Wybory Prezydenta

Nie wiesz na kogo zagłosować? Zastanów się, o czym naprawdę są te wybory



Wszystkie sondaże pokazują, że grupa osób niezdecydowanych, przy którym nazwisku postawić w niedzielę krzyżyk, jest wciąż bardzo duża. Z najnowszego badania pracowni Social Changes wynika, że obejmuje aż 7 proc. wyborców. To ponad milion głosów. Dobrze, by były oddane świadomie. Podsunę więc kilka myśli, z którymi w ciszy wyborczej warto się zmierzyć. Jeśli jesteś zdecydowany, może zachęcisz do odpowiedzenia sobie na te pytania swoich bliskich, znajomych?

Jak Ci się żyje w porównaniu z 2015 r.? Czy łatwiej o pracę, czy lepiej zarabiasz, czy masz większe możliwości podróżowania (uwzględniając oczywiście aktualny czas wychodzenia z pandemii), kształcenia dzieci? Ale też zapytaj, jak żyje się Twoim rodzicom, dziadkom? Czy wydają więcej w aptece? Czy mogą pozwolić sobie na więcej? Czy ich emerytury rosną szybciej niż 5-10 lat temu, czy wolniej?

Czy Twoi znajomi chcą emigrować z Polski? A może już to zrobili – kiedy?

Masz dzieci? Chcesz je wychować, jak chcesz, czy wolisz, aby to inni decydowali za Ciebie?

Czy warto, by prezydent był z tej samej formacji, co większość parlamentarna? Czy w czasie walki z kryzysem po epidemii władza powinna działać sprawniej, szybciej, czy może pozwolić sobie na dodatkowe spory i wojny o każdą ustawę?

Czy chcesz prywatyzacji jak największej liczby państwowych przedsiębiorstw? Czy chcesz korzystać tylko z zagranicznych banków, przewoźników lotniczych, kolejowych, autobusowych, czy stacji benzynowych? Czy też rząd powinien wspierać rodzime firmy i stwarzać możliwości ich rozwoju?

Czy chcesz, aby samorządy mogły dowolnie podnosić podatki, a zatem nakładać większe obciążenia na mieszkańców? Czy chcesz sprzedaży usług komunalnych zagranicznemu kapitałowi?

Czy uważasz, że nie powinniśmy już wracać do krzywd, które wyrządziły nam inne państwa?

Chcesz prezydenta, który ma stałe poglądy, czy takiego, który je zmienia? Sprawdź więc, co mówili (i co robili) obaj kandydaci na przestrzeni kilku lat w sprawach dla Ciebie ważnych – wprowadzania programów socjalnych, wieku emerytalnego, napływu uchodźców, przywilejów dla mniejszości seksualnych, podatków.

Ważne jest dla Ciebie bezpieczeństwo Polski? Sprawdź, jaką politykę odnośnie rozwoju polskich wojsk prowadziły obozy, z których wywodzą się kandydaci. Czy to dobrze, że powstały Wojska Obrony Terytorialnej? Czy to dobrze, że umacniamy obecność sił USA w naszym kraju? Czy to dobrze, że inwestujemy w rozwój własnej armii, czy też powinniśmy skupiać się na budowaniu sił europejskich?

Czy powinniśmy stawiać na niezależność energetyczną i rozbudowywać np. gazoport, czy raczej kupować więcej surowca w Rosji?

Czy chcesz głębszej integracji europejskiej, stapiania się państw, budowania ściślejszej federacji i zwiększenia możliwości wpływania na polskie sprawy urzędników z Brukseli, Berlina czy Paryża, czy też uważasz, że Polska powinna w możliwie wielu obszarach sama o sobie stanowić, a silne państwa narodowe, szanujące swoją tradycję, kulturę są lepszym sposobem na wzmacnianie Wspólnoty?

Pomyśl, które środowisko polityczne stojące za kandydatem lepiej wypełniało Twoje przekonanie o jakości rządów. Przypomnij sobie atmosferę, mniejsze i większe afery, stan gospodarki, kompetencje ludzi, którzy rządzą Polską dziś i tych, którzy rządzili 5, 10, 15, 20 lat temu.

Pomyśl, co mówi o kandydatach fakt, kto deklaruje głosowanie na niego: PZPR-owscy aparatczycy, którzy nie zniknęli po ‘89 roku, ale jeszcze lepiej umościli się u władzy; a jakie głosy płyną ze środowisk patriotycznych.

Uważasz, że rząd oszukuje nas jeśli chodzi o stan gospodarki? Sprawdź samodzielnie, co na ten temat sądzą instytucje unijne, jak one prognozują rozwój Polski.

Czy chcesz równomiernego rozwoju całego kraju, czy uważasz, że o mniejsze ośrodki władza może się mniej martwić, a nawet je zaniedbywać, bo i tak poradzą sobie dzięki inwestycjom w wielkich miastach?

Czy chcesz powrotu do monopolu medialnego, czy mieć możliwość zapoznania się w środkach masowego przekazu z różnymi punktami widzenia?

Czy Twoja wolność jest ograniczona? Czy (i kiedy) ktoś chciał ją tłamsić w internecie? Kiedy ostatnio władza strzelała do protestujących? Czy masz prawo mówić i pisać, co chcesz, manifestować dowolne poglądy niemal w dowolnym miejscu?

Zirytowały Cię niektóre doniesienia w czasie kampanii wyborczej? Uważasz, że głowa państwa nie powinna mieć prawa łaski? Czy też nie powinna go nadużywać? Sprawdź więc, który z polskich prezydentów jak często i w jakich przypadkach korzystał z tego przepisu konstytucji. Uważasz, że prezydent nie powinien być zależny od swojego obozu politycznego? Sprawdź, który wetował więcej ustaw (i jakich).

Uważasz, że politycy nie powinni dzielić społeczeństwa? Myślisz, że w Polsce jest pod tym względem gorzej niż w innych krajach? Sprawdź, jak to wygląda w USA, Francji, czy Hiszpanii. Czy tam wszyscy mają takie same poglądy? Czy tam odbywają się wielkie protesty społeczne? Zastanów się, czy „podział” w Polsce jest realny, a jeśli tak, to którzy politycy co mają w tej sprawie na sumieniu.

Czy chcesz, aby wpływowe środowiska zagraniczne mogły domagać się od Polski nienależnych im roszczeń?

Przypomnij sobie, jak pod każdym z tych względów żyło nam się np. w roku 2014? Sprawdź, gdzie wówczas byli obaj kandydaci? Czym się zajmowali? Jaki jest ich dorobek? Jaka jest ich polityczna droga? Sprawdź, kto bronił Polski na arenie międzynarodowej, a kto pisał rezolucje uderzające w nasz kraj.

Czy jesteś dumny z Polski i chcesz pielęgnowania naszej historii, obrony dobrego imienia w świecie?

Wybierz zgodnie z własnym sumieniem, zachęć do tego innych. Przyszłość Polski to również Twoje zadanie, które powinieneś jak najlepiej wypełnić.

https://wpolityce.pl/polityka/508741-nie-wiesz-na-k...

Koniec wolnej Polski nawet na pokolenia, o ile nie na zawsze – o to toczy się gra w tych wyborach



Po „odzyskaniu” prezydentury Polskę popychano by do tego, żeby docelowo miała co najwyżej status nowego Królestwa Kongresowego.

Choć w końcówce kampanii kandydat Platformy Obywatelskiej ledwie zipie i dramat zamienia się często w groteskę lub farsę, nie jego kondycja fizyczna, psychiczna, moralna czy intelektualna mają tu decydujące znaczenie. W Rafała Trzaskowskiego zainwestowano wszystkie zasoby III RP i jej zewnętrznych operatorów, żeby to nie był bój ich ostatni. Nie jest też przypadkiem, że do Rafała Trzaskowskiego przylepiły się wszystkie trzymające się na nogach demony i zombie PRL, z zasobami bezpieczniackimi na czele. Oni też liczą na odzyskanie choćby części tego, co stracili.

Zagraniczni operatorzy przede wszystkim liczą na odzyskanie Polski w ogóle. Politycznie w wersji Królestwa Kongresowego, gospodarczo jako kolonii, cywilizacyjnie w postaci peryferii, a czasem poligonu. Stąd tak bezprecedensowe i bezczelne wtrącanie się zagranicy, przede wszystkim poprzez media, w polskie wybory i polskie sprawy. Stąd uruchomienie wszystkich zasobów i podtrzymywanie kandydata swego rodzaju kroplówką, gdy ten już słania się na nogach.

Gra toczy się o Polskę łatwą do zmieniania i przesuwania (także w sensie geopolitycznym), wypraną z odrębności i narodowej specyfiki, także w sensie fundamentalnych wartości decydujących o polskości. Polskę bardziej przypominającą jeśli nawet nie protektorat, to organizację czy korporację, a nie wolne, suwerenne państwo. Fundamentalna różnica między Andrzejem Dudą a Rafałem Trzaskowskim polega na tym, że dla obecnego prezydenta Polska jest najważniejsza. Liczy się przede wszystkim interes Polski, a prezydent ma ponad wszystkim innym obowiązki polskie.

Nie chodzi o megalomanię, jakiś nowy prometeizm czy tym bardziej izolacjonizm, lecz o wykorzystanie wszystkich aktywów dla zbudowania oraz umocnienia państwa z którym trzeba się liczyć. Państwa, które obywatelom zapewnia konkurencyjny poziom życia i wysoki poziom prestiżu. Państwa, które nie musi być „pawiem narodów i papugą” (jak w 1839 r. pisał Juliusz Słowacki). Na drugim biegunie mamy interesy, wszystkie możliwe z wyjątkiem interesu Polski. Mamy więc byt nie tyle państwowy, co transakcyjny.

Łatwo sobie wyobrazić, a dowodzą tego wcześniejsze działania, jak Rafał Trzaskowski akceptuje pozatraktatowe poszerzanie kompetencji i uprawnień Komisji Europejskiej oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które uzasadnią każdy rodzaj ingerencji w polskie sprawy. Uzasadnią każde ograniczenie suwerenności, a nawet zwyczajnej decyzyjności polskich władz. Łatwo sobie wyobrazić, że decyzje w najważniejszych polskich sprawach będą zapadać wszędzie, tylko nie w Warszawie.

W tych wyborach chodzi o to, czy Polska będzie podatna na wszelkiego rodzaju inżynierie i pedagogiki społeczne, z postkolonialną uległością oraz pedagogiką wstydu na czele. Formalnie tradycje rodzinne czy kulturowe Andrzeja Dudy i Rafała Trzaskowskiego niewiele się różnią, ale na poziomie funkcji, jakie pełnią, różnice są już fundamentalne. Różnice w stosunku do dokonań i pamięci pokoleń Polaków walczących o polskość i niepodległość. Ta pamięć albo jest malowniczym i narcystycznym tłem biograficznym, albo zobowiązaniem wiążącym się z odpowiedzialnością wobec przeszłych pokoleń, ich pracy, walki i codziennego trudu. Bez tego naród jest jak trawa, którą można dość łatwo skosić, przenieść w dowolne miejsce z powierzchniową warstwą gleby.

Zwolennicy Rafała Trzaskowskiego, szczególnie celebryci, często mówią, że wobec zagranicy wstydzą się, iż są Polakami, wstydzą się mówić po polsku. Ten wstyd jest związany z ogromnym kompleksem niższości. Własna wartość, niepotwierdzona przez kogoś z zagranicy, jest nieważna. Wstyd wiąże się z bardzo niską asertywnością oraz z poczuciem winy, co sprawia, że w cenie są tylko potakiwacze i „papugi”. Na przeciwnym biegunie jest duma z Polski i z polskości, przekonanie, że warto być Polakiem.

W tych wyborach chodzi o to, żeby można bez lęku operować kategoriami narodu i państwa narodowego. Żeby nie traktować narodu jako czegoś groźnego, niosącego w sobie elementy rasizmu, nacjonalizmu czy ksenofobii. Odcinanie się od kategorii narodu ułatwia osłabianie, a wręcz marginalizację państwa, gdyż wartości narodowe są znacznie silniejszym spoiwem wspólnoty niż kwestie czysto socjologiczne. Czynnik narodowy jest używany w walce konkurencyjnej między państwami. Silne państwa się tego nie boją, słabe zadowalają się statusem jednej z grup etnicznych.

W tych wyborach chodzi o godność i majestat Rzeczypospolitej. Chodzi o szacunek dla urzędu, dla najlepszych tradycji jego sprawowania, dla pamięci instytucjonalnej państwa. Prezydent jest primus inter pares, ale nie powinien parodiować swojej funkcji. Gdy się dba o godność urzędu, a przez to o majestat Rzeczypospolitej, podnosi się prestiż obu. Przecież nie chodzi o udawanie, że to dwór królewski (jak już się po 1989 r. zdarzało), ale też nie knajpa czy dyskoteka. A tym bardziej nie strefa relaksu z palet.

12 lipca 2020 r. wybieramy między powagą państwa, polityków, polityki a traktowaniem wszystkiego instrumentalnie, transakcyjnie, sytuacyjnie. Poważny polityk jest zawsze odpowiedzialny, niepoważny albo unika odpowiedzialności, albo przerzuca ją na innych. Wiadomo, czego się spodziewać po poważnym polityku, zaś niepoważny z wszystkiego robi cyrk – byleby spektakl był atrakcyjny (w sensie, jaki spektaklowi nadał Guy Debord). A powaga polityków decyduje o powadze państwa. Wnosi do polityki czynnik odpowiedzialności, także odpowiedzialności przed historią i przed narodem. Na drugim biegunie jest zabawa. A skutkiem jest biała flaga, gdy tylko natrafia się na trudności.

W tych wyborach chodzi o dojrzałość. Dojrzały prezydent nie ulega nastrojom chwili, nie podejmuje ryzyka wtedy, gdy jest to zbędne, a podejmuje, gdy to się opłaca albo ma korzystne dalekosiężne skutki. Dojrzałość to odwaga, ale nie brawura. Tylko dojrzały prezydent może być w pełni odpowiedzialny, także wobec zagranicy, choćby ta nęciła go paciorkami. 12 lipca wybieramy między dojrzałością, a ludycznym infantylizmem.

W tych wyborach chodzi o to, że prezydent musi wiedzieć, kim jest zwierzchnik sił zbrojnych i jak będzie traktowany, jeśli będzie zwierzchnikiem malowanym albo takim, który w gruncie rzeczy jest pacyfistą i nie jest zdolny do podejmowania decyzji o wysłaniu wojska do walki. A sztaby obcych armii to doskonale wiedzą i są w stanie wykorzystać. W wyborach prezydenckich decydujemy zatem także o zdolności wojska do walki i obrony albo o poddaniu się przy pierwszej okazji.

W tych wyborach chodzi o znaczenie podstawowych pojęć i wartości. Choć Rafał Trzaskowski często używa pojęć „wolność”, „równość” czy „solidarność”, żadna z tych wartości nie jest bezwzględna. Mamy więc wolność dla uprzywilejowanych grup, często przedstawianych jako dyskryminowane. W tej wersji reglamentowana powinna być wolność słowa, a nawet wolność zrzeszania się, np. w partie. W istocie chodzi więc o zniesienie wolności. Podobnie jest z równością, a solidarność to tylko puste hasło.

W tych wyborach chodzi nie tylko o to, jaka będzie Polska, ale czy w ogóle będzie. W wersji optymalnej Polska powinna mieć status nowego Królestwa Kongresowego. Czyli państwa zależnego, nawet bez autonomii regulowanej przez jakiś odpowiednik Statutu Organicznego. Ale taka Polska byłaby tylko ogryzkiem państwa. Gra się toczy o zatrzymanie polskiej ekspansji. O zatrzymanie szybkiego rozwoju budującego siłę i umacniającego suwerenność. Jeśli udałoby się zrobić tak ważny krok jak odzyskanie prezydentury, potem byłoby już domino: kolejnych ograniczeń, zwijania się, podporządkowywania i mentalnego uwiądu. To mógłby być koniec wolnej Polski, i to na pokolenia, o ile nie na zawsze. Taka jest stawka w tej grze.
https://wpolityce.pl/polityka/508672-koniec-wolnej-...