na Londyńską Giełdę.
W czasie, gdy robiono to zdjęcie, w chaosie po atakach terrorystycznych 9/11 i 7/7, podejście naszego rządu do islamistycznego ekstremizmu było zdecydowanie rozluźnione. W tamtych czasach kaznodzieja nienawiści Anjem Choudary był regularnie traktowany przez media jako swego rodzaju gość specjalny. Zbyt wiele osób uważało go raczej za błazna, niż kogoś o złych zamiarach, inspirującego nimi innych.

Dlatego też, gdy grupa studentów zaprosiła mnie na debatę z Choudarym na temat prawa szariatu, poczwałem potrzebę podjęcia rękawicy. Obiecano mi, że wśród publiczności o otwartych umysłach będą zarówno muzułmanie jak i niemuzułmanie. Organizatorzy zarezerwowali przyzwoite miejsce w centrum Londynu, więc się zgodziłem. Jednak w dniach poprzedzających to wydarzenie zacząłem mieć złe przeczucia. Ową studencką grupę, nazywającą siebie Global Issues Society, trudno było jakoś umiejscowić.

Osoby, z którymi się komunikowałem, wydawały się nie mieć stałych adresów. Jako szczery do bólu krytyk islamistycznego ekstremizmu i ktoś, kto dostawał już groźby śmierci od islamistów, otrzymałem wcześniej od policji ostrzeżenie, żebym uważał, dokąd chodzę. Dzień wcześniej, obawiając się tego, co może się wydarzyć, mój wieloletni przyjaciel (i bohater walki z IRA) Sean O’Callaghan zaproponował, że będzie mi towarzyszył wraz z ochroniarzem.

Gdy zbliżaliśmy się do miejsca spotkania rozdzwoniły się nasze telefony. Paru kolegów dotarło do sali wcześniej i powiedziało, że publiczność w całości składa się z muzułmanów, wszystkich w jawny sposób ekstremistycznych, a ochrona, którą nam obiecano, składa się wyłącznie ze zbirów z bojówkarskiej grupy dżihadystycznej al-Muhajiroun, którą Choudary współtworzył. Powiedziano nam, że ci ekstremiści właśnie są zajęci segregowaniem publiczności według płci (mężczyźni na dole, kobiety na balkonie) zgodnie ze swoją surową interpretacją islamskiego prawa. Mój kolega spróbował usiąść w sekcji dla kobiet i natychmiast został zaatakowany przez zbirów.
„Tych ludzi [ekstremistów] nie da się „zrehabilitować”. Nie wolno z nimi negocjować. Należy zmiażdżyć i pokonać ich morderczą ideologię.”

Gdy zbliżałem się do budynku zadzwonił policjant i powiedział: „Niech pan tam nie podchodzi. Zamkniemy budynek i rozproszymy tłum”. Byłem wściekły. Wiedziałem, że jeśli się nie zjawię, Choudary i jego zbiry będą udawali, że się „przestraszyłem”. Zatem w porozumieniu z Seanem poszliśmy tam. Nie był to ładny widok. Na tym etapie ugrupowanie al-Muhajiroun było już od lat o włos od delegalizacji. Islamiści grali jednak ciuciubabkę z laburzystowskim rządem, który wypowiadał się ostro, ale działał zdecydowanie słabiej. Kiedy ówczesny rząd był już o krok od zdelegalizowania ich, al-Muhajiroun po prostu rozdzielił się na dwie mniejsze grupy. Dla nich to była gra.

Jednakże to, co zobaczyłem przed sobą, gdy wyszedłem zza rogu ulicy tego dnia, na pewno nie było zabawne. Było to największe zgromadzenie al-Muhajiroun od czasu 9/11. Gdy tylko mnie zobaczyli, grupa około stu islamistów zaczęła wrzeszczeć: „Pie***lony niewierny” i „Tchórz”. To były najłagodniejsze z ich okrzyków. W końcu ze środka tego tłumu wyłonił się Choudary. Chociaż bardzo się starał wyglądać na spokojnego, mieliśmy dość nerwową wymianę zdań i powiedziałem mu, że razem ze swoimi przyjaciółmi powinien znaleźć się za kratami, tam gdzie już siedzi wielu z ich kumpli.

Do tego czasu moje badania w think tanku Centre for Social Cohesion już pokazały, że jeden na siedmiu skazanych islamistycznych terrorystów w Wielkiej Brytanii miał powiązania z al-Muhajiroun. Dopiero później zdałem sobie sprawę, jak wielu z nich znajdowało się na tej sali. Jak się okazało, w tym tłumie byli, obok innych skazanych ekstremistów, Omar Brook i Simon Keeler. Ci dwaj zostali skazani za udział w podburzaniu do morderstwa pod duńską ambasadą w 2006 roku w Londynie. Później powiedziano mi, że jeden z mężczyzn, którzy później zabili żołnierza Lee Rigby’ego stał wtedy naprzeciwko mnie. I był tam jeszcze, oczywiście, wspólnik Usmana Khana, Mohammed Chowdhury.

Tydzień po tym wydarzeniu policja zidentyfikowała islamistów dzięki wykonanym wtedy zdjęciom. W rezultacie w 2010 roku zakazano al-Muhajiroun, a zatem całe to zdarzenie przyniosło coś dobrego. Jednakże patrząc teraz wstecz, po wypadkach ostatniego tygodnia, nie mogę przestać się dziwić temu, jak lekko nasz kraj nadal traktuje tego rodzaju fanatyków. Pomyślmy tylko, co zrobili w tamtym czasie ludzie związani z Choudarym. Po zachęcaniu innych do morderstwa w 2006 roku, Simon Keeler i Omar Brooks zostali wypuszczeni z więzienia już w 2009 roku i mogli brać udział w zorganizowanym przeciwko mnie proteście.

W 2015 roku wciąż byli na wolności. Wiem, bo w tym samym roku zostali aresztowani na Węgrzech przez tamtejsze władze, podejrzewające ich o złe zamiary. Nasi węgierscy sprzymierzeńcy mieli rację. Obydwaj byli w podróży, żeby dołączyć do morderczego Państwa Islamskiego. Zostali deportowani i sprowadzeni z powrotem do Wielkiej Brytanii, gdzie w 2016 roku dostali wyrok dwóch lat więzienia za złamanie ograniczeń podróżowania zawartych w dokumencie otrzymanym po opuszczeniu więzienia. Jeśli chodzi o Mohammeda Chowdhury’ego, on też jest już poza więzieniem, chociaż dwukrotnie go ponownie wzywano za złamanie zasad zwolnienia.

No i jest jeszcze Usman Khan. W 2008 roku jego mieszkanie przeszukała policja antyterrorystyczna. Działał jak według islamistycznego podręcznika. Mediom oznajmił: „Nie jestem żadnym terrorystą”. Khan oskarżał policję. Oskarżał brytyjskie media. Jednak pięć lat później w końcu trafił do więzienia za terroryzm i miał odbyć przynajmniej połowę z szesnastu lat wyroku. Co typowe, uwolniono go po jednej trzeciej tego czasu. A w ostatni piątek wykorzystał swoją wolność, żeby zamordować dwoje młodych Brytyjczyków na progu ich życia. .

Od lat powtarzam, że ten kraj jest głupio i niewybaczalnie naiwny w swym podejściu do takich ludzi. Takie osoby jak Khan nie są jedynie kryminalistami. To fanatcy z wyboru, którym nie wolno dawać zwolnień warunkowych. Tych ludzi nie da się „zrehabilitować”. Nie wolno z nimi negocjować. Zamiast tego należy zmiażdżyć i pokonać ich morderczą ideologię. Wiedziałem to, patrząc na twarze ekstremistów owego dnia z Choudarym. I szkoda tylko, że nasi sędziowie i inni przez tych dziesięć lat się tego nie nauczyli.

Tłumaczenie Grażyna Jackowska/JP, na podst.: https://www.dailymail.co.uk/
https://euroislam.pl/ten-kraj-jest-niewybaczalnie-n...

W Niemczech wzywają do migracji 140 mln „uchodźców klimatycznych”

Partia Zielonych w Niemczech nalega, aby „zezwolić na migrację na Zachód i nadanie obywatelstwa do 140 milionom uchodźców klimatycznych”.
Przywódcy polityczni, tacy jak Claudia Roth, twierdzą, że państwa wyspiarskie na Pacyfiku mogą „całkowicie zniknąć”, w wyniku czego całe grupy ludności powinny mieć możliwość ponownego osiedlenia się na Zachodzie. „Obywatelstwo w kraju przyjmującym może być opcją” dla osób zagrożonych globalnym ociepleniem, powiedziała Roth.

W swojej propozycji partia przytacza szacunki Banku Światowego, że do roku 2050 może być aż 140 milionów „uchodźców klimatycznych” zalewających Zachód z Afryki, Azji Południowej i Ameryki Południowej.

Inne partie w Niemczech wyraziły sprzeciw zauważając, że stworzenie idei „uchodźców klimatycznych” zwiększyłoby presję migracyjną na całym świecie. Niemcy „nie powinny funkcjonować jako arka Noego dla całego świata”, zauważyła sekretarz generalna FDP, Linda Teuteberg.

Propozycja prawdopodobnie nie spodoba się niemieckim wyborcom, z których wielu wyraziło sprzeciw wobec masowej imigracji, głosując w dużej liczbie za prawicową partią AfD.

Jak wcześniej podkreśliliśmy, była dyrektor niemieckiego wywiadu zagranicznego oskarżyła Angelę Merkel o spowodowanie „kryzysu bezpieczeństwa” w Niemczech w wyniku prowadzonej przez nią polityki otwartych granic.

Według statystyk niemieckiego rządu w latach 2015-2016 liczba przestępstw z użyciem przemocy wzrosła w Niemczech o 10 procent, kiedy to kraj zaczął przyjmować dużą liczbę migrantów, w tym wielu młodych mężczyzn. Ponad 90 procent wzrostu można było przypisać młodym „uchodźcom”.

Autorstwo: Paul Joseph Watson
Źródło oryginalne: PrisonPlanet.com
Źródło polskie: PrisonPlanet.pl
https://wolnemedia.net/w-niemczech-wzywaja-do-migracj...

Test na polskie obywatelstwo

Objedzeni Hiobowscy siedzieli przy stole i oglądali w telewizji jak Marnon-Zetyniuk śpiewająco prowadzi konkurs, w którym rolnicy skaczą na nartach.
- Zjedzcie wreszcie tego śledzia w śmietanie - nalegała babcia. - Wiem, że mi się nie udało, ale wyrzucić go to...
- ...grzech - wtrącił dziadek.
- ...marnotrawstwo. No jedzcie, bo jutro już będzie niedobry.
- Nie dziwię się, że pewna grupa społeczna nie ma dla siebie oferty na święta - pokręciła głową mama Łukaszka. - Boże Narodzenie w Polsce to tylko jedzenie, kościół i disco polo! A Ateistyczni weganie słuchający naszej Noblistki, Togi-Olkarczuk co mają dla siebie?
- Toga-Olkarczuk to pisarka a nie piosenkarka - zauważył tata Łukaszka.
- Tancerka! - wtrąciła siostra Łukaszka.
Już, już miała wybuchnąć awantura, gdy nagle rozpoczęła się przerwa w konkursie. Podano wyniki konkursu na najstraszniejsze słowa. W Stanach wygrało "white male", w Wielkiej Brytanii "turn around", w Szwecji "bo zawołam Gretę", we Francji "Allach akbar", w Niemczech "keine Sozialgeld", a w Polsce "zjedz jeszcze kawałek".
- I to mają być najstraszliwsze słowa? - oburzona mama Łukaszka machała numerem specjalnym "Wiodącego Tytułu Prasowego" wydanym z okazji czasu przednoworocznego. - Co by powiedział na przykład murzyn, gdyby...
- A właśnie! - zakrzyknął dziadek Łukaszka. - W Wigilię widziałem u nas murzyna na piętrze!
- Murzyn u nas! - jęknął boleśnie babcia Łukaszka. - I co się z nim stało?
Dziadek pokręcił przecząco głową na znak, że nie wie. Ale siostra Łukaszka odczytała to inaczej.
- Zjedli go - i zakryła śliczne usteczka ślicznymi dłońmi.
Zapadło niezręczne milczenie.
- Weź nie gadaj głupot - ofuknął ją Łukaszek. - Polacy to nie kanibale.
- Ale antysemici - ruszyła córce na pomoc mama Łukaszka.
- Przecież jedzą murzynka na święta - szepnęła siostra Łukaszka.
Zadzwonił dzwonek.
Tata Łukaszka poszedł otworzyć. Wrócił osłupiały.
- Murzyn się znalazł? - zażartował dziadek.
- Chińczyk - wyjąkał tata Łukaszka.
- Jaki chińczyk?!
Tata się odsunął. Za nim stał jakiś elegancko ubrany skośnooki pna, który odezwał się nienaganną staropolszczyzną:
- Pochwalony! Daj, ać ja pobruszę, a ty poczywaj!
- No proszę - babcia rzekła z wyrzutem do dziadka. - Chińczyk, a wie jak się zachować. A ty co? Makowca musiałam robić sama. Nic nie pomogłeś.
- Azaliż został ja waćpana... - Chińczyk zerknął na smartfona. - Waka Jawaka?
- Ke? - spytał Łukaszek.
- Obywatela Waka Jawaka szukam.
- U nas go nie ma.
- Czy tu zamieszkują państwo... - Chińczyk zerknął znów na telefon. - Państwo Ży-ży-szy-szy?
- Kto???
Tata Łukaszka zerknął Chińczykowi przez ramię.
- Pomylił się pan. To nasi sąsiedzi. Mieszkają dwoje drzwi dalej.
- A... - nie wytrzymała babcia Łukaszka. - A co pan ma do nich za interes.
Odpowiedź Chińczyk zaskoczyła wszystkich.
- Do nich właściwie nic... Chodzi o murzyna.
- Wiedziałem! - triumfował dziadek.
- Zjedli go!!! - piszczała przeraźliwie siostra Łukaszka, aż szklane karpie dzwoniły w kredensie.
- Nie, nie - uspokoił ją Chińczyk. - Chodzi o test. Raz do roku odbywają się testy dla osób ubiegających się o polskie obywatelstwo. Pan Waka Jawaka przechodzi go właśnie u państwa sąsiadów.
- Na czym to polega? - zaciekawiła się mama Łukaszka. - Czytają razem ksiązki Togi-Olkarczuk?
- Nie. Są Trzy punkty. Do zrealizowania podczas świąt. Pierwszy. Zjedz tyle co Polak.
- To trudne - powiedziała babcia patrząc na dziadka.
- Drugi. Wypij tyle co Polak.
- To jeszcze trudniejsze - mama spojrzała na tatę.
- Trzecie. Wygraj dyskusję przy stole.
- To niemożliwe - siostra spojrzała na Łukaszka.
- To niemożliwe - poparł ją tata Łukaszka. - Jest przecież tyle tematów... Polityka. Służba zdrowia. Samochody. Prawo. Ekologia. Remont ronda w Pawełkowicach...
- To jest możliwe - uśmiechnął się Chińczyk. - Sam zdałem ten test rok temu.
- Wygrał pan dyskusję przy stole? - spytali wszyscy z niedowierzaniem.
Chińczyk bez słowa zasiadł za stołem. Nalał pół szklanki wódki. Wypił. Odkaszlnął, sięgnął po kiełbasę i przegryzł. Potem walnął szklanką w stół i gromko oświadczył:
- Żydzi i antysemici won!
Hiobowscy pokiwali głową, nieźle, nieźle...
- A co pan powie - zapytał Łukaszek. - O Putinie?
Oblicze Chińczyka ściągnęło się. Wyrzekł z wysiłkiem:
- To znakomity polityk. Byłby świetnym prezydentem Polski...
- Ty ruska onuco! - zakrzyknął dziadek i rzucił w Chińczyka śledziem w śmietanie.

Źródło: https://niepoprawni.pl/blog/marcin-b-brixen/test-na-p...

©: autor tekstu w serwisie Niepoprawni.pl | Dziękujemy! :).