"Wolność nie jest nam dana raz na zawsze"

Nie można budować przyszłości Polski na paranoi Platformy Obywatelskiej, a tym bardziej na paranoi, która jest jej planem rządzenia



Jak się czują zwolennicy PO, gdy „ich” politycy widzą w nich tylko kompletnych matołów, którym da się i można wcisnąć każdy kit, każde ordynarne łgarstwo.

Policja obyczajowa (taka jak w Iranie) miała chodzić po domach i o każdej porze dnia i nocy sprawdzać, kto z kim śpi, jaki seks uprawia, czy stosuje jakieś zabezpieczenia czy tylko kalendarzyk. I właśnie taka policja dorwała ponoć senatora Platformy Obywatelskiej Krzysztofa Brejzę. Z tym, że dorwała go przez Pegasusa. O szóstej rano specjalne szwadrony miały aresztować niewinnych, których sprowokowano do złego albo podrzucono im dowody przestępstw. Po ulicach miały chodzić patrole moralności przekazujące sygnały do jednostek specjalnych, których zadaniem byłoby urządzanie łapanek na wszystkich całujących się publicznie czy na pary lesbijskie i gejowskie trzymające się za ręce.

Każdy obywatel miał być obecny w kościele co najmniej trzy razy w tygodniu, a potem przedstawić w stosownym Urzędzie Kontroli Wiary zaświadczenie, że nie tylko był, ale i się wyspowiadał. Ze złych myśli o władzy, bo złe czyny to już podpadałyby pod karę główną. Spowiednicy mieli obowiązkowo wszystko nagrywać i przekazywać policji polityczno-religijnej. Miały być listy książek, gazet i filmów, które można oglądać, a każda samowolka byłaby karana ciężkim obozem resocjalizacyjnym. To wszystko miało nastąpić po wygranych przez Prawo i Sprawiedliwość wyborach w 2015 r. W 2019 r. były kolejne rojenia paranoika, a nowe są w roku 2023. Oczywiście nic z tego, co powyżej się nie stało, a nawet odkręcono różne paranoiczne pomysły z lat 2008-2015, czyli rządów PO. I nic złego nie nastąpi po wyborach w 2023 r., chyba że wygra opozycja.

Od lat różne kretyństwa na temat rządów PiS z wielkim przejęciem bądź równie wielkim wyrachowaniem wygadują politycy PO oraz wielu wiernych tej partii naukowców, ludzi kultury, dziennikarzy. Najczęściej są to ludzie dobrze wykształceni. A mimo to tylko niewielka część z nich uznaje, że to brednie. Nie zaszkodzi jednak nimi straszyć, bo inaczej nie da się przejąć władzy. Tylko czy wizje świata tak groteskowego, że przebija filmy Stanisława Barei, są w stanie kogokolwiek przestraszyć? Trzeba kompletnie nie mieć szacunku do własnego społeczeństwa, żeby oczekiwać, iż Polacy uwierzą w strasznego czarnego luda PiS i zareagują jak pies Pawłowa. Jak się czują zwolennicy PO, gdy „ich” politycy widzą w nich tylko kompletnych matołów, którym da się i można wcisnąć każdy kit, każde ordynarne łgarstwo?

W wersji psychopatologicznej zjawisko odgrywane przez polityków i zwolenników PO jako zwykły cyrk i groteskę z cyklu „Straszny film” przedstawił w swoim dramacie „Wstręt” Roman Polański. Pokazał on, jak bohaterka filmu Carol Ledoux (grana przez Catherine Deneuve) z powodu własnych urojeń zabija swego adoratora Colina, a potem gospodarza domu, by na koniec w stanie absolutnego paraliżu i bezgranicznego strachu schować się pod łóżkiem i tam po prostu tkwić.

Paranoiczny cyrk serwowany przez ludzi PO ma sprawić, by część Polaków schowała się pod łóżkiem ze strachu przed PiS albo przynajmniej uznała, że jest powód, aby się zabarykadować i schować pod łóżkiem. Bo przecież nie można się pogodzić z policją obyczajową zaglądającą pod kołdrę, ze szwadronami „talibów” zmuszającymi do praktykowania katolickiej wiary czy z policją myśli, która wyznaczy, co czytać, a wobec odszczepieńców będzie równie brutalna i bezwzględna jak straż pożarna w powieści Raya Bradbury’ego „451 stopni Fahrenheita” i nakręconym na jej podstawie filmie Francoisa Truffauta. A przede wszystkim nie można się pogodzić z niepraworządnością, czyli podważaniem boskiej i cesarskiej roli kasty.

Politycy i wyznawcy PO w jakiejś części są opętani czymś, co wymyka się racjonalności, choć spora ich część tylko odgrywa antypisowską paranoję. Twierdzą, że PiS to absolutne zło, mimo że nikt z „pisowskich potworów” niczego złego im nie zrobił. Carol Ledoux z „Wstrętu” Polańskiego też nikt nic złego nie zrobił, ale ona popadała w realny obłęd, więc jest usprawiedliwiona. Politycy i wyznawcy PO w większości obłęd tylko cynicznie udają, co jest o tyle okropne, że w jakimś sensie obrażają oni ludzi mających realne problemy psychiczne (w tym niektórych swoich kolegów) czy też znieczulają na ich prawdziwe cierpienie (w tym na cierpienie niektórych swoich kolegów).

Mamy do czynienia ze swego rodzaju głupkowatą psychodramą, w którą wciąga się miliony Polaków. Wciąga się głównie poprzez mainstreamowe media, które stały się podstawowym narzędziem robienia Polakom sieczki w głowach. Psychodrama serwowana Polakom przez Platformę Obywatelską i jej akolitów jest głupkowata, bo w rozumieniu polityków i wyznawców PO całe zło, to sprawowanie przez PiS władzy. Zdobytej w absolutnie demokratyczny sposób, czyli na drodze wolnych wyborów.

Widzimy w całej okazałości, że PO niczego się tak nie boi, jak demokratycznego i prawdziwie wolnego wyboru Polaków. A demokracja i wolność nie schodzą przecież politykom PO i ich poplecznikom z ust. Tymczasem demokratyczny mandat władzy przedstawiają oni w kategoriach z jednej strony zamachu stanu, a z drugiej - psychopatycznej opresji. Jeśli Polacy demokratycznie nie chcą przekazać im władzy, jest to chore albo zamordystyczne, albo jedno i drugie.

Najwyższy czas, aby ktoś, czyli wyborcy głosujący wedle własnej woli, zajął się kondycją partii Donalda Tuska. Bo jej paranoja, wszystko jedno, czy realna czy udawana, jest bardzo szkodliwa nie tylko dla jej członków i wyznawców. Już realnie szkodzi Polsce w postaci blokowania środków z KPO. Przez lata szkodziła resetem z Rosją i dawaniem się robić Putinowi w bambuko, a nawet gorzej. Przez lata szkodziła występowaniem w roli podnóżka Niemiec. Nie można budować przyszłości Polski na paranoi PO, a tym bardziej paranoi, która jest planem rządzenia. Bo żadnego programu przecież nie ma.
https://wpolityce.pl/polityka/635246-nie-mozna-budo...

Transwysocy

Mama Łukaszka wracała z synem z zakupów i podeszła do osiedlowego paczkomatu. Wyjęła z niego niewielką paczkę, rozdarła opakowanie - w środku były dwie identyczne książki.
- Kupujesz po dwie? - zdumiał się Łukaszek.
- Nie, druga jest dla mamy Wiktymiusza - mama Łukaszka zademonstrowała synowi okładkę. Był to dwudziesty siódmy tom trylogii "Jan Paweł Drugi wiedział" wydawanej przez "Wiodący Tytuł Prasowy" w ilości tysiąca egzemplarzy. Ten akurat opisywał przypadki molestowania kleryków przez Kościół Katolicki w starożytnej Grecji udokumentowane przez pracowników niemieckich mediów w Polsce przez wywiady z bezpośrednimi świadkami.
- Wiesz co - powiedziała mama Łukaszka chowając obie książki do torby. - Chodźmy do niej od razu. Może będzie w domu.
mama Wiktymiusza była w domu, i to na dodatek nie sama. Na kanapie siedział jakiś pan. Mama Łukaszka wręczyła jej książkę, po czym wyciągnęła dłoń do pana na przywitanie i pozwoliła sobie na komentarz:
- Wie pan co, ja nie jestem przesadną zwolenniczką savoir-vivre'u. ale jeśli kobieta wita się z mężczyzną uściskiem dłoni, to mężczyzna powinien wstać...
- Wstałem - rzekł z rozpaczą pan i wtedy wszyscy zobaczyli, że jest on niezwykle niskiego wzrostu.
Mama Wiktymiusza pospieszyła z wyjaśnieniami:
- Pan jest aktywistą LGBTQN.
- LGBTQ to wiem, a N co oznacza? - spytał Łukaszek.
- Niscy - westchnął pan. - Od dziecka byłem niski i czułem się z tym źle. I dopiero popularność innych ruchów trans pozwoliła mi na odkrycie prawdy o sobie. Jestem wysoki!
Łukaszek wydał krztuszący się dźwięk.
- Jestem wysoki, tylko urodziłem się w ciele osoby niskiej - kontynuował pan, ale mama Łukaszka mu przerwała:
- Wiem, w Polsce nie jest panu łatwo. Opresyjny reżim z brunatną kaczką w herbie niszczy i prześladuje osoby trans...
- No niezupełnie - wtrąciła się mama Wiktymiusza. - Jak pani wiadomo można już uzyskać wsparcie państwowe podczas długiego i kosztownego zabiegu tranzycji, a ten pan też będzie mieć operację w sto procentach finansowaną przez państwo...
- Operację?! - wystraszył się pan. - Mówili mi o tabletkach...
- A o ile chce się pan... Tego...
- Trzydzieści centymetrów.
- Na samych tabletkach? Srogie tabsy - pokiwał głową Łukaszek. - Chyba tylko operacja i to nawet kilka...
- A... Hm... - pan nerwowo odciągnął palcem dekolt swetra. - Może ja poprzestanę tylko na identyfikacji jako osoba wysoka...
- Niech się pan nie martwi - pocieszył go Łukaszek. - Niech pan pomyśli co by to było, gdyby było odwrotnie. Gdyby był pan wysoki i identyfikował się jako osoba transniska...
Pan zbladł. Ostatnie słowo należało jednak do mamy Łukaszka.
- Wtedy wystarczyłaby jedna operacja!
https://niepoprawni.pl/blog/marcin-b-brixen/transwyso...

Niezwykłe świadectwo. Mieszkałem z ojcem i jego kochankiem

Nazywam się Lewis. Oto moje świadectwo.

Moja mama i tata nigdy nie wzięli ślubu. Ojciec jest gejem, a mama uważa, że jest biseksualna. Przed moim narodzeniem żyła z inną kobietą w nieformalnym związku przez kilkanaście lat. Pewnego razu mama miała zakropioną alkoholem „jednorazową przygodę” z moim tatą. W rezultacie zaszła w ciążę, a 9 miesięcy później przyszedłem na świat.

Rodzice nigdy nie mieszkali razem. Do 8 roku życia byłem w rodzinie zastępczej. Okazjonalnie spotykałem się z mamą. Taty nigdy nie widziałem, ani nie spotkałem aż do 13 roku życia. Wtedy zamieszkałem z moim ojcem i jego kochankiem, z którym żył w nieformalnym związku. Mama chciała, abym również poznał tatę i spędzał z nim czas.

Nigdy nie podobało mi się to, że mieszkałem z ojcem i jego partnerem. Homoseksualizm traktowali jak religię lub tożsamość, którą zawsze potwierdzali przez sposób zachowania. Cały czas pletli o swojej „orientacji seksualnej”. Kiedy spotykali obce osoby to zawsze przedstawiali się w ten sposób: „Cześć. Jestem Simon i jestem gejem”. Normalny człowiek nie zachowuje się w taki sposób, ani nie przedstawia się: „Cześć. Jestem Simon i jestem hetero”. Jednak zarówno mój ojciec i jego partner zawsze tak się przedstawiali.

W ich związku podtekst seksualny istniał na każdym kroku. Pomimo, że byli razem w nieformalnym związku ponad 13 lat to zawsze oglądali się za innymi mężczyznami. Podczas zakupów w supermarkecie patrząc na obcych mężczyzn mówili: „Czyż on nie jest przystojny?”. Byłem kompletnie zakłopotany słysząc takie słowa z ust mojego ojca. Wstyd mi było zaprosić do domu moich kolegów. Bałem się co mogliby sobie o mnie pomyśleć. Wstydziłem się mojego ojca, który razem ze swoim partnerem oceniali moich kolegów pod względem seksualnym. To było odrażające.

Ojciec i jego partner całowali mnie w policzek, nawet jak miałem 18 i 19 lat. Czułem się z tym niekomfortowo. Oprócz tego w domu musiałem uważać na to, co mówiłem lub jak się zachowywałem bo inaczej byłem bity. Ojciec i jego partner zawsze się kłócili. Podczas awantur rzucali talerzami z jedzeniem. Nigdy nie czułem się bezpiecznie w tym domu. Obawiałem się, że w każdej chwili mogę zostać seksualnie wykorzystany. W każdym pokoju i pomieszczeniu (nawet w ubikacji) były zainstalowane kamery. Pewnego razu na ich komputerze znalazłem filmik z moim udziałem. Czułem się z tym bardzo zakłopotany ponieważ inni ludzie pomyśleliby sobie, że jestem gejem. Jednocześnie miałem wrażenie, że mój ojciec i kochanek byli przekonani, że w przyszłości zostanę gejem. Jednocześnie wcale nie interesowali się tym, co czuję i czego naprawdę chcę. To sprawiło wielki zamęt w moim sercu.

Pewnego razu razem z tatą i jego kochankiem poszliśmy na imprezę. Jakiś ich kolega – gej obchodził 40 urodziny. W pewnym momencie zobaczyłem ojca. Przebrał się za kobietę, wyszedł na scenę i śpiewał piosenki zespołu Abba. Było mi bardzo przykro i wstyd.

Mieszkałem z nimi do ukończenia 17 roku życia. Wtedy ojciec wyprowadził się od swojego partnera i wyrzucił mnie z domu. Nie miałem dokąd pójść. Mieszkałem z jego byłym kochankiem do ukończenia 21 roku życia. Ten mężczyzna był bezwzględnym typem, który chciał mieć nade mną całkowitą kontrolę. Potem jak już poszedłem na swoje to nadal chciał mnie kontrolować. Ostatecznie ostrzegłem go, że jeśli nie da mi spokoju to będzie miał kłopoty z policją.

Mieszkanie pod jednym dachem z rodzicami (zarówno matką i ojcem, którzy są homoseksualistami) i ich partnerami zraniło mnie pod względem emocjonalnym i wywołało zakłopotanie. W sercu mam ogromną pustkę, która nigdy nie była wypełniona. Nigdy nie czułem się kochany przez rodziców.

Homoseksualiści określają mianem homofobów tych, którzy nie zgadzają się z ich stylem życia. Mieszkałem przez kilka lat z ojcem i jego partnerem. Dzięki temu zrozumiałem, że homoseksualizm jest udawanym stylem życia, w którym liczy się tylko swój własny egoizm. Nie jest to idealne środowisko do wychowywania dzieci. W konsekwencji tego doświadczenia podczas plebiscytu w moim stanie głosowałem przeciwko zalegalizowaniu tzw. „homomałżeństw”. Zachęcam również was, abyście nie zgadzali się na legalizację takich „małżeństw” i na przyznanie homoseksualistom praw do wychowania dzieci.

Lewis
https://www.fronda.pl/a/Niezwykle-swiadectwo-Mieszka...