Tusk w Mińsku Mazowieckim

EGOIZM NARODOWY TO NAJGORSZY WYBÓR DLA POLSKI.

Mąż stanu, Europejczyk-Donald Tusk spowodował, że PiS-owska koncepcja tworzenia cywilizacji łagrów rozsypała się w proch. Polacy uwierzyli, że wartości cywilizacji Europejskiej zwyciężą i ponownie Polska odbuduje społeczeństwo obywatelskie i państwo przyjazne swoim obywatelom. Przestaną straszyć PiS-owskie opresje zapisane w uchwalanych ustawach, niezliczona ilość podatków rujnująca przedsiębiorców i wzrastające strefy ubóstwa. Donald Tusk podniósł godność człowieka do racji stanu w przyszłej Polsce, bo to oznacza przynależność do cywilizacji zachodniej. Wyzwolił nową energię do budowania nowoczesnego państwa, które zamożnością społeczeństwa i pozycją obywateli buduje swój autorytet międzynarodowy i znaczenie w globalnym świecie. Polacy pójdą za nim, bo mają dość zaściankowości, szamanów politycznych, kłamstw, bezkarności władzy, bezrozumnego wydawania publicznych pieniędzy, karłowacenia się liczebności narodu Polskiego na skutek uśmiercania społeczeństwa przez tragiczną opiekę zdrowia, niski poziom dochodów i niepewność losu w ojczyźnie, które oferuje strach, prześladowanie kobiet, mniejszości seksualnych i etnicznych.
Polacy pójdą na wybory, aby odsunąć PiS od władzy. Dużo ważniejsza jest jednak przyszłość i o nią idzie oraz obecność Polski w UE i silną pozycję w NATO wobec zagrożeń ze strony Rosji. Wojna na Ukrainie pokazuje, że pojedyncze i osamotnione państwo skazane jest na okupację Rosyjską i standardy cywilizacji łagrów. Mając to na uwadze Donald Tusk buduje mosty ze wspólnotą Europejską a zwłaszcza z sąsiadującymi państwami, co jest niezbędnym warunkiem dla zachowania niepodległości Polski. Protestuje przeciwko i ma poparcie społeczeństwa wobec polityki formacji rządzącej PiS-u wrogości i działań zmierzających do wyjścia z kręgu demokratycznych państw. To jest wystarczający powód, aby w wyborach odsunąć PiS od władzy, które zagraża bytowi państwowemu, tym bardziej że podziały społeczne przekształcają się w podziały geograficzne.
Donald Tusk wraz z opozycją wygra te wybory, bo Polacy są z nim i za Polską wolnych ludzi.

J Gogół

Donald TUsk godnie reprezentował poskich obywateli i dzieki niemu Polacy nie do konca stracili twarz po prawobójstwie polskiego rządu.TUsk był przezydentem calej wolnej Europy/

Przewodniczący Rady Europejskiej – stanowisko głównego reprezentanta Unii na zewnątrz w sprawach dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (bez uszczerbku w stosunku do Wysokiego Przedstawiciela ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa (Traktat z Lizbony, art. 1, pkt 16)[1]) i kierownika prac Rady Europejskiej. Jest wybierany przez Radę Europejską większością kwalifikowaną na okres 2,5 roku z jednokrotną możliwością odnowienia kadencji. Przewodniczącym Rady Europejskiej nie może być zwyczajny członek Rady Europejskiej, ani osoba która sprawuje jakąkolwiek krajową funkcję publiczną. Zwyczajowo procedurę jego wyboru koordynuje państwo sprawujące rotacyjną prezydencję. Szef jego rządu – jako przedstawiciel prezydencji – prowadzi też posiedzenie Rady Europejskiej w części poświęconej wyborowi przewodniczącego. Przewodniczący ma też własne ścisłe grono współpracowników, tzw. gabinet. Biura – jego i współpracowników – mieszczą się w budynku Europa w Brukseli[2].

Stanowisko to (zwłaszcza w odniesieniu do traktatu lizbońskiego, w związku ze znacznym wzrostem jego znaczenia) bywa potocznie, acz niepoprawnie, nazywane stanowiskiem prezydenta Unii Europejskiej[3][4]. Nazwa ta nie występuje w kontekście oficjalnym.

19 listopada 2009 na spotkaniu Rady Europejskiej w Brukseli desygnowano na przewodniczącego premiera Belgii Hermana Van Rompuya. Objął on urząd 1 grudnia 2009 – wraz z wejściem w życie traktatu z Lizbony. Jego pierwsza kadencja zakończyła się 31 maja 2012. 1 marca 2012 Herman Van Rompuy został mianowany na drugą kadencję trwającą od 1 czerwca 2012 do 30 listopada 2014. Od 1 grudnia 2014 urząd ten sprawował Donald Tusk[5]. 9 marca 2017 Rada Europejska przedłużyła mandat Donalda Tuska na kolejne 2,5 roku[5]. Jego druga kadencja trwała do 30 listopada 2019 roku[5]. 2 lipca 2019 roku Rada Europejska wybrała belgijskiego premiera Charlesa Michela na przewodniczącego Rady Europejskiej na okres od 1 grudnia 2019 roku do 31 maja 2022 roku[6]. https://pl.wikipedia.org/wiki/Przewodnicz%C4%85cy_Rady_...

Donald Tusk, były przewodniczący Rady Europejskiej (2014–2019)

Donald Tusk: sprawując funkcję, starałem się utrzymać jedność UE

Walka o jedność
Kiedy pada pytanie, co było istotą moich dwóch kadencji jako przewodniczącego Rady Europejskiej, bez wahania odpowiadam: jedność. Lejtmotyw, zadanie, niemal obsesja, od samego początku.

Obejmując funkcję 1 grudnia 2014 roku, powiedziałem jasno, że Europa musi bronić naszych podstawowych wartości: solidarności, wolności i jedności, przed zagrożeniami czyhającymi na UE i jej jedność od wewnątrz i z zewnątrz. Polityka wróciła do Europy. Historia znów zapukała do drzwi. Takie czasy wymagały zdecydowanego przywództwa i jedności.

Jedność w sprawie Ukrainy
Najpierw poszło o agresywną politykę Kremla.

Byłem przekonany, że stawką w tej grze jest nie tylko przyszłość niezależnej Ukrainy i bezpieczeństwo Europy Środkowej, w tym mojego kraju: Polski, lecz także suwerenność Europy jako podmiotu politycznego.

Jednym ze strategicznych celów Władimira Putina było systematyczne osłabianie UE poprzez wywoływanie wewnętrznych podziałów. Musiałem publicznie przypominać innym, niemal co tydzień, że Rosja to nie nasz „strategiczny partner”, ale nasz „strategiczny problem”. Zachowaliśmy jedność, również jeśli chodzi o sankcje, przez całą moją kadencję.

Jedność strefy euro
Patrzyłem na grecki kryzys bardziej w kategoriach politycznych i geostrategicznych niż finansowych. I dlatego robiłem wszystko, by zapobiec ryzyku grexitu. Wiedziałem, że jeśli któraś ze stron tego konfliktu pójdzie o krok za daleko, strefa euro może się rozpaść. I niemal tak się stało.

Tamtej pamiętnej nocy, 12 lipca 2015 roku, kiedy o czwartej nad ranem kanclerz Angela Merkel i premier Alexis Tsipras już, już mieli zerwać rozmowy, zamknąłem drzwi i powiedziałem: „Przykro mi, ale nie wyjdziecie stąd, dopóki się nie porozumiecie”. Cztery godziny później ogłaszałem nasz „aGreekment”. Strefa euro ocalała, a Grecja jest dziś jedną z najbardziej obiecujących gospodarek Unii Europejskiej.

Konsensus w sprawie migracji
Trzecim wyzwaniem było zbudowanie konsensusu wokół wspólnej polityki migracyjnej. Wiedziałem od początku, że podziały w tej sprawie mogą być bardzo niebezpieczne. Dlatego priorytetem numer jeden było dla mnie zakwestionować alternatywę „otwarta Europa – twierdza Europa”. Najważniejsze było to, by obraz nie był czarno-biały.

Aby złagodzić napięcie, należało w pierwszej kolejności uświadomić wszystkim krajom, że nie ma wewnętrznej sprzeczności między liberalną demokracją a skuteczną kontrolą naszych zewnętrznych granic. Że musimy pomagać uchodźcom, ale nie możemy porzucać ciążącego na nas podstawowego obowiązku ochrony naszego terytorium.

Problem migracji nie zniknął i będzie powracał przez lata. Ale udało nam się przekonać większość zainteresowanych, by wyciszyli emocje i skupili się na bardziej pragmatycznych inicjatywach.

Jedność w sprawie brexitu
Na początku 2020 r. może dojść do brexitu.

Zrobiłem wszystko, co w mojej mocy, by zapobiec konfrontacyjnemu rozwiązaniu bezumownemu i dać Brytyjczykom więcej czasu na refleksję i na ewentualną zmianę zdania. Brexit nas nie podzielił.

UE-27 utrzymała nadzwyczajną samodyscyplinę i lojalność mimo zabiegów Londynu, by zbilateralizować negocjacje.

Ochrona najmniejszych państw członkowskich
Innym codziennym ćwiczeniem z jedności była – i powinna pozostać – ochrona najmniejszych państw członkowskich, tych najbardziej potrzebujących, najsłabszych. Służenie jedności UE oznaczało też czasem sprzeciw wobec woli i zamiarów najpotężniejszych. Nie chodziło oczywiście o żadną akcję afirmatywną względem mniejszych krajów ani o żaden dogmatyzm, ale o zasadę równości praw i o obiektywizm, niezależnie od tego, kto miałby na tym skorzystać.

W UE siła nie jest jedynym czynnikiem decydującym. W naszej polityce wewnętrznej decyduje siła argumentu, nie argument siły.

Innym codziennym wyzwaniem dla jedności było dbanie, by zapobiec powrotowi Europy wielu prędkości, znajdującej wyraz w „kreatywnych” pomysłach i inicjatywach takich jak „mniejszy klub” czy „jądro Europy”. Jedność UE wymaga wzajemnej cierpliwości, nie przymusu. Nie możemy skazywać się na fałszywą alternatywę szybkiej integracji lub upadku Unii.

Przy wielu okazjach, gdy pojawiał się temat tempa integracji, lubiłem przytaczać afrykańskie przysłowie: „jeśli szybko – idź sam, jeśli daleko – chodźmy razem”.

Unia wartości
Zawsze podkreślałem rolę kompromisu w polityce europejskiej. To było dla mnie najważniejsze. Kompromis, negocjacje, konsensus – kluczowe słowa, bez których nie da się zrozumieć UE. Są jednak rzeczy i sprawy, które nie mogą być przedmiotem kompromisu ani negocjacji. Mówię o naszych podstawowych wartościach: wolności, praworządności oraz godności jednostek.

Jaki sens będą mieć jedność, suwerenność i solidarność, jeśli nie będziemy umieli bronić Europy, rozumianej jako terytorium wolności, kultury i prawa, przed przeciwnikami zewnętrznymi i wewnętrznymi?

Europa to nie kontynent w sensie geograficznym. To kontynent w sensie aksjologicznym. I takim pozostanie, o ile wystarczy nam siły, by chronić nie tylko nasze granice i interesy, lecz przede wszystkim – istotę Europy.