Prywatyzacja szpitala

...I to nie prawda że dach przeciekał, tym bardziej że prawie nie padało... Jakoś ten fragment jednej z moich ulubionych komedii Bareji nasunął mi się po przeczytaniu stanowiska starosty.
PPP całkowicie mieści się w definicji prywatyzacji. Jest to przekazanie na ćwierć wieku publicznego majątku pod niemal absolutny zarząd prywatnego inwestora. Hipokryzją jest wmawianie mieszkańcom jakoby ów prywatny inwestor był zbiorem filantropów głowiących się jak i ile można wpompować własnych pieniędzy by podnieść standardy i poprawić dostępność i jakość usług medycznych. A nad wszystkim czuwał bacznie będzie "powiat" aby żyło się lepiej i leczyło lepiej. Co do szerokich konsultacji społecznych to owszem, przedstawiciele min. związków zawodowych były zaproszone na rozmowy, tyle że w momencie gdy od roku trwała procedura przed przekształceniowa. W toku tych konsultacji wszystkie grupy negatywnie odniosły się do tego projektu, tylko co z tego? Wszystkie te zabiegi to farsa polegająca na pozbyciu się problemu. Dlaczego szpital nie może sam zarabiać, tylko na "naszym" wspólnym majątku ma kwitnąć interes prywatnej firmy? Czy nie lepiej zatrudnić na stanowisku dyrektora dobrego menedżera? Tylko wyłonionego z konkursu fachowca, a nie kolejnego przyniesionego w " teczce" figuranta. Kwotę zaś wymienioną można było przeznaczyć na porządny biznesplan i długoterminowy program rozwoju z możliwością pozyskania kolejnych funduszy zewnętrznych. Tym bardziej dziwią działania starostwa, bo miński szpital od strony finansowej ma się całkiem dobrze, a rozwiązania PPP podejmują samorządy posiadające placówki od lat kolosalnie zadłużone i takie w których inne rozwiązania, jak kredyty są już niemożliwe. Można byłoby stworzyć na temat tego egzotycznego zjawiska ogromny elaborat. Ale na sercu robi się lepiej czytając "oficjalne stanowiska". Przypominają się z dzieciństwa baśnie Andersena i braci Grimm.