Koronawirus w MMZ

Gosia Kołder
9 marca o 14:48
Właśnie kończy się moja kwarantanna domowa z powodu podejrzenia zakażenia wirusem SARS-CoV-2 i chorobą COVID-19. Jeśli ktoś zastanawia się jak wygląda poziom przygotowania naszego kraju do epidemii to serdecznie polecam przeczytać moją historię.

Wróciłam do Polski, po 3 tygodniach pobytu w północnych Włoszech, 24.02 i dokładnie tydzień później zaczęłam mieć objawy choroby: początkowo kaszel, ból głowy itp. Po 2 dniach zaczęłam mocno gorączkować, więc chcąc być osobą odpowiedzialną zadzwoniłam na podawaną wszędzie infolinię NFZ z pytaniem co mam zrobić? Jak mam skorzystać z pomocy lekarskiej nie stwarzając zagrożenia dla innych?
Bardzo miła Pani na infolinii powiedziała mi, że zasadniczo to mam się obserwować (pomimo powrotu 9 dni wcześniej z rejonu zagrożenia), a jeśli poczuję się gorzej to wezwać karetkę...
Próbowałam zadzwonić także do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, ale niestety wieczorem nikt nie odbierał. Zadzwoniłam także na Izbę Przyjęć Szpitala Zakaźnego, gdzie Pani poleciła mi... leżeć w łóżku, a gdybym chciała się zgłosić to żebym przyjechała do szpitala. Zostałam także poinformowana, że testy na koronawirusa są wykonywane JEDYNIE osobom na kwarantannie w szpitalu i gdybym chciała mieć taki test to nie ma takiej możliwości. Po moim pytaniu w jaki sposób mam się tam dostac otrzymałam odpowiedź: taksówką, albo czymkowiek. Dodatkowa rada polegała na tym, abym zakryła sobie twarz szalikiem jadąc tą taksówką... Myslę, że to nie wymaga komentarza.
Przeczekałam jeszcze jedną noc, ale z powodu coraz gorszego samopoczucia (edit: między innymi kaszlu prowadzącego do wymiotów) i utrzymującej się gorączki (edit ponad 38°) podjęłam ponowne próby.
Udało mi się dodzwonić do WSSE, gdzie po dłuższych konsultacjach między osobami tam pracującymi dostałam informację aby zadzwonić do Inspekcji Sanitarnej, a następnie na pogotowie i oni zawiozą mnie do szpitala. Próbowałam przez około 20 minut dodzwonić się do IS na dwa różne numery, ale niestety albo były zajęte, albo nikt nie odbierał.
Z braku innych możliwości zadzwoniłam na pogotowie. Kolejny miły Pan był zaszokowany tymi wszystkim poradami, ale też powiedział mi, że przyjedzie po mnie Zespół Ratownictwa Medycznego ubrany w specjalne kombinezony i zabiorą mnie do szpitala. Spakowałam się na ewentualny pobyt na oddziale, ale niestety w miedzyczasie zadzwonił do mnie inny Pan z pogotowia i poinformował mnie, że z racji tego, że nie ma bezpośredniego zagrożenia życia, bo jeszcze nie zaczęłam mieć niewydolności oddechowej i nie pluję krwią to niestety oni nie mogą po mnie przyjechać i mam dotrzeć do szpitala na własną rękę. Po moim pytaniu w jaki sposób mam to zrobić nie stwarzając zagrożenia dla innych powtórzyła się rada z założeniem szalika na usta i nos.. Dostałam informację, że mogę próbować zgłosić sie do przychodni w miejscu zameldowania (na drugim końcu miasta) i oni MOŻE będą mogli mi pomóc zorganizować transport, ale w sumie to nie wiadomo.
Po tym wszystkim udało mi się zbić nieco gorączkę i zdecydowałam SAMODZIELNIE zawieźć się do szpitala zakaźnego.

Na miejscu wszystko poszło dość szybko, od razu trafiłam do izolatki, następnie na oddział dzienny, gdzie po około godzinie leżenia na kozetce w gabinecie lekarskim zostałam dokładnie zbadana, został wykonany test na grypę, który na szczęście wyszedł pozytywnie i z receptą oraz zaleceniem zostania w domu do czasu minięcia 14 dni od powrotu do Polski zostałam wypuszczona. Dodam tylko, że nie zostałam poddana testowi na koronawirusa.

Następnego dnia miałam jeden telefon z Sanepidu z powtórzeniem zalecenia pozostania w domu i monitorownia temperatury do czasu minięcia 14 dni od powrotu z Włoch.

Wszystko skończyło się dobrze, ale co gdybym faktycznie miała koronawirusa? Gdzie są te wszystkie skuteczne procedury stworzone przez nasze państwo? Co gdybym z tym wirusem wsiadła do tej taksówki albo z braku fuduszy do metra/autobusu?

Nie mam żadych zarzutów wobec ratowników, lekarzy i pielęgniarek w szpitalu, na prawdę widać, że robią co mogą, ale brak im środków i możliwości, jest za mało karetek.
W szpitalu obsługa mówiła mi też o tym, że generalnie robią za infolinię, bo nikt nie jest w stanie uzyskać nigdzie sensownych informacji.

Długo zastanawiałam się czy to opisać, ale widząc jak sytuacja epidemiologiczna szybko postepuje stwierdziłam, że ludzie powinni wiedzieć jak realnie wygląda przygotowanie instytucji państwowych i sposób reakcji na zagrożenie epidemią.

Niestety jestem mocno pesymistycznie nastawiona do tego co się wydarzy w naszym kraju w najbliższych dniach i tygodniach.

Dbajcie o siebie: myjcie ręce, unikajcie miejsc publicznych i zgromadzeń ludzi, nie dotykajcie klamek i innych miejsc gdzie mogą się gromadzić patogeny, nie dotykajcie twarzy i oczu będąc poza domem, nadal można się zaszczepić na grypę i wspomagać swoją odporność. Zadbajcie też w miarę możliwości o starszych czy chorujących sąsiadów, bo oni są najbardziej zagrożeni (można przynieść im zakupy i zapytać co jakiś czas czy wszystko jest ok).

Edit: pojawia się dużo zarzutów wobec mnie, że jadąc do Włoch i wracając stwarzam zagrożenie. W momencie naszego wyjazdu do Włoch zagrożenia tam nie było, a pierwsze przypadki pojawiły się na jakieś 48h przed naszym wyjazdem do Polski w innym regionie niż ten, w którym przebywaliśmy. Zalecenia o nie wyjeżdżaniu do Włoch i zgłoszeniu się w razie pobytu w północnej części i w przypadku choroby pojawiły się dopiero po naszym powrocie.

Zdradzę wam, że bardzo lubię dobre wiadomości.

Jednak te dotyczące mojego nowego domu - #Chin niestety trochę mnie martwią, ponieważ są tylko połowiczną prawdą. Bo i owszem ilość zakażeń #koronawirusem drastycznie tutaj spada, ale NIE DZIEJE SIĘ TAK SAMOISTNIE, co sugerować mogłyby informację w mediach. Jest to natomiast efektem wprowadzonych bardzo restrykcyjnych zasad i przestrzeganych na co dzień zachowań, które mimo że bywają uciążliwe, powodują że ostatecznie czujemy się dumni z zapanowania nad epidemią w Chinach. I wierzę, że w Europie też się to uda, wymaga to jednak nie panikowania a #spokoju, #powagi i #odpowiedzialnej #współpracy.

W #Pekinie pomimo niskiej liczby nowych zachorowań, nic się od półtora miesiąca nie zmieniło. #Wciąż:

- ograniczamy wyjścia z domu do całkowitego minimum
- obowiązuje zakaz odwiedzania budynków w których się nie mieszka
- każdy nowo przybywający do Pekinu poddawany jest obowiązkowej dwutygodniowej kwarantannie w hotelu
- temperatura ciała badana jest przy wejściu do bloku, biura, supermarketu, metra czy parku
- apteki nie sprzedają leków obniżających temperaturę ciała
- banki wpuszczają osoby pojedynczo po rejestracji z numerem kontaktowym i pełnym adresem
- małe sklepy obsługują klientów przez szybę
- paczki kurierskie i poczta zostawiane są w specjalnie przygotowanych recepcjach na osiedlu
- niemożliwa jest przeprowadzka
- zajęcia w szkołach odbywają się online
- studenci nie mogą opuszczać kampusu
- jeżeli tylko to możliwe, pracuje się zdalnie
- restauracje i bary są zamknięte
- w weekendy miasto pustoszeje prawie jak Wuhan
- siłownie i baseny nie działają
- autobusy i metro jeżdżą puste
- lokalny uber informuje o dezynfekcji samochód oraz pomiarach temperatury kierowców
- w taksówkach pojawiły się wydzielenia tylnej kanapy
- wszyscy już chyba nauczyli się myć ręce przez min. 30 sek. i wciąż noszą maseczki

... i pewnie wiele innych drobnych zachowań, które opisują pozostali Polacy mieszkający w Chinach, a które stały się już dla nas normą. Nie robimy tego dla zabawy. Wiemy, że jest to jedyna droga by nie powtórzył się scenariusz z #Wuhan. Ten wirus sam nie znika. Póki co. Musimy więc być ostrożni i zachowywać się odpowiedzialnie.
Wykresy pokazują, że zamknięcie Wuhan dzień wcześniej – JEDEN DZIEŃ – dałby szansę na ograniczenie liczby zachorowań o połowę.
Natomiast Korea do 30tu przypadków radziła sobie bardzo dobrze z epidemią. I wtedy JEDNA osoba – JEDNA – postanowiła zachować się nieodpowiedzialnie i zaraziła pośrednio tysiące osób.

Załączam bardzo dobry artykuł (niestety po angielsku - https://medium.com/@tomaspueyo/coronavirus-act-to... ilustrujący najgroźniejszą stronę tej epidemii – 10 dniowe opóźnienie pomiędzy „stanem faktycznych zarażonych” a „potwierdzonymi przypadkami”. Także zarażonych w #Polsce mamy na ten moment już setki, jeżeli nie tysiące osób, które jeszcze po prostu nie pokazały symptomów a które radośnie chodzą na imprezy. TAK, to możesz być #TY. TAK nawet jeżeli nie byłeś/aś w Chinach i nie kupiłeś/aś Włoskiego makaronu. I nie, nie pisze tego by Cię straszyć. Taka po prostu jest sytuacja.

Na koniec przypomnę jeszcze tylko, o mam wrażenie szeroko rozpowszechnionym już fakcie, który jednoznacznie definiuje dlaczego tak ważna jest #prewencja, nawet jeżeli nie jesteś w grupie ryzyka. Bo owszem, 80% przechodzi to w łagodny sposób, ale jeżeli nic nie będziecie robić to w Polsce zachoruje 40 000 osób (licząc proporcjami z Wuhan – 0.1%), i nawet jeżeli tylko te 20% będzie musiało być hospitalizowanych to daje nam to liczbę 8 tysięcy dodatkowo ciężko chorych, muszących skorzystać z już na co dzień przepełnionych szpitali. Pomijając niewystarczającą ilość łóżek i specjalistycznego sprzętu, będzie to wymagało niewyobrażalnego poświęcenia i wysiłku lekarzy, którzy pracując w wykańczających warunkach z chorymi, będą bardziej podatni na zakażenia. Co miało już miejsce w Chinach i we Włoszech, a co tylko dodatkowo osłabia cały system opieki zdrowotnej i powoduje śmierć kolejnych osób.
Więc jeszcze raz – nie, to nie jest to coroczna #grypa, chociażby z powodów logistycznych. Zresztą surrealistyczna sytuacja z #papierem #toaletowym jest świetnym przykładem kiedy popyt przerasta podaż w danym momencie. Tylko bez papieru można sobie poradzić, a bez opieki medycznej już gorzej.

Życzmy sobie zdroworozsądkowości.