pikieta pro life - 20.03.2021

W 2019 r. WHO zdecydowało, że transseksualizm od tej pory nie będzie uważany za chorobę. Zmiana ta uderza przede wszystkim w osoby dotknięte tę przypadłością. Od tej pory nie mogą bowiem liczyć na pomoc lekarską. Jest jednak na rękę korporacjom medycznym i ideologom, którzy zarabianą na operacjach zmiany płci i promują rewolucję kulturową.

Transpłciowość nie będzie już klasyfikowana jako zaburzenie psychiczne i behawioralne w globalnym podręczniku diagnoz Światowej Organizacji Zdrowia. Nowo zatwierdzona wersja zamiast tego umieszcza kwestie niespójności płci w rozdziale dotyczącym zdrowia seksualnego.

Ekspert Światowej Organizacji Zdrowia powiedział, że teraz rozumie, że transpłciowość „nie jest w rzeczywistości stanem zdrowia psychicznego”. W najnowszym podręczniku, zwanym ICD-11, niezgodność płci jest zdefiniowana jako wyraźna i uporczywa niezgodność między płcią doświadczaną przez osobę a płcią przypisaną. W poprzedniej wersji – ICD-10 – w rozdziale zatytułowanym „Zaburzenia psychiczne i behawioralne” uznano to za zaburzenie tożsamości płciowej.

Dr Lale Say, ekspert ds. zdrowia reprodukcyjnego ze Światowej Organizacji Zdrowia, powiedział, że transpłciowość „została wyjęta z zaburzeń zdrowia psychicznego, ponieważ lepiej zrozumieliśmy, że tak naprawdę nie był to stan zdrowia psychicznego, a pozostawienie go tam powodowało piętno. Więc aby zmniejszyć piętno, a jednocześnie zapewnić dostęp do niezbędnych interwencji zdrowotnych, umieszczono to w innym rozdziale”.

Komentując zmiany, Graeme Reid, dyrektor ds. praw lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych w grupie kampanii Human Rights Watch, powiedział, że zmiany będą miały „wyzwalający wpływ na osoby transpłciowe na całym świecie”. Dodał: „Rządy powinny szybko zreformować krajowe systemy medyczne i przepisy, które zawierają tę przestarzałą diagnozę”.

Tymczasem dziewięć organizacji zajmujących się tożsamością płciową stwierdziło we wspólnym oświadczeniu: „Dużo czasu zajęło nam dojście do tego momentu. Jeszcze kilka lat temu usuwanie patologizujących kategorii dotykających osoby transpłciowe i zróżnicowane pod względem płci z listy zaburzeń psychicznych ICD-10 wydawało się niemożliwe. Dzisiaj wiemy, że pełna depatologizacja jest możliwa i zostanie osiągnięta jeszcze za naszego życia”. W oświadczeniu dodano: „Chociaż umieszczenie w tym rozdziale jest ulepszeniem, w żadnym wypadku nie jest doskonałe. Na przykład definiowanie zdrowia osób trans jako odnoszących się wyłącznie do zdrowia seksualnego jest nieco redukujące”.

Transseksualizm został oficjalnie uznany za chorobę w 1980 roku w Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Można by więc powiedzieć, że choroba ma ta niedługą historię, ale jednak z jakichś powodów się tam znalazła. Ideolodzy gender powiedzą, że stały za tym uprzedzenia. Jeśli jednak zerkniemy na literaturę sprzed 2019 r. widzimy cały szereg merytorycznych argumentów.

W Internecie, w bazie artykułów naukowych (pubmed.ncbi.nlm.nih.gov), można znaleźć naukowy artykuł dwóch hiszpańskich badaczy, Natalii López Moratalla i Amparo Calleja Canela z 2016 r., o znamiennym tytule: „Transseksualizm: zaburzenie mózgu, które zaczyna być znane”.

Zwracają oni w nim uwagę, że transseksualizm opisuje stan, w którym płeć psychologiczna osoby różni się od płci biologicznej. Podkreślają, że osoby z zaburzeniami tożsamości płciowej uporczywie cierpią z powodu tej niezgodności i poszukują hormonalnego i chirurgicznego dostosowania płci do pożądanej płci anatomicznej.

Artykuł stanowi przegląd, z perspektywy etycznej, „strukturalnych i funkcjonalnych neurobiologicznych korelacji transseksualizmu i ich przebiegu pod wpływem podawania hormonów płciowych”. Autorzy piszą o „psychospołecznym niepokoju” związanym z „niezgodnością płci psychologiczno-biologicznej”. Zauważają: „Taki stres można przypisać dysharmonicznemu obrazowi ciała z powodu zmian w funkcjonalnej łączności kluczowych elementów sieci reprezentacji ciała. Te zmiany w mózgu wydają się implikować strategiczny mechanizm oddzielający emocje cielesne od obrazów cielesnych. W przypadku wielu struktur lub procesów mózgu wykazujących dymorfizm płciowy, u osób transseksualnych można zaobserwować oznaki feminizacji lub maskulinizacji, które podczas podawania hormonów wydają się częściowo dodatkowo dostosowywać do cech pożądanej płci. Zmiany te pozwalają na zmniejszenie dystresu psychospołecznego”.

Hiszpańscy naukowcy w podsumowaniu ostrzegają jednak przed tym, by nie godzić się zbyt łatwo na zmianę płci: „Jednak model prowadzący do „afirmacji płci” nie rozwiązuje problemu, ponieważ powodujące ją zaburzenia mózgu nie są korygowane. To poważny problem z etyką lekarską. Uprzedzenia należy odłożyć na bok. Wiedza o tym, co dzieje się w mózgu transseksualistów, jest ważna zarówno w celu określenia, co jest prawdą, a co nie jest, a więc w celu wybrania odpowiedniego leczenia, oraz decydowania i kierowania działaniami prawnymi”.

Tekst ten pokazuje, że jeszcze w 2016 r. w środowisku medycznym zwracano uwagę na biologiczną płeć transeksualistów. Dominująca obecnie nowomowa nakazuje mówić o „płci przypisanej przy urodzeniu”, co jest kompletnym absurdem. Sugeruje bowiem, że lekarze i rodzice w jakiś sposób arbitralny decydują o uznaniu, czy urodzone dziecko jest chłopcem czy dziewczynką. Parę lat temu zauważano jeszcze, że transseksualizm to zaburzenie mózgu, które należy dokładnie zbadać. Wiadomo, że wielu nastolatków przeżywa problemy z tożsamością płciową, ale są one przejściowe i wynikają jeszcze z niedojrzałej tożsamości. Z kolei w późniejszym wieku pojawia się u niektórych ludzi przekonanie, że identyfikują się z płcią przeciwną, ale już dziś wiadomo, że wielu z nich po zmianie płci żałuje, że to zrobili. Ich głosy są jednak wyciszane, bo transpłciowość stała się sposobem na wielki biznes. Wielkie pieniądze idą na chirurgiczną zmianę płci i hormony, które trzeba przyjmować na całe życie. Stała się też narzędziem lewicowych rewolucjonistów do dalszego niszczenia tego, co naturalne.
https://prawy.pl/123482-szokujaca-decyzja-ta-or...

W przeciwieństwie do omzrikowców nie miałam na sali wrażenia spotkania z czystym złem. Ono tam było na pewno, bo h.ideologia jest złem absolutnym, mnie jednak rzucił się w oczy przede wszystkim brak profesjonalizmu, pewna fajtłapowatość i nieumiejętność. Prawniczka omzriku dotarła na salę i udało jej się przedstawić - tyle z sukcesów, może po prostu tyle umiała, spuśćmy na to zasłonę milczenia. Musicie mi Państwo wierzyć - łomot to mało powiedziane, nasi prawnicy ich po prostu zmietli, a sąd dopełnił dzieła trzymając się na chłodno litery prawa i w ogóle nie wchodząc w wątki ideologiczne, które pragnęli rozwijać skarżący. W apelacji było już tylko lepiej, bo sąd nie dość, że podtrzymał wyrok, to jeszcze uzasadnił, że publiczne powiedzenie zdania "geje chcą adoptować dzieci, żeby je molestować i gwałcić" w ogóle nie jest przestępstwem. Niezależnie czy skarżący są gejami czy nie.
Pyk! I omzrik pokazowo się wyłożył.
Może sobie oczywiście pokrzyczeć, że "postawili Godek przed sądem!", jednak gola strzeliliśmy my - kształtowanie się dobrego orzecznictwa w sprawach o krytykę LGBT jest nie do przecenienia. Omzrik to orzecznictwo pomógł tworzyć, nawet nie można powiedzieć, że bronili tej bramki, oni ją szeroko rozstawili, żebyśmy my mogli wkopać do niej piłkę. Dzięki, chłopaki, przekażcie też do Norwegii!
https://www.facebook.com/kaja.urszula.godek.official

"Tylko nie mów nikomu". Nowe hasło Platformy Obywatelskiej? ZOBACZ MEMY

Komisja ds. pedofilii zamiast pedofili chce ścigać... dziennikarza, który ujawnił aferę pedofilską. To się porobiło! Tymczasem w memach przewija się... nowe hasło partii Donalda Tuska. Pasuje?
- Skazany za pedofilię Krzysztof F. był pełnomocnikiem marszałka Geblewicza, mężem zaufania Rafała Trzaskowskiego, aktywistą LGBT i terapeutą. Kandydował z list PO z hasłem „Dobro powraca”. Marszałek Geblewicz wiedział, że został on zatrzymany i postawiono mu zarzuty pedofilskie, jednak w tej sprawie zapanowała zmowa milczenia w zachodniopomorskiej PO. Mimo że jedna z ofiar – 13 letni chłopiec – to syn znanej parlamentarzystki

 - ujawnił ostatnio Tomasz Duklanowski, redaktor naczelny Radia Szczecin. 

Afera pedofilska w Platformie Obywatelskiej wywołała potężną medialną burzę. Dość nieoczekiwanie, wiele osób zaczęło krytykować... dziennikarza, który ujawnił niewygodne dla partii Tuska fakty. Polityków PO jeszcze można zrozumieć, bo bronią swojej organizacji za wszelką cenę, ale wśród krytyków Duklanowskiego znalazł się także jeden z - wydawałoby się - prawicowych publicystów. Do tego Błażej Kmieciak, szef Państwowej Komisji ds. Pedofilii, zadeklarował skierowanie do Rady Etyki Mediów wniosku przeciwko Radiu Szczecin i Tomaszowi Duklanowskiemu. Podkreślmy - przeciwko dziennikarzowi, który opisał aferę pedofilską! Redaktor naczelny "Gazety Polskiej" Tomasz Sakiewicz zapowiedział skierowanie do prokuratury zawiadomienia przeciwko Kmieciakowi w związku z próbą tłumienia krytyki prasowej.
Sprawy w swoje ręce biorą internauci, którzy stworzyli hasztag #PedofiliaObywatelska, w memach przewija się również hasło "Tylko nie mów nikomu". 
https://niezalezna.pl/470385-tylko-nie-mow-nikomu-no...

Parlamentarzyści w Peru w jeden dzień nadali dziecku nienarodzonemu status osoby ludzkiej i odparli próbę zalegalizowania aborcji. To znaczące zwycięstwa ruchu pro-life.

Wszystko działo się 16 listopada 2022 roku w peruwiańskim parlamencie, a dokładniej w Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka. Należy do niej 21 posłów z aż 9 różnych partii, więc rozbieżności często są wyraźne. Dodajmy, że w Peru prawo zezwala na dokonanie aborcji tylko i wyłącznie w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia kobiety ciężarnej.
Człowiek nienarodzony ma prawo do życia

Najpierw komisja debatowała i poddała pod głosowanie projekt przewidujący nadanie praw osoby ludzkiej człowiekowi przed narodzeniem. Jego autorka, posłanka Maria de los Milagros Martinez de Jáuregui, zauważyła, że kodeks cywilny i konstytucja są niespójne, bo w różny sposób traktują nienarodzonych. Według art. 2 ustawy zasadniczej „każdy człowiek ma prawo do życia”, a dzieci nienarodzone „podlegają prawu we wszystkim, co jest dla nich korzystne”. Kodeks cywilny natomiast wyklucza je stanowiąc, że „osoba ludzka jest podmiotem prawa od urodzenia”. Podczas debaty pomysłodawczyni argumentowała, że taka rozbieżność nie może mieć miejsca: „Kiedy używa się terminu »osoba ludzka«, odnosi się on konkretnie do ludzkiego życia, które rozpoczyna się od poczęcia; a całe ludzkie życie zasługuje na ochronę prawną ze strony państwa”. Przeciwko projektowi była tylko jedna posłanka Ruth Luque.
Próba legalizacji aborcji obalona
https://www.zycierodzina.pl/nie-wszyscy-poddaja-sie-aborcj...