Wybory Prezydenta 2025

SKARGA DO EUROPEJSKIEGO TRYBUNAŁU PRAW CZŁOWIEKA NA PAŃSTWO POLSKIE
W SPRAWIE WYBORÓW !!
Joanna Staniszkis i Krzysztof Kontek skierowali skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka na państwo polskie, zarzucając brak zapewnienia uczciwych wyborów prezydenckich.
Autorzy sugerują poważne nieprawidłowości podczas przygotowania i przeprowadzania wyborów, w tym masowe obsadzanie komisji przez niewystawiające kandydatów komitety oraz wątpliwe użycie aplikacji Mateckiego.
Domagają się poznania prawdziwego wyniku wyborów i występują o odszkodowanie w wysokości 108 mln euro, powołując się na nieuznane protesty wyborcze.
Źródło : portal INTERIA. PL
Oficjalny wniosek do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu o zastosowanie środka tymczasowego na podstawie art. 39 Regulaminu Trybunału, w związku z ryzykiem nieodwracalnych naruszeń prawa do wolnych wyborów i praworządności w Polsce.
Główne podstawy prawne:
Art. 6 ust. 1 EKPCz – brak dostępu do niezależnego i legalnego sądu w sprawach wyborczych,
Art. 13 EKPCz – brak skutecznego środka odwoławczego wobec niekonstytucyjnych działań władz,
Art. 3 Protokołu nr 1 – naruszenie prawa do wolnych wyborów przez potwierdzenie wyników przez organ nielegalny i upolityczniony.
Ryzyko nieodwracalnej szkody:
W razie zaprzysiężenia kandydata bez ważnej uchwały Sądu Najwyższego, dojdzie do poważnych i nieodwracalnych skutków prawnych i konstytucyjnych, w tym:
aktów międzynarodowych podejmowanych przez osobę bez legalnego mandatu,
nominacji sędziów, ambasadorów, dowódców sił zbrojnych,
podważenia legalności struktur państwa.
Wniosek ma na celu:
wstrzymanie zaprzysiężenia Prezydenta RP (lub uznania jego skutków) do czasu rozstrzygnięcia legalności uchwały SN przez niezależny organ,
zabezpieczenie akt, dokumentów i procedur związanych z wyborami,
ochronę praw obywateli RP i fundamentów demokracji.
Jeśli Europejski Trybunał przychyli się do wniosku, Polska będzie zobowiązana do wstrzymania zaprzysiężenia dn 6.08.2025'
(w ramach tzw zabezpieczenia sądowego)
lub uznania jego skutków.

Trzeba to powiedzieć wprost, bez owijania w bawełnę.
Nie chodzi o to, kto wygrał wybory. Chodzi o to, CZY W OGÓLE BYŁY UCZCIWE.
A jeśli marszałek Sejmu – człowiek, który powinien stać na straży demokracji – świadomie powiela PiS-owską narrację o „niestrawionym wyniku wyborów”, to znaczy, że albo jest kompletnie oderwany od rzeczywistości, albo celowo gra w grę, której reguły napisał Kaczyński.

Bo to właśnie Jarosław Kaczyński od początku próbuje zamienić realne zarzuty w „teorię spiskową”. Przerzucić uwagę z konkretów – takich jak nielegalna aplikacja, brak przejrzystości, zagubione serwery, luki w systemie i znikająca lista koordynatorów – na emocjonalny bełkot o „niepogodzonych z porażką”.

A Hołownia, zamiast stanąć po stronie obywateli i domagać się pełnego wyjaśnienia nieprawidłowości, wpycha się sam w narrację PiS-u, pomagając im uciszyć tych, którzy zadają najbardziej niewygodne pytania:
Dlaczego PKW chowa dane zamiast je ujawniać?
Dlaczego Koordynatorzy Wyborczy Nawrockiego nagle znikają z sieci, a ich rola nie jest publicznie znana?
Dlaczego stosowano nielegalne oprogramowanie, którego nie zatwierdziła żadna kontrola bezpieczeństwa?
Dlaczego nie można po prostu przeliczyć głosów i zakończyć dyskusji raz na zawsze?

To są pytania o państwo prawa, o bezpieczeństwo procesu wyborczego, o fundament demokracji. A nie o „bunt po przegranej”.

Tymczasem Hołownia zaczyna zachowywać się jak polityczny odpowiednik Jarosława Gowina – lawiruje, kombinuje, próbuje balansować między różnymi narracjami, aż w końcu traci wszystko: wiarygodność, zaufanie, kontrolę.
Tyle że Gowin miał przynajmniej wewnętrzny dylemat moralny, Hołownia natomiast coraz bardziej przypomina aktorzycę zagubioną w melodramacie, którego sam nie rozumie, ale gra dalej, bo nie umie zejść ze sceny.

I jeszcze jedno: kiedy ktoś porównuje obywatelski niepokój o legalność wyborów do smoleńskiego absurdu – to jest albo cyniczne, albo skrajnie głupie.
Nie ma tu żadnego „zamachu emocjonalnego”. Jest konkret, system, ślady, dane.
A jeśli dziś społeczeństwo zadaje pytania, które obnażają patologię i lukę w systemie, to znaczy, że działa obywatelskie sumienie – i to jest wartość, nie problem.

A prawdziwy „zamach” medialny – wykreowany przez Nowogrodzką – właśnie rozgrywa się na naszych oczach.
Nie w formie bomb i spisków, ale przez dezinformację, chaos i manipulację, podawane do mikrofonu przez tych, którzy mieli być ostatnią instytucją zaufania.
I to nie „szury” są tu zagrożeniem.
Zagrożeniem są ci, którzy z pozycji autorytetu zrównują obywatelskie pytania z paranoją, a potem płynnie wchodzą w rolę rzecznika PiS-u.

Więc pytam ponownie:
Kto naprawdę manipuluje?
Kto tu kłamie?
I kto tworzy fejki, od których ma się odbić rzekomo “wolna Polska”?
Piotrek K.