Kompromitacja europosła z po.

jest walka z alkoholizmem oraz tytoniem wiec naturalnie przychodzi kolej na mięso.

Wprowadzenie podatku od mięsa obniżyłoby koszty opieki zdrowotnej – w samej UE o 9 mld euro rocznie. Pojawiają się głosy za wprowadzeniem opłaty za emisje CO2 przy produkcji mięsa. Możliwe są też rozwiązania, które premiują diety oparte na zamiennikach mięsa. Mowa tu o ludzkim zdrowiu, cierpieniu zwierząt i zmianach klimatu napędzanych przez przemysł mięsny. Rocznie aż 10 mln ludzi traci życie przez złe wybory żywieniowe.

Podczas debaty pt. „Meat Tax, czyli narzędzia fiskalne w transformacji systemu żywności i walce z katastrofą klimatyczną” zorganizowanej przez Green Rev w ramach Koalicji Future 4 Food omówiono za i przeciw wprowadzenia podatku od mięsa. Eksperci przedstawili skutki zdrowotne i środowiskowe wynikające z nadmiernego spożywania produktów odzwierzęcych.

Podatek od mięsa a „fabryki śmierci”
WHO klasyfikuje przetworzone mięso czerwone jako rakotwórcze, a nieprzetworzone jako potencjalnie rakotwórcze. Te rodzaje mięsa są też współodpowiedzialne za otyłość, cukrzycę typu II, udary i choroby serca. Wprowadzenie podatku na mięso uratowałoby niejedno życie. Zaoszczędziłoby opiece zdrowotnej pieniądze, a emisja gazów cieplarnianych znacząco by spadła.

Współuczestnicy i słuchacze debaty byli pod wielkim wrażeniem wypowiedzi Kazimierza Walijewskiego – weganina i feministy związanego z Fundacją Zwierzęta Niczyje. Mężczyzna wychował się na wsi i od dziecka był uczony, że mięso i mleko dają siłę. Słynny slogan „Pij mleko – będziesz wielki”, choć tak błędny, ukształtował przekonania wielu z nas. Jak opowiada, dopiero z czasem dowiedział się, że badania nad zaletami spożywania produktów odzwierzęcych były zlecane przez producentów mięsa i nabiału.

– Kiedy wchodziłem w dorosłość, zaczęły powstawać fabryki śmierci. Chciały one jak najszybciej utuczyć zwierzę i wyeksploatować aż po ich śmierć – powiedział.

Jego zdaniem, państwom najprawdopodobniej brakuje odwagi, żeby być zdeterminowanym w kwestii dodatkowego podatku na mięso. Zwiększenie podatków od cukru, papierosów i alkoholu ma miejsce, ale brakuje podatku od mięsa. „W trosce o dobro ludzi, zwierząt i klimatu wprowadzenie takiego narzędzia jest ostatnią chwilą na ratowanie naszej planety” – ostrzegał Walijewski. Zastanawiał się, dlaczego na paczce papierosów umieszcza się informację o ich szkodliwości, a na mięsie już nie. Należałoby – ze względów zdrowotnych – zakazać reklam mięsa, mleka i jego produktów, a zamiast tego promować produkty vege, których ciągle jest zbyt mało – szczególnie w małych sklepach i niewielkich miejscowościach. Oczywiście wraz z obniżeniem „jaskrawo niesprawiedliwych” cen na zamienniki produktów odzwierzęcych.

Czytaj również: Koncerny hodowlane emitują tyle co paliwowi giganci. Polskę lubią za dziurawe prawo

Humanitarne mięso z probówki
Poruszył też temat „mięsa z probówki”. Przy odpowiednich badaniach i inwestycjach w ciągu 1-2 dekad moglibyśmy zacząć produkować czyste mięso na skalę przemysłową, co byłoby tańsze od hodowli zwierząt

– Oczywiście nikt nie chce, żeby rządy mówiły co ludzie mogą, a czego nie mogą jeść. Jednak przemysł mięsny i mleczarski nie musi być zagrożeniem dla naszego życia i planety. Kiedy cena czystego mięsa stanie się odpowiednio niska, zastąpienie mięsa z rzeźni jego czystym odpowiednikiem będzie miało sens nie tylko etyczny – tłumaczył Walijewski. https://smoglab.pl/podatek-od-miesa-i-alternatywy...

Desperacja Tuska

Podobno to Karol Marks powiedział pierwszy, że “historia lubi się powtarzać” i przywołuje się tę sentencję tak często, że stała się pustym frazesem, a jednak…

Kiedy sto lat temu, na początku lat 1920-tych, Adolf Hitler rozpoczynał swój marsz po władzę na czele Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników (NSDAP) musiał często przemawiać na wiecach, publicznych spotkaniach i zgromadzeniach na małomiasteczkowych rynkach. Nazistowska ideologia nie cieszyła się jeszcze entuzjastycznym poparciem Niemców a więc dochodziło do pełnych emocji dyskusji, wymiany połajanek i przepychanek. W trosce o bezpieczeństwo “wodza”, wschodząca gwiazda NSDAP, były kapitan Reichswehry, Ernst Roehm, założył w sierpniu 1921 roku Sturmabteilung (SA), oddział szturmowy do ochrony partyjnych manifestacji i mityngów.

Roehm nadawał się świetnie na szefa bojówkarzy. Odznaczony orderami Krzyża Żelaznego pierwszej i drugiej klasy weteran walk pod Verdun, o twarzy zniekształconej bliznami budził szacunek bandziorów. “Sprawiał wrażenie typowego brutalnego oprycha, jakby wziętego żywcem z katalogu zbrodniarzy” - opisywał go jeden z oficerów Wehrmachtu. Homoseksualista Roehm gardził mieszczańską moralnością i cywilami. Wierzył tylko we frontowe braterstwo żołnierzy. Był brutalny i wymagał brutalności od podwładnych. Uważał, że “dla żołnierza nie istnieją żadne kompromisy” i ubranym w brunatne koszule bojówkarzom SA nakazał, by na wiecach i demonstracjach NSDAP likwidowali w zarodku wszelki sprzeciw wobec słów Fuehrera.

Spuszczeni ze smyczy SA-mani terroryzowali oponentów rozrastającej się partii, tłukli ludzi, którzy kłopotliwymi pytaniami przerywali Hitlerowi jego tyrady, rozbijali wiece i demonstracje konkurentów politycznych oraz organizowali uliczne marsze, który pełniły rolę świadectwa liczebności i zwartości szeregów NSDAP. Pieśń SA-manów (później hymn III Rzeszy) głosiła dobitnie “droga wolna dla brunatnych batalionów” i zapowiadała “wschodzi dzień wolności i chleba!”. A kto nie podnosi w górę sztandaru z “hakenkreuzem” temu łomot.

Sto lat temu pieśń, las flag i rytmiczny stukot podkutych butów o bruk był medium równie silnym w oddziaływaniu co telewizja lub internet. Bezpośrednie spotkania z ludźmi na placach i ulicach należały, tak jak obecnie, do kanonów kampanii przedwyborczej zaś emocje towarzyszące walce o władzę były równie silne i podobne co dzisiaj. Tak jak teraz mówcy podsycali je aż do wybuchu, nie stroniąc przy tym od kłamstw i pomówień. Podstawowe zasady walki politycznej są uniwersalne, transgraniczne. Niemcy nie były i nie są wyjątkiem.

W gorącym sierpniu nad Wisłą współczesny “wódz” wyszukał najgłośniejszego zadymiarza na scenie politycznej i wciągnął go na swój rydwan. Słysząc na wiecach skandowaną radę “do Berlina” wie, że dla jego partii być może jest to “bój nasz ostatni” i jeśli przegra to nie czekają go europejskie salony, lecz niełaska mocodawców i koniec kariery politycznej. Desperacja bierze górę. W trakcie kampanii PRZED wyborami prezydenckimi 2005 roku jego bannery zwiastowały “Prezydent TUSK”. Nie kandydat na prezydenta, ale PREZYDENT. Jeszcze nie było głosowania, ale na murach już ogłaszano nazwisko prezydenta. Wówczas przegrał do Lecha Kaczyńskiego. Czyżby i teraz??? Szamani PR doradzili mu, że tylko maksymalnie ostra polaryzacja społeczna i emocje na granicy erupcji mogą uratować jego formację. Gra na krawędzi jest niebezpieczna i brutalna. Jeszcze wystarczają cyniczne kłamstwa i niewybredne ataki personalne, ale wybory dopiero w połowie października. Mogą się przydać czekające w odwodzie grupy szturmowe doświadczone w podgrzewaniu atmosfery, w happeningach ze świński łbami, rzucaniu jajkami, ulicznymi atakami i szarpaninami z politycznymi przeciwnikami. A wszystko przed kamerami zaprzyjaźnionych telewizji. Warto więc stworzyć “szturmowików” w białych koszulach z serduszkiem. Ich lider już jest, wystarczy wyciągnąć go z nicości politycznej i awansować, a potem pchnąć do “ubezpieczania” kolejnego marszu. Die Straße frei…

“Historia lubi się powtarzać” to początek maksymy Karola Marksa. Druga część brzmi “pierwszy raz jako tragedia, drugi jako farsa”. Przed stu laty Sturmabteilungen Roehma dały początek tragedii nazizmu. W najbliższych tygodniach przekonamy się, czy twórca “Kapitału” miał rację i zobaczymy kompromitujący koniec “totalnej opozycji”.
https://niepoprawni.pl/blog/rafal-brzeski/desperacja-...