Co nowego w ........kumaczym łbie

Ucz się Michale polskiej historii. W 1943 roku nie było państwa Ukraina. Tam była Polska i jej zła przez polityka odnośnie mniejszości narodowych była bezpośrednią przyczyną rzezi wołyńskiej. Kobiety i dzieci w Polsce przedwojennej umiały codziennie więc daruj sobie tezę że rzeź wołyńska za była początkiem śmierci dzieci i kobiet. Faktycznie trzeba zaznaczyć że jest to jeden z powodów buntu Ukraińców którym na bogatej ukraińskiej ziemi polskie państwo nie dało możliwości wykarmienia swoich rodzin a pomoc była dla polskich przesiedleńców. 100 lat temu, gdybyś mieszkał w Galicji, Twoje pięcioletnie dziecko mogłoby już nie żyć.

Brzmi brutalnie? Bo takie właśnie było życie jeszcze zaledwie sto lat temu.

Najpierw jednak krótko wyjaśnijmy, czym była Galicja, bo wielu ludzi kojarzy tę nazwę, ale nie wie, o jaki obszar chodzi. Galicja była prowincją Austro-Węgier obejmującą ogromny teren od Krakowa i Tarnowa przez Rzeszów, Przemyśl, Jarosław, Sanok i Nowy Sącz aż po Lwów, Stanisławów i Tarnopol na terenie dzisiejszej Ukrainy. Mieszkały tam miliony ludzi. Był to jeden z najbiedniejszych regionów Europy, a określenie „bieda galicyjska” przetrwało do dziś.

Dzisiaj martwimy się o ceny paliwa, korki, raty kredytów czy zasięg telefonu. Tymczasem nasi pradziadkowie żyli ze świadomością, że ich dziecko może nie dożyć kolejnych urodzin.

Według danych z początku XX wieku w pierwszym roku życia umierało nawet ponad 140 dzieci na każde 1000 urodzeń. W wielu wsiach rodzice tracili nie jedno, ale kilkoro dzieci. Śmierć najmłodszych była tak częsta, że traktowano ją jako smutny element codzienności.

Dlaczego?

Przede wszystkim nie było antybiotyków.

Dziś zapalenie płuc, angina czy zakażenie po skaleczeniu zazwyczaj kończą się wizytą u lekarza. Wtedy mogły oznaczać wyrok śmierci. Gruźlica, błonica, odra, szkarlatyna i tyfus zabijały tysiące mieszkańców Galicji każdego roku.

Nie było również szczepień na taką skalę jak obecnie.

Do tego dochodził dramatyczny poziom higieny. W wielu galicyjskich wsiach nie było kanalizacji ani dostępu do czystej wody. Ludzie pili wodę zanieczyszczoną bakteriami i pasożytami. Glisty ludzkie, owsiki, tasiemce czy motylica wątrobowa były tak powszechne, że nikogo nie dziwiły.

Bliski kontakt ze zwierzętami gospodarskimi był codziennością. Krowy, konie, świnie i ludzie żyli często bardzo blisko siebie. Wiedza o bakteriach była ograniczona, a warunki sanitarne nie miały nic wspólnego z tym, co dziś uznajemy za normę.

Poród również był walką o życie.

Najczęściej odbierały go wiejskie „babki”, czyli lokalne akuszerki. Bez sterylnych narzędzi, bez środków dezynfekcyjnych i bez nowoczesnej wiedzy medycznej. Zakażenia połogowe były częste, a krwotoki po porodzie regularnie odbierały życie kobietom.

Nawet zwykły ból zęba mógł zakończyć się tragedią.

W wielu miejscowościach zęby wyrywali kowale. Używali do tego szczypiec, kleszczy i narzędzi warsztatowych. Bez znieczulenia. Bez sterylizacji. Bez antybiotyków. Jeśli do rany dostała się infekcja, człowiek mógł umrzeć z powodu zakażenia krwi.

Problemem był również głód.

W wielu galicyjskich rodzinach mięso pojawiało się na stole tylko kilka razy w roku. Podstawą wyżywienia były ziemniaki, kapusta i pieczywo. Dzieci cierpiały na anemię, niedobory witamin i choroby związane z niedożywieniem. Krzywica i deformacje kości były znacznie częstsze niż obecnie.

Dzisiaj wielu rodziców martwi się, że dziecko nie chce zjeść obiadu albo grymasi przy warzywach. Sto lat temu ogromnym sukcesem było po prostu zapewnienie dzieciom wystarczającej ilości jedzenia, aby przeżyły zimę.

A wszystko to działo się nie w średniowieczu.

Nie tysiąc lat temu.

Nie pięćset lat temu.

To była Galicja naszych pradziadków. Galicja, z której pochodzą miliony współczesnych Polaków.

To właśnie dlatego, gdy ktoś mówi, że „kiedyś było lepiej”, warto pamiętać, że dla przeciętnej rodziny największym marzeniem nie był większy dom, nowy wóz czy bogactwo.

Największym marzeniem było to, aby wszystkie dzieci przeżyły.

Sto lat temu wielu rodziców nie zastanawiało się, na jakie studia pójdzie ich syn albo kim zostanie ich córka.

Modlili się po prostu o to, żeby dożyli dorosłości.

Miechale o Wołyniu na tym forum piszemy ponad12 lat i tam ty nigdy nie byłeś aktywny. Jakoś coś w tobie pękło....przypominanie Wołynia Ma tylko jeden cel. Wzbudzenie nienawiści do. Ukraińców i nie koniecznie samych sprawców ale całego narodu.i tu widzę rękę Moskwy. Przypominam modlitwę jaką klepią Polacy... I odpuść nam nasze winy jako i my wybaczamy naszym winowajcom. Mi brakuje czegoś bardzo ważnego... Przyczyny zbrodni wołyńskiej. Tu nie chodzi o wybielanie zbrodni bo to wymówka. Chodzi i ukrywanie wielu faktów które pokazują że polskie państwo i przedwojenne polskie społeczeństwo ponosi współwinę za zbrodnie na Wołyniu. Polacy dobrze wiedzieli i niesprawiedliwościach jakie spotykały ich ukraińskich sąsiadów. Polacy zajmowali ukraińskie ziemie często blokując rdzennej ludności utrzymania swoich rodzin. Polskie firmy i gospodarstwa często były dotowane co było niesprawiedliwe. Nikomu nie przeszkadzało że ukraińsku ze dzieci muszą chodzić do polskich szkół i uczyć się w języku którego nie rozumieją. . i czas najwyższy im zapisać się na jakaś terapię. Rodziny ofiar niemieckich i rosyjskich uporały się z tym problemem. Cześć rodzin wołyńskich też jednak nie wspomagane przez Moskwę dużo tego i rodziny pomordowanych mają amnezję. Myślę że to nienormalna wielopokoleniowa trauma i czas najwyższy im zapisać się na jakaś terapię. Rodziny ofiar niemieckich i rosyjskich uporały się z tym problemem. Cześć rodzin wołyńskich też jednak nie wspomagane przez Moskwę.

Siadacie okres działalności ukraińskiej granatowej policji bardzo krótki ponieważ po aresztowaniu Bandery skończył się romans Ukraińców z Niemcami. Odsyłam cię do wątku historycznego. Jednak przypomnę i jednych z pierwszych pacyfikacji na Wołyniu już w marcu. 1943 roku nie byka jedyna ale ona niewątpliwie powiększyła antagonizmy polsko-ukraińskie bo pierwsze mordy były za trzy miesiące. 17 marca 1943 roku w małej ukraińskiej wsi Remel, w ówczesnym powiecie ołeksandryjskim, doszło do straszliwej tragedii. Na czele polskich szowinistów, w nocy z 16 na 17 marca, wieś została otoczona przez gęsty łańcuch oddziałów SS, a rano, pod niemieckim dowództwem, w ten krąg śmierci wpuszczono batalion polskiej policji Schutzmannschaft. To oni, polscy Schutzmanni, niczym brutalne psy, dokonali krwawej masakry we wsi Remel tego strasznego poranka. Polscy policjanci, ubrani wyłącznie w niemieckie mundury, podpalili wieś, rzucając granatami w okna spokojnych ukraińskich mieszkańców. Po straszliwych torturach zdecydowana większość mieszkańców wsi została rozstrzelana.
Ile było ofiar? Różne źródła podają następujące liczby: 800 osób (według radzieckiej „Historii miast i wsi obwodu rówieńskiego” liczba ta wynosiła 615 osób). Według relacji naocznych świadków, w zbiorowej mogile we wsi Remel pochowano około 400 ofiar, w tym osoby starsze, kobiety i dzieci. Pozostałe ofiary pochowano w tym czasie w pojedynczych grobach rozsianych po polach i ogrodach na terenie spalonej wsi. Przeżyło tylko 70 osób.

Jakie motywy skłoniły niemieckich faszystów i ich popleczników, polskich snajperów, do dokonania krwawej masakry właśnie nad spokojną ukraińską wsią Remel? Z zeznań wielu przesłuchanych świadków udało się wyjaśnić, że mieszkańcy tej wsi przyjęli do swoich rodzin byłych jeńców Armii Radzieckiej – Ukraińców ze Wschodu; według niektórych relacji niektórzy ukraińscy chłopcy ze Wschodu żenili się nawet z miejscowymi dziewczętami i zakładali własne rodziny. Na uwagę zasługują również zeznania jednego ze świadków, które mówią o powiązaniach tych byłych więźniów ze Wschodu z lokalnym ukraińskim podziemiem nacjonalistycznym. Według świadków, właśnie z tych powodów, opartych na prowokacyjnych donosach na polskich szowinistów, popełniono jedną z największych zbrodni wojennych II wojny światowej, którą w swoich tragicznych skutkach można porównać do znanej tragedii w Małynie.

Kto bezpośrednio wykonywał zbrodnicze rozkazy niemieckich okupantów? Zbrodni we wsi Remel dopuścił się batalion polskiej policji Schutzmannschaft, utworzony z polskich osadników, imigrantów z polskiej kolonii z okresu oblężenia Krechowca. Wieś ta została założona przez polski reżim okupacyjny w 1925 roku na ziemiach przymusowo odebranych Ukraińcom (obecnie na tych ziemiach znajduje się wieś Nowa Ukrainka). To właśnie tam, w pobliżu oblężenia Krechowieckiego, niemieccy okupanci utworzyli getto żydowskie, do którego zepchnęli Żydów z całego powiatu, którym powierzono ochronę polskiego batalionu Schutzmannschaft utworzonego z miejscowych polskich osadników. To właśnie ten batalion został zaangażowany przez oficerów SS w krwawą masakrę spokojnej ukraińskiej wsi Remel.

PS. Po raz kolejny społeczeństwo może być przekonane, że krwawe akty terroru wobec spokojnych ukraińskich wsi na Wołyniu były przeprowadzane według jednej metody. Niemcy z reguły nie wykonywali brudnej roboty. Zapewniali jedynie bezpieczeństwo wokół obszaru, na którym terror był przeprowadzany, zaopatrując polskie jednostki Schutzmannschaft w broń i czarne mundury SS modelu z 1936 roku, które zostały wycofane z użycia na mocy rozkazu Rzeszy w 1939 roku i masowo przetransportowane na Wołyń, gdzie nosiła je również polska policja. To Polacy, jako wierni słudzy niemieckiego reżimu okupacyjnego, wykonywali najbrudniejszą i najkrwawszą pracę niszczenia ukraińskich wsi na etnicznych terenach ukraińskich.