Wybory parlamentarne 2023 w Mińsku Mazowieckim

Blisko ludzi? Narracja się posypała. Tusk na Campusie Trzaskowskiego pojawił się... z ochroną. "Zamknięta impreza, sami swoi"

Donald Tusk pojawił się w środę na imprezie Rafała Trzaskowskiego w Olsztynie, czyli Campusie Polska Przyszłości. Czujne oko internauty wypatrzyło pewien szczegół. „Zamknięta impreza, sami swoi, a Tusk wchodzi z ochroną” - czytamy.

Donald Tusk podczas ostatniego dnia Campusu razem z Rafałem Trzaskowskim wziął udział w „debacie”, w której odpowiadał na pytania młodzieży. Pojawiło się tam wiele „ciekawych” wypowiedzi, ale czujny internauta zwrócił uwagę na jeden szczegół.

Wchodząc bowiem na salę, Donald Tusk był otoczony… ochroniarzami. A mowa przecież o zamkniętym wydarzeniu, organizowanym przez Rafała Trzaskowskiego.

Zamknięta impreza, sami swoi, a Tusk wchodzi z ochroną
A wielu próbowało wcisnąć Polakom bajeczkę o tym, że Donald Tusk (w domyśle - rzekomo w przeciwieństwie do polityków PiS) jest „blisko ludzi”.
Tusk z ochroną SOP, wcześniej prywatna firma

Przypomnijmy, że szef MSWiA Mariusz Kamiński tuż przed świętami Bożego Narodzenia w 2022 roku przyznał przewodniczącemu Platformy Obywatelskiej Donaldowi Tuskowi ochronę SOP.

SPRAWDŹ SZCZEGÓŁY: Tusk przed świętami otrzymał ochronę SOP. Decyzję podjął szef MSWiA. „Pojawiło się też zawiadomienie ze strony policji”

Jeszcze wcześniej, jak wynikało z informacji portalu interia.pl, Donald Tusk korzystał z usług firmy VIP Force, która w przeszłości dbała o bezpieczeństwo Rafała Trzaskowskiego, ale i… Anny Lewandowskiej. Biuro prasowe PO zaznaczało wówczas, że „zabezpieczane są jedynie eventy organizowane przez Platformę”.

CZYTAJ TAKŻE: Ujawniono, kto chroni Donalda Tuska. Gdzie krzyki tych, którzy krytykowali chronienie Jarosława Kaczyńskiego?

Ktoś powie: „czym tu się oburzać?”. To, że Tusk korzysta z ochrony? Żaden problem. Pamiętamy tylko wrzask polityków PO i ich medialnych akolitów, których tak bardzo bulwersowała ochrona Jarosława Kaczyńskiego. Z drugiej zaś strony posypała się cała narracja o tym, że lider Platformy jest tak blisko ludzi, skoro nawet na imprezę Trzaskowskiego, pomiędzy wyselekcjonowanych uczestników, wybrał się w otoczeniu „bodyguardów”. Hipokryzja na każdym kroku.

CZYTAJ WIĘCEJ: Jakub Maciejewski: Donald Tusk objęty ochroną SOP. I dobrze. Ale czy pamiętacie jak wyliczano ile kosztuje ochrona Jarosława Kaczyńskiego?

https://wpolityce.pl/polityka/660615-tusk-z-ochrona...

Równie mocno, jak na wyborcze zwycięstwo, a może nawet bardziej Tusk przygotowuje się na klęskę



Dla rządzących jest oczywiste, że Donald Tusk to poważny przeciwnik. Tak jak oczywiste jest to, że nie wolno go lekceważyć, nawet gdy sam sobie strzela w stopę. Za Tuskiem stoją potężne siły w Polsce i za granicą, liczne instytucje Unii Europejskiej wspierają go i wszelkimi sposobami pomagają, także wtedy, gdy ta pomoc ewidentnie szkodzi Polsce. Dla Tuska to żaden problem, bo przecież im gorzej, tym lepiej. Poważne traktowanie Tuska to jedno, natomiast jego aktualne i wyprzedzające ruchy to drugie.

Aktualne i wyprzedzające ruchy Tuska dowodzą, że bierze on pod uwagę wyborczą porażkę. Dlatego chce mieć tyle mandatów (samodzielnie bądź w konfiguracji z innymi opozycyjnymi ugrupowaniami), żeby Prawu i Sprawiedliwości trudno było utworzyć stabilną większość rządzącą, albo żeby działało jak rząd mniejszościowy z niestabilną większością. Doraźnie głównym celem Tuska jest bycie dominatorem po stronie opozycyjnej, głównie za cenę osłabienia Lewicy i Trzeciej Drogi. W razie porażki miałby wymówkę, że przez te partie nie może rządzić, ale nie jest temu winien.

Najlepszym dla Tuska wariantem byłoby stwarzanie permanentnych kryzysów z rządzącą większością skutkujące koniecznością rozpisania przedterminowych wyborów, nawet więcej niż raz. To miałoby osłabiać PiS i utrwalać przekonanie, że formacja Jarosława Kaczyńskiego nie jest w stanie rządzić, ale jest odpowiedzialna za kolejne kryzysy i kolejne przyspieszone wybory oraz ponoszone na nie koszty. Doprowadzenie do stanu permanentnego kryzysu tłumaczyłoby, dlaczego Tusk nie może „naprawić” Polski, choć bardzo tego chce. Byłoby to tym bardziej wygodne, że może nadejść kryzys, któremu Tusk jako premier nie byłby w stanie sprostać.

Ewentualna wygrana Tuska i opozycji w wyborach, choćby minimalna, obaliłaby oskarżenia o to, że PiS sfałszowało wybory i duża część antypisowskiej narracji byłaby do niczego. Przegrana, szczególnie nieznaczna, utrzymywałaby narrację o fałszerstwach i pozwalała funkcjonować w roli ofiary, a nie strony niezdolnej do wygrywania i rządzenia. Wola przejęcia władzy, nawet na krótko i choćby tylko po to, żeby „odzyskać” Orlen i media publiczne, jest u Tuska przemożna, bo w tym widzi klucz do zrealizowania swoich planów zemsty i odwetu. Stąd taka nienawiść zarówno do władz Orlenu, jak i do TVP czy Polskiego Radia.

Tusk nie byłby w stanie zerwać wojskowych kontraktów zawartych przez rząd PiS, a jednocześnie nie byłby w stanie ich finansować, co skutkowałoby problemami w kraju i utratą sojuszniczej wiarygodności. I narażałoby Polskę na nowe rosyjskie prowokacje, z którymi nie potrafiłby sobie poradzić. Tusk wie także, że jego zapewnienia, iż następnego dnia po wyborach odblokuje pieniądze z KPO, zlikwiduje TVP w obecnej formie, wyrzuci prezesa NBP Adama Glapińskiego, wyrzuci większość sędziów Trybunału Konstytucyjnego, rozwiąże Krajową Radę Sądownictwa, wyrzuci powołanych przez nią sędziów, szczególnie z Sądu Najwyższego, zlikwiduje IPN czy zatrzyma takie strategiczne inwestycje jak CPK to bajka. Ale tym straszy, podbijając legendy o swojej mocy i sprawczości.

Najtrudniejsza dla Tuska jest sprawa pomocy Ukrainie i trwania wojny lub pata w kwestii jej zakończenia. Tusk raczej podporządkowałby się Niemcom we wszystkim, co dotyczy Ukrainy, co oznaczałoby polityczną marginalizację Polski, dalsze ponoszenie kosztów, lecz brak jakichkolwiek korzyści z tego tytułu. Oczywiście Tusk nie załatwiłby w Komisji Europejskiej żadnych rekompensat za to, co Polska wydała na pomoc uchodźcom z Ukrainy i na pomoc wojskową, gospodarczą oraz finansową, bo jego tym łatwiej byłoby ignorować albo wmówić mu, że to niemożliwe.

Rachunek zysków i strat, jaki Tusk zapewne robi jest taki, że przejęcie władzy groziłoby katastrofą na wielu poziomach i w wielu obszarach. Ale dałoby się to w znacznym stopniu zrekompensować „odzyskaniem” Orlenu i mediów publicznych. Wtedy każdą klęskę można by pokazać jako sukces i część szerszego planu. Co nie oznacza, że Tusk nie bierze pod uwagę scenariusza porażki nawet bardziej niż kilka miesięcy temu. Tusk i jego doradcy zapewne sądzą, że istnieje „korzystna” przegrana, która umożliwia pozostanie w polityce i funkcjonowanie jako zbawcy, mimo że w konkretnym przypadku nieskutecznego, lecz generalnie niemającego alternatywy.

Tusk nie może dopuścić, żeby ewentualna przegrana go zaskoczyła i wywołała chaos. Dlatego równie intensywnie zajmuje się planowaniem w razie zwycięstwa, jak i w razie klęski. Temu też służą czystki, które przeprowadził układając listy wyborcze. Tusk najbardziej boi się wariantu Napoleona. Po triumfalnym powrocie z Elby, przyszła jednak klęska w decydującej bitwie pod Waterloo (18 czerwca 1815 r.), abdykacja i dożywotnie zesłanie na Wyspę Św. Heleny.
https://wpolityce.pl/polityka/660520-tak-samo-jak-n...

(Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei – NSDAP)Programy wyborcze PiS są bliźniacze z Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników
Co ciekawe, po zestawieniu programu wyborczego partii Adolfa Hitlera, z programami wyborczymi narodowych socjalistów Jarosława Kaczyńskiego z lat 2005, 2007, 2011, 2015 i 2019 odnajdujemy bliźniaczo podobne punkty.

Jedyną wyraźną różnicą jest brak punktu dot. Żydów, za to w programie PiS z 2005 roku oraz wypowiedziach polityków tej partii pojawia się podobne podejście do „gorszego sortu” czy „resortowych dzieci”.Analizując postulaty narodowych socjalistów z Niemiec (punkty 11-25) łatwo odnaleźć można postulaty i rozwiązania, jakie następnie wprowadzali narodowi socjaliści z PiS.

Szczególnie widać to w punktach dot. nacjonalizacji i podziału zysków w wielkich przedsiębiorstwach (13 i 14). Również punkty dot. programów socjalnych i ubezpieczeń (15) brzmi dziwnie znajomo.

W punkcie 16 narodowi socjaliści niemieccy domagają się „komunalizacji wielkich domów handlowych” co przypomina walkę narodowych socjalistów z PiS z galeriami handlowymi (program 2015).

W tym samym punkcie naziści niemieccy i nowogrodzcy (program 2005) postulują o łatwy dostęp do kapitału zewnętrznego (w NSDAP mowa wprost o niskooprocentowanych pożyczkach).

Punkt 19 NSDAP mówi o zastąpieniu Prawa Rzymskiego „które służy światowi kapitalistycznemu” Powszechnym Prawem Niemieckim. Podobnie politycy PiS chcą walczyć z kapitalizmem na rzecz ich państwa socjalistycznego, nazywanego w partii „solidarnościowym”.Również postulaty dot. reformy szkolnictwa u narodowych socjalistów z Niemiec i PiS są podobne. Ponadto punkt 22 – dot. armii jest taki sam w przypadku postulatów NSDAP i PiS.

Natomiast punkt 23 NSDAP dot. mediów narodowych. Zestawiając go z postulatami PiS dot. mediów narodowych trudno znaleźć większe różnice. https://wiesci24.pl/2021/11/12/programy-wyborcze-p... 24 NSDAP: „Partia opowiada się za chrześcijaństwem, ale nie narzuca tego wyznania nikomu, jakkolwiek żądamy zwalczenia żydowsko-materialistycznego ducha, ponieważ udowodnione zostało, że naród niemiecki może osiągnąć wieczny dobrobyt tylko wtedy gdy będzie wierny zasadzie: interes Państwa zawsze ponad interesem jednostki”.

Program PiS 2005: „Wydamy bezwzględną walkę próbom zdominowania mniejszych firm przez wielkich rynkowych graczy. Upatrując w wartościach chrześcijańskich fundamentu silnej rodziny, opowiadamy się przeciwko aborcji i eutanazji. Krzewienie wartości sprzyjających rodzinie, propagowanie pożądanych wzorców powinno być jednym z najważniejszych elementów misji telewizji publicznej. Opowiadamy się za zdecydowanym reagowaniem władz publicznych na przejawy naruszania ładu moralnego.”