Już nie długo

gdzieś indziej
Postów: 13963
michal1965 Wtorek, 16 grudnia 2025 • 23:14:25
0
+
-
W dobie powszechnie obowiązującego onucyzmu warto posłuchąć głosu rozsądku. Leszek Miller jak wino. Im starszy, tym..... mądrzejszy. - i zaczął opowiadać o tym jak ONZ podał liczbę zabitych w Ukrainie Rosjan i podał kłamca liczbe 15000 czym kolejny raz powielił kacerskie kłamstwa ku radości michaila
Od 2014 roku Ukraina ostrzeliwała Donbas, obszar we wschodniej Ukrainie zamieszkany przez ludność prorosyjską. Zginęły tam tysiące cywilów”. To twierdzenie jest fałszywe.
Prawda jest taka: To twierdzenie wysuwa
Strona rosyjska celowo rozpowszechniała te informacje jako pretekst do wojny agresywnej. Przed rosyjską inwazją nie było bombardowań Donbasu.
przez Ukrainę.
Wielokrotnie powtarza się, że Ukraina jest odpowiedzialna za „15 000 ofiar śmiertelnych w Donbasie” od 2014 roku i bombardowała „swoich obywateli”, zmuszając Rosję do „interwencji ochronnej”. Jest to pretekst do wojny, celowo sfabrykowany przez Władimira Putina i Rosję.
Rosja rozpowszechnia tę dezinformację w ramach swojej wojny hybrydowej, szczególnie w Niemczech. Liczba „15 000” pochodzi z zaokrąglenia szacunków Organizacji Narodów Zjednoczonych. Nie są to jednak ofiary rzekomych ataków ukraińskich. Dane ONZ wskazują na około 3500 ofiar śmiertelnych wśród cywilów, około 4000 ukraińskich żołnierzy i około 5500 ofiar wśród wspieranych przez Rosję separatystów zbrojnych.
Nie da się jednoznacznie stwierdzić, czy około 3500 cywilnych ofiar na Donbasie w latach 2014–2015 stanęło po którejś ze stron konfliktu, ani czy osoby te były „proukraińskie”, czy „prorosyjskie”.
Liczba ta obejmuje również 298 pasażerów zestrzelonego samolotu MH17. Przypisywanie tych ofiar Ukrainie jest szczególnie cyniczne, biorąc pod uwagę fakt, że samolot pasażerski został zestrzelony przez separatystów wspieranych przez Rosję przy użyciu rosyjskich pocisków przeciwlotniczych.
Po 2014 i 2015 roku liczba ofiar w Donbasie spadła. Według najnowszego raportu Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), między styczniem 2017 roku a połową września 2020 roku zginęło 161 cywilów – mniej więcej tyle samo po obu stronach. Około połowa tych ofiar zginęła w wypadkach z udziałem min i niewybuchów.
Przed rozpoczęciem dużej ofensywy rosyjskiej przeciwko Ukrainie 24 lutego 2022 r. Ukraina nie przeprowadzała żadnych „bombardowań” ludności cywilnej w Donbasie i nie planowała żadnych ataków militarnych na Donbas.
Ani misja obserwacyjna OBWE, która monitoruje sytuację za zgodą Rosji od 2014 r., ani raport Organizacji Narodów Zjednoczonych z września 2021 r. nie dopatrzyły się żadnych dowodów ludobójstwa lub ukierunkowanych działań Ukrainy przeciwko „prorosyjskiej ludności cywilnej”.
Raport UNHCR (Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców) z lipca 2016 r. podsumowuje: „Konflikt zbrojny, podsycany napływem zagranicznych bojowników i broni z Federacji Rosyjskiej, jest przyczyną większości naruszeń prawa do życia na Ukrainie w ciągu ostatnich dwóch lat”.
Rosyjska propaganda zaokrągliła oficjalną liczbę ofiar, opartą na danych ONZ, do „15 000” i, wbrew faktom, propagandowo przedstawiała je jako „ofiary ukraińskich ataków na Donbas”. Ta propaganda jest wciąż stale powtarzana w dyskusjach o rosyjskiej agresji na Ukrainę i ukraińskiej samoobronie. Nie ma ona jednak poparcia w faktach.

22 stycznia 1863 roku demokraci wezwali Polaków do popełnienia samobójstwa. Cynicznie wyzyskawszy niedolę chrześcijańskiego narodu cierpiącego prześladowanie, popchnęli go do beznadziejnej walki Manifestem, który nasycili frazeologią katolicką i przypieczętowali Herbem Troistym. Gorące nad Wisłą nastroje, wywołane okrucieństwem caratu, a podniecone branką, zostały wykorzystane dla rozszerzenia się europejskiej rewolucji, dążącej do wykorzenienia religii i władzy królewskiej.

Niedługo nim Komitet ogłosił powstanie, ksiądz Hieronim Kajsiewicz pisał w 'Liście otwartym do braci xięży': „jeżeli chcecie być nie już kapłanami polskiemi, ale kapłanami Polski ubóstwionej, do czego świeccy zapaleńcy dążą, zamiast białej komży Boga miłosierdzia i pokoju, wdziejcie czerwoną bluzę [...]. Na miejsce Matki Boskiej Częstochowskiej postawcie jakąkolwiek niewiastę z okiem bezwstydnem a bluźnierstwem na ustach, wyobrażającą republikę socjalną, i zanućcie potem Z dymem pożarów lub hymn marsylski: bo taka jest idea, taki niezbędny koniec (przy podobnych sprzymierzeńcach) komitetu Centralnego”.

Upadek zrywu dostarczył carowi pretekstu do ostatecznej rozprawy z polskością: eksterminacyjne praktyki, jakie wdrożył, miały dopełnić miary represyj po upadku powstania, a w istocie wojny, z r. 1830. Car zabronił Polakom nabywać majątki i zajmować urzędy na Litwie i Rusi; w szkole, urzędzie i korespondencji prywatnej nakazał mowę moskiewską; skasował klasztory i zagrabił ich dobra; usunął wszelką odrębność Kongresówki i zlikwidował w niej unię brzeską. Tak więc przedstawia się, w dużym skrócie, bilans zasług tzw. lewicy niepodległościowej. Akwinata napisał: „korzystniej jest znosić do czasu łagodną tyranię, niż działając przeciwko tyranii ściągać wiele niebezpieczeństw cięższych od niej samej. Może się bowiem zdarzyć, że walczący z tyranią nie mogą jej przezwyciężyć, zaś zaczepiony tyran tym więcej szaleje” (De Regno 1,6).

Zwycięstwo bowiem było niemożliwe, gdy szczupłe i rozproszone siły rzucono przeciw regularnej armii, a także w obliczu sąsiedztwa państw, w których interesie nie leżała niepodległa Polska. Nazwiska inicjatorów tragedii są zatem okryte hańbą i na nich spoczywa odpowiedzialność za bezmiar następstw. Trudno jednak potępiać jako żołnierzy rewolucji samych aktorów smutnego biegu zdarzeń, którzy, uogólniając, często szczerze wierzyli w Boga i kochali Polskę, a przywdziawszy rogatywkę, bili się, w swym przekonaniu, za wiarę katolicką i wolność kraju przeciw schizmatyckiemu ciemiężcy prawowiernych chrześcijan, stanowiąc pewną analogię szeregowego, karlistowskiego hidalgo.

Pius IX, jakkolwiek potępił zryw, darzył Polskę szczerą miłością; 31 sierpnia 1863 r. wezwał by „osobne zanoszono modły za nieszczęśliwą Polskę, [...] że się stała w obecnym czasie polem krwi i mordów. Naród polski, który był zawsze katolickim i przeciw najazdom błędu za przedmurze służył, zasługuje zaiste by się zań modlono ażeby z klęsk trapiących go wyzwolonym został, i ażeby nie tracąc nigdy znamienia swojego, trwał na zawszę wiernym posłannictwu danemu od Boga: posłannictwu, nie tylko strzeżenia, lecz oraz zachowywania nietkniętej i nienaruszonej z jednomyślną zgodą wszystkich członków tego Narodu, Chorągwi Wiary Katolickiej, Wiary Ojców jego”.

Podobnie jak to zrobiliśmy komentując sprawę carów na tronie polskim i powstanie listopadowe, tak też wobec zrywu z r. 1863 chcemy podkreślić, że nie odżegnujemy się w najmniejszym stopniu od samej w sobie walki zbrojnej, lecz przykładamy do niej miarą katolicką. Tak też wojną sprawiedliwą byłby zryw o szczerze katolickim podłożu, podjęty w takich warunkach, które sprzyjałyby zwycięstwu i przetrwaniu odrodzonego państwa. Dla ilustracji, przytoczymy słowa protagonisty „Nadberezyńców” (Florian Czarnyszewicz, 1942): „Za króla swojego, za swobodę i za prawo. Chcemy mieć prawo budowania kościołów, kiedy i gdzie tylko nam się podoba, chcemy mieć swoje polskie szkoły trzymane "kazionnym" kosztem, chcemy żeby dla nas pisali w kancelariach po polsku i w swoich polskich pułkach chcemy służbę służyć. W swoich pułkach [...] na koniu z ostrogami na nogach, z szablą przy boku i kutasem, albo piórem u czapki, jak nasi pradziady służyli i jak na nasze rycerskie plemię przystało. Za to chcemy powstanie podejmować”.

Jeszcze w sprawie Herbu Troistego: jakkolwiek posłużył za symbol przynajmniej podejrzanego ideowo i skazanego na klęskę zrywu, to jego przesłanie wyraża ideę mieszczącą się w kanonie tradycjonalizmu: Orzeł, Pogoń i Archanioł Michał na jednej tarczy, zwieńczonej królewską koroną, to znak naszej historycznej, autentycznej tożsamości i tradycji ojczystej, zamkniętej w idei trójjedynego Polskiego Narodu, złożonego z Polaków, Litwinów i Rusinów, stanowiącego chrześcijańskie społeczeństwo polityczne ludzi wolnych, w swej wolności poddanych tylko Bogu, Jego prawom, prawom własnym i swemu królowi.

Przesłanie to wybitnie podkreślał umieszczany później pośrodku trzech pól wizerunek Pani Jasnogórskiej, otoczony często wezwaniem, które niech skończy nasz komentarz: „Regina Poloniae, ora pro nobis!”.