Ludzie i instytucje nośnikami ideologii

“Edukacja seksualna w tej formie jest do niczego!” – wywiad z pracownicą Szpitalnego Oddziału Ratunkowego w Wielkiej Brytanii i w Polsce
Do czego chcą doprowadzić obrońcy deprawacji, forsujący edukację według standardów WHO? Co stanie się, jeśli pozwolimy na rozdawnictwo pigułek poronnych? Okazuje się, że skutki mogą być opłakane! Rozmawiamy z kobietą, która pracowała na SOR-ach w Wielkiej Brytanii oraz w Polsce.
Karolina J.: W jakich latach pracowała Pani na SOR-ze w Wielkiej Brytanii?

P. Maria: To były około 4 lata od 2011 do 2014. Przedtem od 2008 roku miałam pojedyncze dyżury i wtedy zaczęłam mieć kontakt z lokalną społecznością, a potem zamieszkałam tam na dłużej.

K: Czy obserwowała Pani przez ten czas jakąś zmianę? Na gorsze albo na lepsze?

P. Maria: Mieszkałam w różnych okręgach. Na początku mieszkałam w Londynie i tam było najgorzej, ponieważ tam aborcja była i jest legalna i było najwięcej przypadków, co mnie osobiście bardzo szokowało – nawet dziewczynek poniżej 18 roku życia, które trafiały na SOR z powikłaniami po aborcji. Co najbardziej mną wstrząsało, trafiały dziewczynki z rozpoznaniami na karcie: bóle brzucha post TOP (czyli post termination of pregnancy). Tego było najwięcej w Anglii.

Potem pracowałam w Irlandii Północnej, gdzie do 2017 roku obowiązywał zakaz aborcji i takich przypadków po prostu nie było. Były inne problemy, też związane z młodzieżą – z uzależnieniami, samookaleczeniami, zaburzeniami psychicznymi, więcej takich przypadków niż w Polsce. Tu tego tak nie widać, przynajmniej ja nie widzę. Natomiast tam, w Irlandii, było tego bardzo dużo.

W Anglii natomiat, jeśli chodzi o powikłania poaborcyjne, kilka kobiet tygodniowo trafiało z takim rozpoznaniem.