Ubogacenie Europy

Prezydent Warszawy Rafał Trzaskowski skomentował brutalny atak na ukraińskich nastolatków na Moście Świętokrzyskim. Nazwał to, co się stało, tragedią i oświadczył, że wszystko może wskazywać na przestępstwo na tle narodowościowym, a być może także rasistowskim.

"Jestem niesłychanie zasmucony tym, co się stało. Wielokrotnie mówiliśmy, że Warszawa jest miastem tolerancyjnym i bezpiecznym. Ale w tej tragicznej sytuacji mieszkańcy Warszawy zostali brutalnie zaatakowani i pobici" – oświadczył Trzaskowski.

Prezydent wyraził nadzieję, że policja szybko ustali tożsamość napastników i ich zatrzyma, a winni poniosą surową karę. Poinformował również, że rozmawiał już z matką jednego z poszkodowanych nastolatków. Według Trzaskowskiego chłopiec uczy się w jednej z warszawskich szkół, dlatego miasto zapewni mu pomoc psychologiczną i każdą inną niezbędną pomoc. Osobno zwrócił się do polityków prawicy.

"Wasze słowa – zwracam się tutaj szczególnie do polityków o prawicowych poglądach – czasami mają właśnie takie konsekwencje. Werbalne ataki na naszych gości z Ukrainy, niestety, mogą być odbierane przez bandytów jako zachęta do takiego zachowania i mogą kończyć się właśnie w ten sposób" – ostrzegł.

▪️ Atak na ukraińskich nastolatków

Według "Gazety Wyborczej" 16-letni Artem szedł mostem z przyjaciółmi, gdy podjechało do nich dwóch młodych mężczyzn na elektrycznych hulajnogach. Zaczęli zaczepiać nastolatków i ich popychać. Później napastnicy wrócili już z grupą – łącznie, według relacji poszkodowanego, miało ich być około dziesięciu.

Najpierw agresorzy próbowali sprowokować nastolatków, a potem zaczęli ich bić. W wyniku ataku Artemowi pękła czaszka, drugiego nastolatka próbowano zrzucić z mostu, ale zdołał utrzymać się poręczy, a trzeciemu złamano nos. Następnie napastnicy uciekli, gdy zauważyli zbliżający się radiowóz.

Według "Gazety Wyborczej" nastolatkowie mogli zostać zaatakowani dlatego, że rozmawiali po ukraińsku. Policja jednocześnie twierdzi, że materiały dostępne na obecnym etapie nie potwierdzają narodowościowego motywu ataku.

Subskrybuj BOBR - Polska

Natalia Panczenko. Od kilku dni polski internet żyje historią ukraińskiego influencera, który dostał mandat i 8 punktów karnych za wjazd do Morskiego Oka.

Na wstępie zaznaczę jasno: potępiam takie zachowanie. Przepisy obowiązują wszystkich i za ich łamanie powinny być konsekwencje. Nie ma dla niego żadnego usprawiedliwienia.

Ale to, co dzieje się wokół tej sprawy od kilku dni, naprawdę bardzo mnie niepokoi.

Im dłużej obserwuję tę sprawę, tym bardziej mam poczucie, że ona przestała mieć cokolwiek wspólnego z przepisami czy bezpieczeństwem. Stała się po prostu kolejnym politycznym spektaklem i pokazem taniego populizmu.

Najpierw internetowa nagonka. Potem politycy prześcigający się w mocnych wpisach.
A na końcu publiczne zapowiedzi premiera i ministra, że człowiek dostanie zakaz wjazdu do Polski na pięć lat.

I naprawdę mam wrażenie, że wielu ludzi nawet się przez chwilę nie zastanowiło, jak absurdalne i niebezpieczne jest to, co właśnie obserwujemy.

Bo nasuwają mi się bardzo proste pytania:

1. Czy reakcja byłaby dokładnie taka sama, gdyby za kierownicą siedział turysta z Niemiec, Słowacji czy Czech i wjechał tam tanim samochodem?

2. Czy internet wtedy również domagałby się deportacji i zakazu wjazdu?

3. Czy premier także urządzałby pokaz siły na Twitterze?

4. Czy może jednak problemem dla wielu osób było przede wszystkim to, że był to Ukrainiec w drogim samochodzie?
Bo mam coraz większe wrażenie, że część ludzi nawet nie próbuje tego ukrywać. I to jest smutne.

Postanowiłam sprawdzić, kim w ogóle jest ten chłopak, o którym internet postanowił zrobić symbol „bezkarnych Ukraińców”.

Wchodzę na jego profile i widzę człowieka, który aktywnie wspiera Siły Zbrojne Ukrainy. Przyjechał do Polski kupować samochody dla wojska. Nagrywał materiały, w których chwalił Polskę, Kraków i Polaków. Mówił, że Polska jest fajnym krajem i że rzeczywistość wygląda inaczej niż internetowa nienawiść.

Ale jeszcze bardziej niż sama nagonka przeraża mnie coś innego.

To, jak łatwo politycy zaczęli zachowywać się tak, jakby byli ponad procedurami i ponad państwem.

Bo decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje komendant placówki Straży Granicznej - na podstawie konkretnych przepisów i po przeprowadzeniu postępowania.

Wpis do wykazu osób niepożądanych również odbywa się w określonej procedurze. Dokonuje go szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców na wniosek odpowiednich służb, np. Straży Granicznej albo Policji.

Od takich decyzji istnieje też kontrola sądowa. Cudzoziemiec może zaskarżyć decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a następnie wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Tak wygląda państwo prawa. A przynajmniej powinno wyglądać.

Tymczasem my obserwujemy sytuację, w której politycy jeszcze przed zakończeniem jakichkolwiek procedur publicznie ogłaszają, jaki będzie finał sprawy.

I ogromna część społeczeństwa jeszcze bije im brawo

W piątek, 22 maja 2026 r. polskie media zagotowały się za sprawą ukraińskiego influencera, który Corvettą wjechał w Tatrach w niedostępny dla aut rejon Morskiego Oka. Już w zielonoświątkową sobotę pojawiły się pełne oburzenia reakcje samego premiera, ministra spraw wewnętrznych, policji i szeregu innych instytucji i osobistości.

W ekspresowym tempie „bezczelny i bogaty Ukrainiec” został de facto wydalony z kraju przez najwyższe władze RP z zakazem ponownego wjazdu i zapowiedzią surowych konsekwencji wobec tego typu zachowań. Nie była to jednak reakcja na sam czyn – machina ruszyła ewidentnie pod presją mediów społecznościowych i chyba również doradców od wizerunku.

Przy tej okazji skojarzyła mi się inna historia…

7 stycznia 2025 r. w Niemczech zginął na służbie 32-letni policjant i ojciec Maximilian Stoppa.

Został śmiertelnie potrącony przez Polaka - recydywistę, skazanego wcześniej w Polsce za zabójstwo, uciekającego tym razem skradzionym autem z prędkością ok. 172 km/h.

Tydzień po jego śmierci policjanci w całych Niemczech stanęli o godzinie 11:24 – dokładnie o tej, o której zginął – na minutę ciszy pod hasłem #einervonuns, czyli „jeden z nas”.

Przed siedzibą policji w Dreźnie funkcjonariusze złożyli białe róże. W parlamencie Saksonii posłowie i ministrowie zgromadzili się przed jego zdjęciem w żałobnej oprawie. Straż pożarna, w której Stoppa służył ochotniczo, uruchomiła zbiórkę dla jego partnerki i córki.

Trzy tygodnie po śmierci w kondukcie żałobnym wzięło udział ponad tysiąc policjantów.

Udział w uroczystościach była jedyną reakcją niemieckich polityków – federalna minister spraw wewnętrznych Nancy Faeser, premier Saksonii Michael Kretschmer i premier Brandenburgii Dietmar Woidke.

Żaden z nich nie uczynił z tej sprawy tematu politycznego. Nie było konferencji prasowych, nie było żądań wobec Polski, nie było publicznych oświadczeń o „surowych konsekwencjach”.

Kilka dni temu niemiecki sąd w Cottbus skazał sprawcę na 10 lat i 6 miesięcy więzienia.

Sama sprawa była szeroko komentowana w Niemczech.

W Polsce praktycznie nie zaistniała w debacie publicznej. Niektóre media zdawkowo informowały o tragedii i procesie. Nie było jednak widocznej publicznej reakcji ze strony polskich władz państwowych ani kierownictwa policji. Nie po raz pierwszy zresztą, bo takich historii było w przeszłości wiele.

Starałem się po śmierci Stoppy – swoimi kanałami – doprowadzić przynajmniej do symbolicznego gestu solidarności polskich instytucji wobec jego rodziny i niemieckich policjantów. Rozmawiałem z kilkoma ludźmi, apelowałem do znanych mi osobiście decydentów. Wyrozumiałość niby była, ale publicznej reakcji wcale.

Nie chodzi o porównywanie samych czynów ani ich skutków.

Chodzi o coś innego: o mechanizm polityczny i medialny, który decyduje o tym, które historie stają się hejterskim clickbitem, a które budzą zbyt głębokie zakłopotanie, żeby je nagłaśniać.

Politycy różnych stron sceny politycznej doskonale wiedzą, że tematy związane z „obcymi łamiącymi nasze zasady” budzą emocje, przyciągają uwagę i pozwalają pokazać szybkie działanie państwa. Gdy jednak Polak dopuszcza się dramatycznego czynu za granicą, reakcja niesie ryzyko polityczne – więc „lepiej żeby jej nie było”.

Ani empatia i solidarność wobec ofiar, ani reakcja na łamanie prawa nie powinny zależeć od narodowości sprawcy. Nie powinny być przedmiotem gry politycznej.
Kiedy są – to już nie jest sprawiedliwość ani wrażliwość społeczna. To marketing polityczny najniższych lotów.

Influencer przeprosił i wyjechał.

Maximilian Stoppa do rodziny już nie wróci.

Narodowość człowieka, który pozbawił go życia, jest w Niemczech powszechnie znana. Ale nikt z odpowiedzialnych ludzi, polityków i decydentów zbić na tym kapitału nie próbował.​​​​​​​​​​​​​​​​

Ps. zdjęcie zmarłego policjanta z Drezna ze stron internetowych saksońskiej Policji