Stan Wojenny-rocznica

Zgadzam się z L.do stanu wojennego była prowadzona polityka na konfrontację i nawet na wyniszczenie.Szkoda że obie strony nie potrafiły ze sobą rozmawiać.Tam gdzie pracowałem było pogotowie strajkowe a 13-tego zaczął się strajk.Po 2 dniach oblężenia zakładu oraz prób sforsowania bram na 3 dzień 15-tego z rana przed grupę zomowców wyszedł gościu z karabinem i puścił serię pierwszą po oknach a drugą po ludziach.Strajk się zakończył i dobrze bo strach pomyśleć co by się stało kiedy zwarło by się klika tysięcy ludzi z siłami zomo- była by masakra z obu stron.Potem były codzienne rewizje,oraz wezwania na milicje bo podczas strajku robione były fotki.
Oczywiście mieliśmy komisarza ale i motywację żeby pracować i znaleźć sposób na inną zmianę naszej sytuacji.
w 1988 roku strajk wyglądał już inaczej- zakończył się przyjazdem Wałęsy i zgodą na Solidarność.Dla wszystkich antykomunistów piszę że nigdy nikt nie mówił o zmianie ustroju.Zdawaliśmy sprawę sobie że można go reformować,chociaż nikt nie wiedział jak.dziś każdy wie że wiele państwowych zakładów doskonalę dało by sobie radę w dzisiejszych warunkach gospodarczych- sporo do dziś istnieje ale już jako prywatne a ludzie tam pracujący zdzidziadziali.
oczywiście że należę do tych którzy myślą że stan wojenny był konieczny. innej możliwości wtedy nie było-był brak dialogu.Nie wszyscy wiedzą o tym że sporo działaczy w 1981 roku dostało paszporty i wyjechało na emigrację.Wrócił tylko Onyszkiewicz.Do roku 1988 roku sporo działaczy aktywnie działało żeby dostać bilet z Polski-znałem paru osobiście więc wiem o czym piszę.