Ubogacenie Europy

Zatrważająca reakcja na debatę o „islamofobii”

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, dlaczego tak niewiele umiarkowanych muzułmańskich głosów pojawia się w debacie publicznej? Ja zastanawiałam się nad tym dawniej, dopóki nie zaczęłam bronić mojej wiary przeciwko zniesławiającymi ją ekstremistami.
I wtedy okazało się, że każdy muzułmanin, który wkracza na tę arenę i staje przeciwko „twardogłowym”, jest skazany na zacięte i natychmiastowe zwalczanie. Proces ten jest opisany w publikacji think tanku Civitas, zatytułowanej „The No true Muslim Fallacy”. Zawiera ona przykłady prób uciszenia takich osób, jak Sara Khan i Fiyaz Mughal przez tych, którzy uważają się za rzeczników islamu. Ale mogę pokazać kolejny przykład: reakcję na niedawne wydarzenie podczas ostatniej konferencji partii Torysów.

Dyskusja, której gospodarzem było Policy Exchange, miała na celu debatę na temat tak zwanej „islamofobii” – która jest wyrażeniem służącym do wyciszenia, zastraszania, a nawet kryminalizacji każdego, kto analizuje to, co mają do powiedzenia ekstremiści. Udoskonalana przez ajatollahów w Iranie jako schemat myślenia dla policji, została przejęta przez różnych (niemuzułmańskich) polityków w Wielkiej Brytanii, którzy niewątpliwie chcą chronić muzułmanów przed atakami, ale nieświadomie stają się narzędziem w rękach proislamskich ekstremistów.

Jako muzułmanka, która podróżowała po wielu muzułmańskich krajach, mieszkająca w Arabii Saudyjskiej i odwiedzająca od ponad czterech dekad Pakistan, widziałam, jak wyrażenie to jest wykorzystywane do wprowadzenia i egzekwowania współczesnych zabójczych praw o bluźnierstwie. Wyobrażenie sobie, że „islamofobia” może w pewnym momencie zostać wprowadzona do prawa brytyjskiego, jest przerażające, zwłaszcza dla tych brytyjskich muzułmanów, którzy nie zgadzają się z tym, co myślą ich samozwańczy rzecznicy.

Dlatego zgodziłam się przylecieć z Nowego Jorku na debatę w Manchesterze. Debata była solidna i sensowna, rejestrowana na wideo. Można ją obejrzeć i przeczytać zapis. Ale to, na co nie byłam przygotowana, to intelektualnie nieuczciwa burza na Twitterze, która wybuchła niemal natychmiast po tym wydarzeniu. (…)

Baronessa Warsi oznajmiła w „Guardianie”, że martwi ją samo istnienie takiej debaty. „Kiedy po raz pierwszy przeczytałem doniesienia na ten temat, zrobiło mi się niedobrze. Później, gdy słuchałem nagrania, poczułam głęboki strach” – powiedziała. Dlaczego? Mogła co prawda usłyszeć poglądy, z którymi się nie zgadza, ale nudności nie są zwykle w takim przypadku efektem ubocznym. Jak mówiła: „Paneliści żartowali z tego, kto z nich zasluguje na miano ‚islamofoba roku’, jakby to było coś, z czego należy być dumnym”. Czyż nie jest to śmieszne, biorąc pod uwagę, że Sadiq Khan, muzułmański burmistrz Londynu, został nominowany do tej niepoważnej nagrody w zeszłym roku?
Warsi oczerniła moich kolegów panelistów, wraz z Trevorem Phillipsem (były przewodniczący Komisji Równości i Praw Człowieka) i adwokatem zajmującym się prawami człowieka Peterem Tatchellem, i oskarżyła nas o „ukryte podteksty”, „besztanie muzułmanów”, a także, jakże by inaczej – promowanie „islamofobii”. Nieświadomie potwierdziła nasz punkt widzenia: każdy, kto kwestionuje ekstremistów pada ofiarą takich oskarżeń.
„"Islamofobia" jest wyrażeniem służącym do wyciszenia, zastraszania, a nawet kryminalizacji każdego, kto analizuje to, co mają do powiedzenia ekstremiści.”

Nie wspomniała o tym, że każdy z panelistów wygłosił oświadczenie potępiające śmiercionośną antymuzułmańską ksenofobię – co jest bardziej odpowiednim terminem na określenie dyskryminacji muzułmanów tylko z powodu ich przynależności do ummy. Zamiast tego Sayeeda Warsi oskarżyła nas o „zmuszanie do milczenia” muzułmanów uczestniczących w wydarzeniu. „Guardian” nie próbował zrównoważyć tych słów moimi wypowiedziami, ani obszernymi argumentami ministra transportu Nusrata Ghanisa na temat obrony pluralistycznych muzułmanów, a także innych mniejszości, które są szczególnym celem islamizmu. Baronowa Hussein-Ece z Liberalnych Demokratów również dołączyła do debaty. Co dziwne, zdyskredytowała nawet uwagi lidera największej na świecie organizacji muzułmańskiej z Indonezji.

Ryzykując życie podróżowałam do północno-zachodniego Pakistanu, żeby tam wesprzeć de-radykalizację dzieci żołnierzy. Ostatnio pracowałem z kolegami z Uniwersytetu Duhok w irackim Kurdystanie, żeby wesprzeć Jazydów, muzułmanów i chrześcijan ocalałych z rąk ISIS, ale także pomóc dzieciom zniewolonym i zindoktrynowanym przez Państwo Islamskie . Nigdzie nie zarzucano mi „islamofobii”. W odróżnieniu od Wielkiej Brytanii, w tych społeczeństwach muzułmanie nie mają problemu z opisywaniem dżihadu jako dżihadu i nazywaniem po imieniu ideologii ekstremistycznych.

Żadnego z moich działań nie można uznać za islamofobiczne – wręcz przeciwnie. Ale mówienie o muzułmańskich ofiarach islamizmu i ekstremizmu jest w dzisiejszej Wielkiej Brytanii wystarczającym powodem, by być przez dużą grupę muzułmanów oczernianym i demonizowanym jako „islamofob”. Z daleka wygląda to niepokojąco. Z bliska jest przerażające.

Przeleciałam 6700 mil w obie strony w ciągu 24 godzin, aby wytłumaczyć partii konserwatywnej jeden kluczowy fakt: pod żadnym pozorem nie traćcie czujności. Powinniście postrzegać kampanię o „islamofobii” jako to, czym ona jest – tym, co Christopher Hitchens określa jako „fatwę kulturową”, gdzie wszelka dyskusja na temat islamu, nie mówiąc o islamizmie, staje się nieakceptowalna, a następnie podlega formalnej kryminalizacji. Reakcja na debatę z naszego panelu potwierdza nasze zdanie.

Nawet zastanawiając się tylko nad tym, czy należy wyjąć spod prawa tak zwaną „islamofobię”, już wyposaża się muzułmanów, którzy zgadzają się z Warsi i jej podobnymi, w oręż do uciszania pluralistycznych muzułmanów, takich jak ja.

Qanta Ahmed

Profesor medycyny, zatrudniona w State University of New York. Autorka słynnej książki „In the Land of Invisible Women”, przez kilka lat pracowała w Arabii Saudyjskiej. W publicystyce zajmuje się głównie politycznym islamem, Bliskim Wschodem i terroryzmem. Jest pierwszą lekarką i pierwszą muzułmanką, która została zaproszona do programu Fundacji Templetona dla dziennikarzy. Pochodzi z Pakistanu.

Oprac. Natalia Osten-Sacken/JP, na podst. https://blogs.spectator.co.uk/
https://euroislam.pl/zatrwazajaca-reakcja-na-debate...

Jak zgwałcić kobietę – szkolenie dla chłopców 13-15 lat

Philip Obari z Nigerii opublikował świadectwo dotyczące tego, jak wspaniali dżihadyści walczący o wprowadzenie prawdziwego islamu na całym kontynencie afrykańskim, szkolą małoletnich chłopców, jak należy gwałcić kobiety i dziewczęta niewiernych na chwałę Allaha.

Piętnastoletni chłopiec, którego prawdziwego imienia nie podano nazywając go „Ahmet”, został porwany przez dżihadystów Boko Haram, by mógł walczyć na drodze Allaha. To nic nowego, bo od dawna wiadomo, że do dżihadu przygotowuje się dzieci ucząc je zabijania i ścinania głów a także posyłając na śmierć w atakach samobójczych (bo przecież to są rzeczy najważniejsze dla szerzenia islamu). Ahmet opowiedział, jak pewnego dnia dowództwo ogłosiło, że w następnym rajdzie zostanie uprowadzonych mnóstwo kobiet i dziewczynek, by po powrocie „urządzić zabawę”. Chłopak nie rozumiał o jakiej zabawie mowa, ale wkrótce się zaczęło szkolenie:

na oczach chłopców w wieku 13-15 lat dżihadyści gwałcili dziewczynki i kobiety udzielając uczniom szczegółowych wyjaśnień, by nie przejmowali się krzykiem ofiar, by w razie okazywanego sprzeciwu bili i grozili bronią, a także tłumacząc i pokazując, jak należy schwytać i trzymać ofiarę, by się nie wyrwała, itp.

Ahmed był przerażony, ale wielu chłopców było podekscytowanych i omawiało plany, jak najlepiej uskutecznić rajd na Gwozę, po którym miała odbyć się owa „świetna zabawa”. Chłopak postanowił uciec. Kiedy po rajdzie ciężarówka wypełniona pojmanymi kobietami i dziewczynkami wjechała do lasu, kilka osób wyskoczyło i pobiegło do lasu. Ahmet udając, że pragnie je zatrzymać, również ukrył się w lesie, ku wielkiemu zdziwieniu uciekinierek. Dalej uciekali razem, aż po kilku dniach udało im się dotrzeć do obozu IDP (International Displacement – organizacja próbująca pomóc ponad dwóm milionom osób zmuszonych do opuszczenia własnych domostw z powodu aktywnej islamizacji za pomocą bomb, maczet, karabinów maszynowych oraz innych metod przemocy, w tym gwałtów) 200 kilometrów od rodzinnego miasta Ahmeta. Chłopak próbuje zacząć nowe życie, a tymczasem jego 15-letni koledzy aktywnie islamizują Nigerię i ościenne państwa wykorzystując wiedzę i umiejętności zdobyte w czasie szkoleń.

A my się dziwimy, że dżihadyści najechali Europę i postępują tak samo. Przecież według szariatu islam przekazywany jest również drogą płciową; jest nawet taki termin teologiczny, din al-fitra).

Philip Obari relacjonuje, że co najmniej dwie dziewczynki, którym udało się uciec z niewoli Boko Haramu, były gwałcone przez „małych chłopców”. Jedna dziewczyna, 16-letnia Rukiyat, opowiadała, że gwałcił ją trzynastolatek tak słaby, że łatwo mogłaby go przewrócić popchnięciem. Jednak groził jej pistoletem, dlatego ona bała się i nie stawiała oporu. „Gwałcili mnie prawie codziennie” – mówi Rukiyat, a kiedy już czuli się zaspokojeni, kazali małemu chłopcu, który temu się przyglądał, kontynuować gwałt za nich.

Gwałcenie i porywanie kobiet do niewoli seksualnej jest bardzo powszechną praktyką w islamie już od czasów Mahometa, zgodnie z poleceniem Koranu (4:24), i Boko Haram po prostu wiernie trzyma się nakazów Allaha i tradycji muzułmańskiej. Do jego osiągnięć w tej dziedzinie należy zaliczyć porwanie 276 chrześcijańskich dziewcząt (12-17-letnich) w wyniku ataku na państwową szkołę w mieście Chibok. Fala gwałtów i mordów dla Allaha zalała też Europę. Według danych statystycznych, w ciągu pierwszych siedmiu miesięcy roku 2013 muzułmańscy imigranci w Szwecji zgwałcili ponad 1000 kobiet i dziewcząt, w tym ponad 300 w wieku poniżej 15 lat. Po wtargnięciu do regionu Sindżar i wymordowaniu mieszkających tam Jezydów (niemuzułmanów), odważni dżyhadyści Państwa Islamskiego zagarnęli do niewoli ich kobiety. Szacuje się, że do niewoli seksualnej trafiło od 5 do 7 tys. kobiet i dziewcząt jezydzkich. Co najmniej 250 kobiet zostało zamordowanych za to, że nie godziły się na seks z dżihadystami, a 19 Jezydek spalono żywcem za odmowę seksu. To są liczby, o których wiemy, a ile takich bohaterskich czynów pozostało nienagłośnionych?

Przemoc seksualna nie jest stosowana wyłącznie tam, gdzie trwa wojna. Stosuje się ją wobec chrześcijanek koptyjskich w Egipcie od lat (zobacz więcej na ten temat), jest również stałym elementem życia społeczności chrześcijańskiej w Pakistanie. Nie można więc się dziwić, że ma to miejsce już w Europie, niestety za aprobatą władz.

http://annur.pl/jak-zgwalcic-kobiete-szkolenie...

Polka odpowie za te słowa-myślę że wiecie kim jest moja przyjaciółka Natalia... pokazywałem ją tu nie raz
https://www.facebook.com/nasze.slowo/videos/41715769255...
Natalia Panchenko
1 godz. ·
Nie uwierzycie... Chociaż jednak musicie, bo to prawda.

Po publikacji filmiku, a raczej po tym jak obejrzało go około 10 tys osób, skontaktowała się ze mną jego autorka.

Dodam też, że w międzyczasie została ona zidentyfikowana przez znajomych, zgłoszona do prokuratury, a uczelnia rozważa jej wyrzucenie ze studiów.

Najpierw napisała z prośbą o usunięcie filmiku, na co ja się oczywiście nie zgodziłam. Poprosiłam ją o rozmowę z kamerą, żeby się upewnić, że to w ogóle ona do mnie piszę, a nie jakiś troll.

Zgodziła się. Zadzwoniła. Już nie była taka śmiała jak na tym filmiku. Płakała, przepraszała. Przypomniała sobie, że ma koleżankę Ukrainkę - Zosię i kolegę z Czeczenii.

Dlaczego nagrała ten filmik nie była w stanie wytłumaczyć, mówiła tylko, że zrobiła to pod silnym wpływem emocji. Że jest jej przykro i że nie była świadoma konsekwencji. Teraz już się liczy z tym, że została rozpoznana, może zostać wyrzucona z uczelni i trafić do więzienia. Teraz w rozmowie z Ukrainką używała zupełnie innych słów.

Mówiła też, że nie chcę być utożsamiana z polskimi nacjonalistami i rasistami. No ale sama się do tego przyczyniła.

Nie wiem na ile te słowa były szczere, a na ile było to "gaszenie pożaru" tylko po to, żeby filmik został jak najszybciej usunięty z sieci.

Mam nadzieję, że ta sytuacja da jej dużo do myślenia.
I nie tylko jej.

Umówiłyśmy się, że nagra filmik z przeprosinami do wszystkich, kogo to mogło dotyczyć/urazić/zaboleć po czym ja usunę ten pierwszy. Także czekam.

P.S. Kiedy nagłaśniam podobne sprawy. Zawsze słyszę to samo pytanie: "Po co Ty to robisz?" A no właśnie po to, żeby takie osoby nie pozostawały anonimowe, a ponosiły odpowiedzialność za swoje czyny.

Po raz kolejny nam się udało zidentyfikować kogoś, komu się wydawało, że jest bezkarny i może sobie gadać ksenofobiczne teksty poniżając innych ile chce.

Udowodniliśmy, że tak nie jest. Że za czyny i słowa trzeba odpowiadać. Czasami nawet przed sądem.
https://www.facebook.com/nataszita/videos/3078172288865...