Strajk kobiet w Mińsku Maz. dlaczego wygasł.

„Witam osoby , które będą czytały to świadectwo. Jestem 29- letnią kobietą, która dokonała 3 aborcji. Dwa razy dokonałam aborcji farmakologicznej i raz aborcji chirurgicznej. Ja to porównuję do tego jakbym umarła 3 razy. Po obudzeniu się z narkozy po pierwszej chirurgicznej aborcji następuje 5 minutowa ulga, że "problemu" już nie ma, ale to jest fikcja, która trwa 5 minut. Potem pojawiają się wyrzuty sumienia i ta pustka w środku której nikt nie potrafi wypełnić. Słyszałam płacz dziecka w nocy, czułam gorycz widząc dziecko na ulicy a najgorszym sprzymierzeńcem był czas. Czemu? To zdawanie sobie sprawy ze Twój syn czy córka kończył/kończyła by roczek. Odeszłam od kościoła, bałam się wchodzić do kościoła. Wypełniałam pustkę i ból zmuszając się do seksu z przypadkowymi mężczyznami . Nie pomogło. Pojawiła się kolejna ciąża a po wzięciu tabletki zaczęło się najgorsze. Nigdy nie zapomnę tych bóli brzucha będąc sama w pokoju i widoku zakrwawionego materaca. A nad ranem ten mocny ból, który spowodował wyparcie "mojego dzieciątka ". Zakrwawione ubranie i bieliznę "z moim dzieciątkiem" wyrzuciłam do kosza.
Drodzy ludzie, aborcja nie niszczy tylko kobiety ale ludzi którzy są z nami , nasze grono przyjaciół. Po dokonaniu aborcji moja rodzina się rozpadła . Zły kontakt z mamą i siostrą. Odejście od kościoła i strach przed nim. Ciągły smutek . Popadłam w depresję . Towarzyszą mi przy tym ataki paniki. Od aborcji minęło kilka lat , a ja dalej nie doszłam do siebie. Jestem na lekach i czuję się pusta. Staram się zacząć żyć od początku i być może kiedyś wybaczę sobie. Błagam każdego z osobna a szczególnie kobiety , ratujcie się przed tym złem bo aborcja to zło.”
https://www.facebook.com/stopaborcjipodkarpacie/photos/...