Antypolska koalicja 13 grudnia

Deficyt nie wziął się z księżyca...Prawo i Sprawiedliwość (PiS) zwiększyło roczny deficyt budżetu centralnego o 43 miliardy złotych, jeśli porównamy dane oficjalne, lub o ok. 192,4 miliarda złotych, biorąc pod uwagę realne wydatki ulokowane w funduszach pozabudżetowych.Aby precyzyjnie odpowiedzieć na to pytanie, należy rozróżnić oficjalny budżet centralny państwa od tzw. „prawdziwego” deficytu sektora finansów publicznych (według metodologii UE), ponieważ pod koniec swoich rządów PiS wyprowadził znaczną część wydatków poza tradycyjny budżet (m.in. do BGK i PFR).Porównanie: Rok 2015 vs Rok 2023Poniższa tabela przedstawia stan finansów w momencie przejmowania władzy przez PiS (koniec 2015 roku) oraz w momencie jej oddawania (koniec 2023 roku).Wskaźnik finansowyStan na koniec 2015 r. (oddejście PO-PSL)Stan na koniec 2023 r. (odejście PiS)Różnica (o ile wzrósł)Oficjalny deficyt budżetowy (centralny)42,6 mld zł85,6 mld zł↗ o 43,0 mld złRealny deficyt sektora finansów (wg metodologii UE / IFP)Brak dokładnych danych dla funduszy pozabudżetowych z 2015ok. 235 mld zł↗ o ok. 192,4 mld zł (w odniesieniu do oficjalnego z 2015)Kluczowe aspekty zmian w deficycie za rządów PiSOficjalna dziura budżetowa: Patrząc wyłącznie na suchy komunikat Ministerstwa Finansów dotyczący sztywnych ram budżetu centralnego, deficyt wzrósł dwukrotnie – z poziomu 42,6 mld zł w 2015 roku do 85,6 mld zł na koniec 2023 roku.„Równoległy budżet” (Fundusze pozabudżetowe): Jak wielokrotnie wskazywała Najwyższa Izba Kontroli (NIK) oraz niezależne ośrodki analityczne, od czasów pandemii (2020 r.) rząd PiS zaczął masowo finansować wydatki państwa (np. tarcze antykryzysowe, zakupy militariów) poprzez fundusze przy Banku Gospodarstwa Krajowego (BGK) oraz Polskim Funduszu Rozwoju (PFR). Według szacunków Instytutu Finansów Publicznych (IFP), uwzględnienie tych ukrytych funduszy podnosi faktyczną dziurę w finansach państwa za 2023 rok do ok. 235 miliardów złotych.Skumulowany deficyt: W pierwszych latach rządów (2016–2019) PiS dynamicznie zmniejszał deficyt dzięki świetnej koniunkturze gospodarczej i uszczelnieniu podatku VAT – w rekordowym 2018 roku deficyt centralny wyniósł zaledwie 10,4 mld zł. Drastyczny zwrot nastąpił po 2020 roku w wyniku pandemii COVID-19 oraz skokowego wzrostu wydatków socjalnych i zbrojeniowych.W konsekwencji działań podjętych pod koniec kadencji PiS (w tym założeń projektu budżetu na 2024 rok), Polska weszła w okres rekordowych deficytów fiskalnych, co w kolejnych latach doprowadziło do objęcia kraju unijną procedurą nadmiernego deficytu

systemowe i kadrowe zmiany w instytucjach państwowych wprowadzone przez Prawo i Sprawiedliwość (określane mianem „betonowania państwa” lub prawodawstwa) mają ogromny, paraliżujący wpływ na rządy koalicji Donalda Tuska. Zjawisko to drastycznie ogranicza swobodę ustawodawczą oraz zmusza obecny obóz władzy do funkcjonowania w warunkach głębokiego dwoistego systemu prawnego i permanentnego kryzysu konstytucyjnego.Wpływ ten przejawia się w kilku kluczowych obszarach:1. Paraliż legislacyjny i wetowanie ustawRząd koalicyjny napotyka systemową barierę przy próbach cofnięcia reform PiS lub wprowadzania własnych obietnic wyborczych:Prezydent Andrzej Duda: Blokuje kluczowe ustawy za pomocą weta lub odsyła je w trybie prewencyjnym do Trybunału Konstytucyjnego.Trybunał Konstytucyjny (TK): Kontrolowany przez sędziów nominowanych za czasów PiS (z Julią Przyłębską na czele) cyklicznie uznaje nowe inicjatywy rządu Donalda Tuska za niezgodne z Konstytucją. W odpowiedzi rządzący odmawiają publikacji niektórych wyroków TK, co pogłębia chaos instytucjonalny.2. Dualizm prawny i kwestionowanie instytucjiZmiany w sądownictwie doprowadziły do sytuacji, w której w Polsce funkcjonują dwa równoległe, zwalczające się porządki prawne:Sądownictwo i neosędziowie: Minister Sprawiedliwości Adam Bodnar próbuje weryfikować status tzw. „neosędziów” (powołanych z udziałem upolitycznionej KRS). Prowadzi to do sytuacji, w których orzeczenia sądów bądź izb Sądu Najwyższego (np. Izby Kontroli Nadzwyczajnej) są uznawane przez jednych, a ignorowane przez drugich.Prokuratura Krajowa: Próba odsunięcia prokuratorów powołanych przez Zbigniewa Ziobrę wywołała potężny spór o to, kto legalnie sprawuje funkcję Prokuratora Krajowego.3. Trudne do usunięcia kadencje w kluczowych organachPoprzednia władza zabezpieczyła swoje wpływy poprzez sztywne, ustawowe kadencje osób zarządzających strategicznymi instytucjami. Rząd Tuska nie może ich w prosty sposób odwołać bez złamania obowiązujących przepisów:Narodowy Bank Polski (NBP): Adam Glapiński posiada silną ochronę kadencyjną, co utrudnia koalicji pociągnięcie go do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu.Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji (KRRiT) oraz Rada Mediów Narodowych: Instytucje te skutecznie utrudniały i kontestowały zmiany w mediach publicznych, zmuszając rząd do szukania alternatywnych dróg prawnych (np. stawiania spółek medialnych w stan likwidacji).4. Polityczne koszty strategii „decyzji pomostowych”Przez niemożność uchwalania standardowych ustaw z powodu weta prezydenta, rząd Tuska zmuszony jest rządzić za pomocą tzw. uchwał Sejmu, rozporządzeń ministerstw oraz opinii prawnych uznanych ekspertów.Wywołuje to dwojaki skutek polityczny:Z jednej strony pozwala na częściowe przejmowanie instytucji (np. prokuratury czy mediów publicznych).Z drugiej strony ściąga na Donalda Tuska zarzuty ze strony opozycji oraz części konserwatywnych prawników o „stosowanie prawa tak, jak sami je rozumieją”, co osłabia wizerunek rządu jako bezwzględnego obrońcy czystej praworządności

siennica
Postów: 1305
tytuss Poniedziałek, 21 września 2026 • 14:44:34
+1
+
-
kumacza ciamajdo, twoje wywody można POrównać z teorją że II WŚ wybuchła przez Polskę, tak winny Piłsudski i rząd sanacyjny

niektóre z jej efektów ułatwiły führerowi realizację planów na arenie międzynarodowej przed wybuchem II wojny światowej. Głównym elementem tej polityki była sygnatura polsko-niemieckiej deklaracji o niestosowaniu przemocy z 26 stycznia 1934 roku.Dla Piłsudskiego porozumienie to stanowiło element „polityki równowagi” między dwoma potężnymi sąsiadami (w 1932 roku podpisano analogiczny pakt z ZSRR). Chociaż intencją Marszałka było zabezpieczenie granic i zyskanie czasu na modernizację kraju, z perspektywy III Rzeszy pakt przyniósł Hitlerowi fundamentalne korzyści w drodze do wojny:Legitymizacja Hitlera na arenie międzynarodowej: W 1933 roku, po dojściu NSDAP do władzy i opuszczeniu przez Niemcy Ligi Narodów, dyktator był postrzegany na Zachodzie jako nieobliczalny radykał. Układ z Polską – krajem sprzymierzonym z Francją – był pierwszym poważnym traktatem międzynarodowym III Rzeszy. Pozwolił Hitlerowi zaprezentować się jako polityk racjonalny, przewidywalny i dążący do pokoju.Czas na remilitaryzację i zbrojenia: W 1933 i 1934 roku armia niemiecka (Wehrmacht w strukturze Reichswehry) była wciąż słaba i ograniczona traktatem wersalskim. Hitler panicznie obawiał się interwencji zbrojnej. Podpisanie deklaracji z Warszawą zneutralizowało zagrożenie ze strony silnej wówczas armii polskiej, dając Berlinowi bezcenny czas na rozbudowę potęgi wojskowej i wprowadzenie powszechnego obowiązku służby wojskowej w 1935 roku.Rozbicie systemu sojuszniczego Francji: Deklaracja z 1934 roku wywołała głęboki szok i nieufność w Paryżu. Osłabiła ona tzw. małą ententę oraz tradycyjny sojusz polsko-francuski. Hitler zrealizował swój kluczowy cel dyplomatyczny: rozbił solidarność państw europejskich, co ułatwiło mu późniejsze izolowanie i anektowanie kolejnych celów (Austrii, Czechosłowacji) metodą faktów dokonanych.Zablokowanie koncepcji wojny prewencyjnej: Przed zmianą kursu na porozumienie, Piłsudski sondował Paryż w sprawie podjęcia wspólnej wojny prewencyjnej przeciwko Niemcom, by odsunąć Hitlera od władzy, zanim ten urośnie w siłę. Wobec kategorycznej odmowy i pacyfizmu Francuzów, Marszałek uznał, że musi porozumieć się z Berlinem bezpośrednio. Zamknęło to ostatecznie temat zduszenia nazizmu w zarodku.