Już nie długo

pasterz morderców
Długo czekaliśmy na odpowiedzi na pytania, które wysłaliśmy do Kigali w Rwandzie. Ojciec Jean Ndorimana był zajęty. Nie pisze akurat kolejnej książki o Kościele i Afryce (wydał dwie), ale rozlicza zabójców swojej rodziny. Właśnie ruszył proces Hutu, którzy 19 lat temu zaszlachtowali jego najbliższych. Nie możemy zweryfikować faktów podanych przez Jeana Ndorimanę. A twierdzi on, że Henryk Hoser był w dobrych stosunkach z niektórymi sprawcami ludobójstwa, że negował powody ludobójstwa i wspierał państwo Hutu.

Czy zna Pan arcybiskupa Hosera? Jak, kiedy i gdzie się poznaliście?
Henryka Hosera, jako ojca palotyna, z którym pracowałem przy projekcie dotyczącym planowania rodziny, znam dobrze. Był osobą odpowiedzialną za Kościół w całej Rwandzie, podczas gdy ja odpowiadałem za diecezję Cyangugu. Znamy się dobrze. Wielokrotnie spotykaliśmy się w związku z wspomnianym tutaj projektem
Jaki był przed ludobójstwem stosunek księdza Hosera do Tutsi i Hutu?
W latach 1989 - 1993 nie miałem okazji spotkać się z księdzem Hoserem ponieważ przebywałem na studiach w Rzymie. Jednak w 1994 roku spotkałem się z nim w mieście Bujumbura w Burundi. Było to w czasie, kiedy sam uciekałem przed ludobójstwem. Ksiądz Hoser również opuścił Rwandę. Potem do niej wrócił. Podczas gdy ludobójstwo toczyło się w najlepsze, ksiądz Hoser wielokrotnie podróżował z Burundi do Rwandy i z powrotem. Był w dobrych stosunkach z osobami dokonującymi ludobójstwa, gdyż w czasie, gdy trwała rzeź ludności Tutsi, bez trudu przekraczał granicę i przemieszczał się między rozmaitymi punktami kontrolnymi w samej Rwandzie. Bez przeszkód poruszał się wewnątrz kraju i wracał do Bujumbura w Burundi, kiedy tylko zapragnął.Co było po ludobójstwie?
Po ustaniu ludobójstwa, został mianowany wizytatorem apostolskim w Rwandzie, czyli reprezentował tam Stolicę Apostolską zastępując nuncjusza papieskiego. Piastując tę funkcję, zachowywał się nieodpowiednio, wielokrotnie dając wyraz swojemu negacjonizmowi. Odnośnie tej kwestii, odsyłam do stron mojej książki pt. ”Rwanda - L’Eglise catholique dans le malaise” (przyp.tłum. „Rwanda – Kościół katolicki podczas choroby”).
„RWANDA – KOŚCIÓŁ KATOLICKI PODCZAS CHOROBY
Na początku 1995 roku za namową ojca Hosera watykańska Kongregacja ds. Ewangelizacji Narodów odmówiła pomocy kapłanom Tutsi, schronionym we Włoszech, powrotu do Rwandy.

Kongregacja wysłała pilną wiadomość wszystkim kapłanom z Rwandy w Europie. Kongregacja nakazała im wrócić do Afryki i pomagać uchodźcom Hutu w Tanzanii. To dotyczyło także kapłanów Tutsi!

Ja także dostałem takie polecenie pod koniec czerwca 1994 mimo że cała moja rodzina została zabita przez Hutu. Mi także kazali wyjechać do Tanzanii. Czy była to nieznajomość realiów w Rwandzie czy po prostu zwykły cynizm?


Henryk Hoser dla swojego rodaka i następcy, nuncjusza apostolskiego Janusza, przygotował nominację 6 biskupów i jednego arcybiskupa, bez konsultacji ze zwierzchnikami i kierując się kryterium etnicznym. Belgijskiej misjonarce, która skontaktowała się z nim przed podjęciem pracy w diecezji Cyangugu w Rwandzie, narysował sytuację w sposób mocno negacjonistyczny mówiąc : „Trzeba pomóc biskupom Hutu. Wybraliśmy ich po to, aby walczyli z Państwem Tutsi”.
„RWANDA – KOŚCIÓŁ KATOLICKI PODCZAS CHOROBY"
Posługując się takim właśnie sposobem myślenia, ojciec Hoser otwiera pole dla wrogich działań mających na celu zwalczenie tak zwanego reżimu Tutsi. Po jego wyjeździe z Rwandy wielokrotnie oświadczał: trzeba pomóc tym biskupom Hutu: obsadziliśmy ich tam, by zwalczyć Państwo Tutsi!


Czy te słowa można odebrać jako rasistowskie? Czy to zachowanie sprawiło na Panu wrażenie, sprawiło, że ukształtował się Pana stosunek do biskupa Hosera?
„Państwo Tutsi” to termin używany przez osoby, które odmawiają uznania, że na ludności Tutsi dokonano zbrodni ludobójstwa a więc przez osoby, które podczas trwania rzezi popierały śmierć Tutsi. Po ludobójstwie, Rwanda nie stała się państwem narodowym, ale jest krajem złożonym i należącym do wielu grup etnicznych.
Jak w czasie ludobójstwa zachowali się polscy księża w Gikondo?
Nie jestem w stanie udzielić informacji na temat zachowania polskich księży w Gikondo w czasie ludobójstwa, gdyż przebywałem wówczas 300 km dalej, w Kigali. Może to jednak stanowić przedmiot dalszych dociekań.
W Rwandzie przed ludobójstwem
W Rwandzie przed ludobójstwem

W jakim stopniu Kościół Katolicki jest odpowiedzialny za ludobójstwo?
Nie można stwierdzić, że Kościół Katolicki jako instytucja jest stroną odpowiedzialną w kwestii ludobójstwa, ale na pewno odpowiedzialni są niektórzy jego przedstawiciele. Odpowiedzialności Kościoła należy dopatrywać się na dwóch poziomach : milczenia w trakcie rozgrywającego się dramatu i negacjonizmu, jaki miał miejsce po zakończeniu ludobójstwa. Mam tu na myśli celowo niejasny język i wykorzystanie dwuznaczności (np. mówienie o „podwójnym ludobójstwie”, „wojnie”, „niepokojach społecznych” lub „etnicznych” zamiast używania właściwego terminu - „ ludobójstwo”).Innym aspektem negacjonistycznej postawy Kościoła jest przenoszenie do Ameryki i Europy księży, którzy odegrali jakąś rolę w ludobójstwie oraz korumpowanie sędziów z zamiarem uwolnienia księży i innych duchownych, którzy odsiadują wyroki w związku ze swoim udziałem w zbrodni. Odsyłam tutaj do mojej książki „De la Région des Grands Lacs au Vatican” (przyp.tłum. „Z regionu Wielkich Jezior do Watykanu”).
https://natemat.pl/69329,swiadek-ksiadz-jean-ndor...

Polska Organizacja Antyreligijna "Grupa Henocha"

Kościół żywych trupów
Symboliczne kary nakładane przez Watykan na biskupów kryjących pedofilów w Polsce i cisza wokół nich, mówią więcej o naturze katolicyzmu niż to na pozór się wydaje.
O tym, że polscy biskupi, podobnie jak ich koledzy w innych krajach, ukrywają księży pedofilów i wysyłają ich do kolejnych parafii, wiadomo co najmniej od kilkunastu lat. Pracowałem w tygodnikach ("Fakty i Mity", "Tygodnik Faktycznie"), które wytrwale to śledziły i dokumentowały. I publikowały. Media głównego nurtu w Polsce zwykle odwracały od tego oczy i uszy, a nas, dziennikarzy z mojego środowiska, trzymano w izolacji - nie cytowano, nie zapraszano, a od czasu do czasu wściekle atakowano.
Charakterystyczna jest historia księdza Wincentego P., którego przerzucano, jeśli dobrze pamiętam, między trzema polskimi i dwiema ukraińskimi diecezjami. Prawdziwa pedofilska pajęczyna udokumentowana i podana do publicznej wiadomości. Bez szerszego echa...
Dopiero gdy kościół ściślej związał się z PiSem, media i dziennikarze związani z PO zaczęli podobne historie nagłaśniać. Cóż, lepiej późno niż wcale. No i dobrze, że choć z motywów politycznych, skoro na etyczne nie było ich stać. Platforma tyle usług oddała biskupom, że trzeba było jakoś ukarać ich totalne zaangażowanie po stronie PiS.
W tej sytuacji zareagować musiał w końcu Watykan, który dotąd miał głęboko w nosie wcześniej ujawnione przestępstwa swoich ludzi w Polsce. Wymierzono więc symboliczne kary, głównie po to, aby sprzed oczu wiernych zabrać skompromitowanych hierarchów.
A co na to ich poddani? Co na to katolicy świeccy? To do ich dzieci biskupi świadomie i dobrowolnie wysyłali przestępców seksualnych w charakterze "duszpasterzy". Czy są zszokowani? Czy żądają wyjaśnień i kar? Czy chcą dogłębnych reform kościoła, aby podobne, systemowe nadużycia więcej się nie powtórzyły? A może przechodzą masowo do innych kościołów, bardziej chrześcijańskopodobnych od pedofilskiej, bezdusznej sekty, w której tkwili dotąd? Czy zastanawiają się nad tym, jak to możliwe, że ich "pasterze" okazali się zwykłymi łajdakami?
Myślę, że znamy wszyscy odpowiedzi na te pytania. Mam silne przekonanie, że fala apostazji, która trwa w Polsce dotyczy głównie ludzi młodych, albo osób od dawna niereligijnych, którzy po prostu chcą uporządkować swoje "papiery". Na manifestacje przeciwko biskupom też chodzą głównie niekatolicy.
Katolicy praktykujący, poza pojedynczymi przypadkami, milczą. Nie znam osobiście żadnego katolika, który zaangażowałby się w jakieś działania. A znam całe tłumy katolików, w tym wielu teologów.
Przyczyny takiego stanu rzeczy są chyba dwie. Część katolików po prostu nie wiąże ze swoim kościołem żadnych nadziei. To co się tam dzieje, jest im obojętne. Bo już od dawna nie czują się katolikami. Może od zawsze. Kościół jest im obcy i obojętny, jak tym facetom w każdej polskiej wsi i w każdym miasteczku, którzy stoją daleko od kościelnych drzwi i z zapalonymi papierosami, gdzieś na parkingu, "spełniają obowiązek niedzielny".
Ale obawiam się, że zupełnie pokaźna część praktykujących katolików jest moralnie wykastrowana przez swój kościół. To religijne zombie: etycznie martwe, bezmyślne i ubezwłasnowolnione.
Spotykam ich często w internecie. Żyją w alternatywnym świecie, w którym realne jest to, co mówią kapłani ich sekty, a wszystko inne traktują jak obce i groźne. Nawet kary nakładane przez Watykan na ich idoli traktują jak coś odrealnionego. Jak sen. Jedyne co się liczy, to kościelne baśnie, cuda, objawienia.
Mój znajomy terapeuta twierdzi, że wyjście z tego stanu jest bardzo trudne. Katolicyzm to niezwykle wyrafinowana strategia zniewalania. Jednak wyjście z tego stanu jest możliwe. Sam byłem w dosyć podobnym stanie. A przecież wyszedłem na wolność
Z tych powodów nie ma we mnie zgody na to, co twierdzą polscy konserwatyści różnych maści: od Kaczyńskiego, przez Michnika, po Tuska. Że w Polsce albo katolicyzm, albo barbarzyństwo. Że kościół, jak mówił niedawno Tusk, "chronił naszą moralność".
Nie. Katolicyzm to jest barbarzyństwo. Uzależnia ludzi od kleru i niszczy ich moralnie, sprawia że są nieczuli na cierpienie, np. dzieci, czy zwierząt. Uczy cynizmu, bo wszyscy patrzą na życie kleru. I sądzą, że podwójne życie, to ich dwumyślenie jest normalne. Żyjemy w kraju spustoszonym przez stulecia tej demoralizacji.
Obawiam się też, że wymienieni konserwatyści sami są zresztą cyniczni. Polecają katolicyzm innym, choć sami są raczej niereligijni. Kaczyński szydził kiedyś z gorliwych polityków katolickich, Michnik nigdy nie był katolikiem, a Tusk ożenił się po katolicku z własną żoną na wybory prezydenckie. Czyli wszystkim Polakom jest potrzebna ta rzekoma katolicka ochrona przed barbarzyństwem, tylko nie im?
Kościół żywych trupów musi być odsunięty od polityki, od wychowania młodego pokolenia. Jego majątek zabezpieczony m.in. na rzecz roszczeń jego ofiar, skoro już wiemy, że działalność przestępcza ma charakter systemowy.
Aby to nastąpiło, liczy się trzeźwe działanie każdego z nas. Każde odejście z kościoła ma znaczenie, podobnie jak informowanie o tym otoczenia. Oczywiście, każdy powinien działać na tyle, na ile go stać. Nie ma miejsca na bezczynność.
I na koniec - bardzo mnie ujęła apostazja Damiana Maliszewskiego, muzyka, oraz to wszystko co po swoim odejściu opublikował, ujawniając monstrualną obłudę kleru. To dotarło co najmniej do kilkudziesięciu tysięcy osób. Świetna, odważna robota!
Adam Cioch