Początek Roku Szkolnego

Słowo faszyzm – będące w powszechnym użytku – pozbawione jest niemal zupełnie znaczenia. Słyszałem, jak faszyzmem nazwano: rolników, sklepikarzy, Kredyt Społeczny, kary cielesne w szkołach, polowanie na lisa, walki byków, Gandhiego, Czang-Kai-Szeka, homoseksualizm, audycje radiowe Priestleya, schroniska młodzieżowe, astrologię, kobiety, psy – i nie pamiętam co jeszcze”.

Bardzo łatwo przytoczyć współczesne wypowiedzi polityków bezpodstawnie oskarżających swoich przeciwników o faszyzm bądź określające pewne zachowania, będące przeciwieństwem wyznawanej ideologii, jako faszystowskie. Świetnym przykładem jest tutaj wypowiedź Pana Guya Verhofstadta, który w Parlamencie Europejskim stwierdził, w kontekście do organizowanego w Warszawie Marszu Niepodległości, że:

“60 tysięcy faszystów, neonazistów i zwolenników supremacji białej rasy przemaszerowało 300 km od Auschwitz".

Skandal, brak klasy i wyjątkowo nieznajomość tematu - tak można skomentować wyżej przytoczoną wypowiedź.

Dlatego w tym artykule pragnę skupić się na pobieżnym omówieniu zjawiska faszyzmu (ze względu na złożoność tematu), przybliżyć skutki społeczne oraz polityczne owego zjawiska nadużywanie tego terminu, oraz jak może to wpłynąć na nasze rozumienie historii.

Czym tak naprawdę faszyzm?
Już na samym początku jestem zobowiązany zaznaczyć, że w tym artykule nie omówię całego zjawiska, jakim jest faszyzm, ze względu na to, że objętość tematu zdecydowanie przewyższa ramy formalne tekstu, w których mam obowiązek się zmieścić. Dlatego osoby zainteresowane tematem zachęcam do samodzielnego jego zgłębienia, a z mojej strony mogę z czystym sumieniem polecić książkę autorstwa Roberta O. Paxtona, pod tytułem “Anatomia Faszyzmu” - jedna z lepszych publikacji nt. całego zjawiska faszyzmu, jego początków rozwoju oraz kontynuacji po osiągnięciu szczytowego momentu.

Faszyzm to ideologia polityczna, która formalnie narodziła się i zyskała ogromną popularność w okresie międzywojennym. Domem, w którym faszyzm się narodził, są oczywiście Włochy, gdzie owa ideologia powstała i rozwinęła skrzydła pod wodzą Benito Mussoliniego. Jego pewna odmienna wersja, ale całkowicie inna narodziła się w Niemczech pod wodzą Adolfa Hitlera. Zanim przejdę do podstawowych założeń, to odpowiedzmy sobie na pytanie, dlaczego wysunąłem tezę, że nazizm jest inny niż faszyzm?

Obecnie rzeczywiście mianem faszyzmu określa się całe zjawisko opartej na założeniach ideologicznych, które omówię poniżej. Natomiast faszyzm włoski od nazizmu niemieckiego różni się czymś innym, mianowicie celami narodowymi. Cele narodowego jednego państwa (dominacja w regionie, silna armia, odzyskanie ziem utraconych itp.) będą inne, a często nawet przeciwne w stosunku do celów drugiego państwa. Tak jak ideologia komunizmu może istnieć w wielu państwach i zmierzać do podobnych celów, tak państwa faszystowskie (jeśli nie zmusi ich do tego

Tomasz Terlikowski:
Straszliwą tragedię dwóch rodzin, śmierć jednego dziecka z ręki drugiego (które też ma już zniszczone życie) propaganda i głupota próbuje przekształcić - kompletnie wbrew faktom - w narzędzie nienawiści i hejtu wobec Ukrainy i Ukraińców. Opowieści, że to ukraińskie dziecko takie jest słyszę już nie tylko w mediach społecznościowych, ale i od ludzi na ulicach.

I trzeba powiedzieć absolutnie wprost, że każdy, kto to robi może za chwilę mieć krew na rękach. Tak, właśnie tak. Szczucie - powtórzę jeszcze raz kompletnie wbrew faktom - przeciw Ukraińcom już doprowadziło do realnego wzrostu nienawiści do nich, do aktów konkretnej przemocy, i w końcu dojdzie do tego, że jakiś naspidowany ruską propagandą wariat skrzywdzi kogoś o wiele bardziej, niż dotąd. I to będzie wina nie tylko ruskich botów, ale także tych, którzy - a niekiedy są to także politycy - uczestniczą w tym spektaklu reżyserowanym na Kremlu. Czasem jako pudła rezonansowe, czasem jako pożyteczni idioci, a czasem jako realni agenci wpływu.

Ale jeszcze smutniejsze jest to, że ta propaganda zakrywa przed nami realne przyczyny przemocy, realne przyczyny tego, że zwyczajne dzieci są zdolne do takich czynów… Szukamy kozła ofiarnego, bo nie umiemy przyjąć do wiadomości, że zwyczajne, polskie dzieci są zdolne - w pewnych okolicznościach -do straszliwych czynów, że my sami jesteśmy do nich zdolni, że to nie jacyś mityczni „oni”, inni, inaczej wychowani, ale „my”, „my sami”, ale i „nasze dzieci” też są zdolne do strasznych czynów. A odpowiedzialność za to spoczywa na nas, a nie na jakiś mitycznych innych, tamtych.