Ruch 15 października

#PiotrekKaczyński
Minister Żurek wszedł do sądów tak, jak dawno nikt się nie odważył - z pełną determinacją i bez litości dla ludzi Ziobry. Warszawa stała się pierwszym polem bitwy. Wiceprezesi Sądu Okręgowego i Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia - neosędziowie z nominacji Ziobry - stracili swoje stanowiska. To nie jest zwykła roszada kadrowa, to symboliczny akt odcięcia grubą kreską ery polityczne#PiotrekKaczyński
Minister Żurek wszedł do sądów tak, jak dawno nikt się nie odważył - z pełną determinacją i bez litości dla ludzi Ziobry. Warszawa stała się pierwszym polem bitwy. Wiceprezesi Sądu Okręgowego i Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia - neosędziowie z nominacji Ziobry - stracili swoje stanowiska. To nie jest zwykła roszada kadrowa, to symboliczny akt odcięcia grubą kreską ery politycznego zawłaszczenia sądów.
I to dopiero początek. Minister Żurek ma już zielone światło na kolejne czystki: Elbląg, Ostróda, Braniewo. Sieć wpływów, którą Ziobro mozolnie tkał przez lata, zaczyna się rwać na oczach opinii publicznej. Każda decyzja o dymisji to nie tylko nazwisko na liście - to wyraźny komunikat: koniec systemu, w którym lojalność wobec ministra była ważniejsza niż prawo i konstytucja.
Nie ma sensu lukrować rzeczywistości - przez ostatnie lata sądy w Polsce były traktowane jak folwark polityczny. Prezesury, wiceprezesury, stanowiska - obsadzane ludźmi gotowymi do wykonania każdego polecenia z góry. Efekt? Paraliż wymiaru sprawiedliwości, kompromitacja państwa prawa i dramat tysięcy obywateli czekających latami na sprawiedliwość.
Minister Żurek nie tylko usuwa Ziobrowych nominatów, on wysyła jasny sygnał: czas udawania się skończył. Teraz zaczyna się rozliczanie. To jest polityczne i moralne sprzątanie po człowieku, który zamienił Ministerstwo Sprawiedliwości w prywatny sztab kontroli nad sądami.
Warszawa to dopiero początek. Jeśli ten kurs zostanie utrzymany, kolejne miasta zobaczą podobne ruchy. I wtedy naprawdę zaczniemy mówić o końcu „ziobrowego układu” w sądach. A dla samych neosędziów, którzy przez lata korzystali z parasola ochronnego polityków, przyszłość maluje się w ponurych barwach.
Jedno jest pewne - minister Żurek nie zamierza zatrzymać się w pół drogi. I bardzo dobrze, bo żeby oczyścić wymiar sprawiedliwości, trzeba czasem walić młotem, a nie tylko poprawiać śrubokrętem.
Piotrek K.
go zawłaszczenia sądów.
I to dopiero początek. Minister Żurek ma już zielone światło na kolejne czystki: Elbląg, Ostróda, Braniewo. Sieć wpływów, którą Ziobro mozolnie tkał przez lata, zaczyna się rwać na oczach opinii publicznej. Każda decyzja o dymisji to nie tylko nazwisko na liście - to wyraźny komunikat: koniec systemu, w którym lojalność wobec ministra była ważniejsza niż prawo i konstytucja.
Nie ma sensu lukrować rzeczywistości - przez ostatnie lata sądy w Polsce były traktowane jak folwark polityczny. Prezesury, wiceprezesury, stanowiska - obsadzane ludźmi gotowymi do wykonania każdego polecenia z góry. Efekt? Paraliż wymiaru sprawiedliwości, kompromitacja państwa prawa i dramat tysięcy obywateli czekających latami na sprawiedliwość.
Minister Żurek nie tylko usuwa Ziobrowych nominatów, on wysyła jasny sygnał: czas udawania się skończył. Teraz zaczyna się rozliczanie. To jest polityczne i moralne sprzątanie po człowieku, który zamienił Ministerstwo Sprawiedliwości w prywatny sztab kontroli nad sądami.
Warszawa to dopiero początek. Jeśli ten kurs zostanie utrzymany, kolejne miasta zobaczą podobne ruchy. I wtedy naprawdę zaczniemy mówić o końcu „ziobrowego układu” w sądach. A dla samych neosędziów, którzy przez lata korzystali z parasola ochronnego polityków, przyszłość maluje się w ponurych barwach.
Jedno jest pewne - minister Żurek nie zamierza zatrzymać się w pół drogi. I bardzo dobrze, bo żeby oczyścić wymiar sprawiedliwości, trzeba czasem walić młotem, a nie tylko poprawiać śrubokrętem.
Piotrek K.

Zacznijmy od początku.

Plan użycia sił zbrojnych jest dokumentem podrzędnym wobec strategii bezpieczeństwa narodowego i innych wydawanych na jego podstawie dokumentów. W tym przypadku: wobec wydanej w 2007 roku Strategii Bezpieczeństwa Narodowego (SBN), dwa lata późniejszej sektorowej Strategia Obronności – które są dokumentami jawnymi, oraz Polityczno-Strategicznej Dyrektywy Obronnej.

Ta ostatnia jest dokumentem niejawnym, ale jawne są postanowienia Prezydenta RP o jej wydaniu – w roku 2011 obowiązywało postanowienie Prezydenta [Lecha Kaczyńskiego – red.] z dnia 16 lipca 2009 roku.


Czy Wojsko Polskie miało bronić się na linii Wisły? Sprawdzamy spot Błaszczaka
Ujawnione w spocie wyborczym PiS fragmenty planu użycia sił zbrojnych o kryptonimie Warta – 00101 wzbudziły gorące spory. Politycy partii rządzącej twierdzą, że plan zakładał oddanie wschodniej Polski w ręce Rosji. Dokument analizuje ekspert Michał Piekarski* zajmujący się problematyką bezpieczeństwa narodowegoZ dostępnych informacji wynika, że dokument ten powstał w roku 2011 i zawiera opis jednego z wariantów samodzielnej operacji obronnej, a więc obrony prowadzonej własnymi siłami do czasu nadejścia pomocy sojuszniczej.

Najprawdopodobniej wariantów powstało więcej, przy czym mając na uwadze ujawniony fragment innego dokumentu, zawierającego ocenę sił zbrojnych dokonaną w roku 2012, można podejrzewać, że drugim wariantem jest obrona w ugrupowaniu sojuszniczym.

Ponadto ujawnione fragmenty wskazują, że dokument Warta – 00101 dotyczył operacji obronnej w razie pełnoskalowej agresji, a więc ataku, którego częścią byłaby inwazja lądowa.

Nie wiadomo, czy istnieją plany działania w razie zaistnienia innych wariantów, na przykład agresji prowadzonej wyłącznie z wykorzystaniem lotnictwa i broni rakietowej, można jednak zakładać, że takie również mogły być tworzone. Nie wiadomo także, jak oceniono prawdopodobieństwo wystąpienia scenariusza samodzielnej operacji obronnej oraz kontekst polityczny i strategiczny. Jest to ważne dla rzetelnej oceny tego dokumentu.

Wojny nie wybuchają z dnia na dzień
Wojny nie wybuchają bowiem z dnia na dzień i poprzedza je długi okres narastania napięcia oraz konfliktu politycznego. W sytuacji zagrożenia wojną Polska mogłaby poprosić o konsultacje NATO w trybie artykułu czwartego Traktatu Północnoatlantyckiego.

Skoro zakładano, że siły sojusznicze pojawią się w Polsce już po wybuchu wojny, a nie wcześniej – to można podejrzewać, że w tej wersji zakładano (co potwierdza w wywiadzie dla GW gen. Stanisław Koziej), iż mechanizmy sojusznicze mogą nie zadziałać tak, jak można by oczekiwać i NATO nie rozmieści w Polsce swoich sił, choćby nielicznych. Być może już wówczas prognozowano również to, co obecnie nazywamy wojną hybrydową.

Trzeba także pamiętać, że stała obecność sił sojuszniczych w Polsce to okres późniejszy – po aneksji Krymu i szczycie NATO w Warszawie w roku 2016.

Etapy obrony
Ujawniony fragment planu zakładał więc prowadzenie operacji obronnej w kilku etapach. Nie wiadomo, na czym polegałby etap pierwszy. Wiadomo jednak, że drugim etapem działań obronnych miały być działania prowadzone w pasie przesłaniania siłami pięciu brygad, w tym jednej aeromobilnej (co oznacza 6 Brygadę Powietrznodesantową), trwające przez dwa dni.

Następnie – w etapie trzecim, również trwającym dwa dni, obronę miały prowadzić cztery brygady rozmieszczone w „taktycznej strefie obrony”.

W czwartym etapie – także dwudniowym, brygady wycofane z pasa przesłaniania oraz jedna z „głównych sił obrony”, walczące w operacyjnej strefie obrony miały prowadzić obronę manewrową w strefie operacyjnej.

Wreszcie w etapie piątym zatrzymanie agresora miało nastąpić na strategicznej rubieży obrony (rzece Wiśle) i obronie przyczółków w dwóch obszarach: południowym na linii Otwock – Garwolin – Ryki oraz północnym – w rejonie od Grudziądza przez Bydgoszcz do Torunia.

Te sformułowania, wyrwane z kontekstu, mogą sugerować, że zamierzano pozwolić przeciwnikowi zająć znaczną część Polski.
Pierwszą dużą i trudną do sforsowania przeszkodą wodną jest dopiero Wisła.
W tym momencie daje o sobie znak czynnik czasu. Ponieważ celem operacji obronnej według planu Warta – 00101 jest obrona państwa do chwili przybycia sił sojuszników i stworzenie warunków do kontrataku – to należy wytrzymać do chwili, gdy te siły znajdą się w Polsce i będą gotowe, by wraz z polskimi oddziałami przeprowadzić wspomniane kontruderzenie.

To oznacza, że w sytuacji dużej przewagi przeciwnika niezbędne jest po pierwsze: zrównoważenie jego przewagi innymi środkami oraz opóźnienie jego działań. https://oko.press/obrona-na-linii-wisly-sprawdza...