Kolejna próba podwyżki podatków w Mińsku

Silencjumie biały budynek już dawno świeci i nigdzie nie można znaleźć kto finansował światło w kosmos i kto płaci za energię. jednak miński kościół nie wyjątek i prawdopodobnie tak jest w całym kraju.Dla oszczędności można by wygasić ewentualnie zaświecić w sobotę kiedy to Warszawa wraca do domów
Odszukałem artykuł po którym zainteresowało mnie jak to z tym u nas i zapewne tak jest ale ciągle szukam odpowiedzi kto daje kasę na świecący kościół.
FINANSOWANIE OŚWIETLENIA ZEWNĘTRZNEGO OBIEKTÓW SAKRALNYCH
AUTOR: JĘDRZEJ BUJNY / 20.12.2012
ADMINISTRACJA I PRAWO 21 5 2010 21
Każda czynność prawna związana z wydatkowaniem środków publicznych musi mięć podstawę w normie prawnej, którą należy wyinterpretować z wielu przepisów. Dotyczy to również finansowania oświetlenia zewnętrznego obiektów sakralnych.

W obszernym katalogu zadań własnych gminy znaleźć można także zadania obejmujące sprawy „zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz" (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Prawodawca określił sposób i zakres realizacji tych zadań w ustawie z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (DzU z 2006 r. nr 89, poz. 625 ze zm.). I tak, zgodnie z art. 18 ust. 1 tego prawa, do zadań własnych gminy należy:
1) planowanie i organizacja zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe na obszarze gminy,
2) planowanie oświetlenia miejsc publicznych i dróg znajdujących się na terenie gminy,
3) finansowanie oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych znajdujących się na terenie gminy.
Nie ulega wątpliwości, że treść przywołanego przepisu, a zwłaszcza pkt 3, budzi wątpliwości interpretacyjne. Przykładem takich wątpliwości jest odmienne rozumienie pojęcia „punkt świetlny" przez gminy i działające na ich terenie przedsiębiorstwa energetyczne będące właścicielami urządzeń oświetleniowych (por. decyzja prezesa UOKiK z 5 października 2007 r., nr RKR-72/2007). Przypomnieć należy, że na mocy art. 3 pkt 22 prawa energetycznego termin „finansowanie oświetlenia" oznacza finansowanie kosztów energii elektrycznej pobranej przez punkty świetlne oraz koszty ich budowy i utrzymania. Innym problemem jest niemożność wskazania jednoznacznej podstawy prawnej uzasadniającej finansowanie z gminnego budżetu zarówno kosztów energii elektrycznej pobranej na zewnętrzne oświetlenie obiektów sakralnych, jak i kosztów budowy i utrzymania takiego oświetlenia.
Brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo energetyczne nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania dopuszczalności finansowania przez jednostki samorządu gminnego takich iluminacji. Mimo to w praktyce podejmowane są próby uzasadnienia dysponowania środkami finansowymi gminy na ten cel. Pojawia się wtedy argument, że finansowanie oświetlenia zewnętrznego obiektów sakralnych służy zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty z zakresu „ochrony zabytków i opieki nad zabytkami" (art. 7 ust. 1 pkt 9 usg). Ewentualnie jest jednym z przejawów prowadzenia działań z dziedziny „promocji gminy" (art. 7 ust. 1 pkt 18 usg). Niekiedy gminy podejmują próby wykazania, że takie finansowanie stanowi element wieloaspektowych działań mających na celu ochronę „porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli" (art. 7 ust. 1 pkt 14 usg).

Kościół jako zabytek
Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ochrona obiektów zabytkowych polega szczególnie na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu m.in. zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie. Natomiast opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega m.in. na zapewnieniu warunków prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku (art. 5 pkt 2 uoz).
Zgodnie z art. 71 osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna posiadająca tytuł prawny do zabytku - wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego - finansuje prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy tym zabytku (ust. 1). Sprawowanie opieki nad zabytkami, w tym finansowanie prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku, do którego tytuł prawny określony w ust. 1 posiada jednostka samorządu terytorialnego, jest zadaniem własnym tej jednostki (ust. 2). Zgodnie zaś z art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, z budżetu gminy może być udzielona przez radę gminy dotacja na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane przy zabytku wpisanym do rejestru na zasadach określonych w odrębnej uchwale organu stanowiącego gminy.
Z brzmienia art. 81 ust. 1 uoz wynika, że dla przyznania owej dotacji konieczne jest podjęcie dwóch uchwał: pierwszej o charakterze generalnym określającej reguły postępowania organów gminy w tym zakresie oraz drugiej („indywidualnej") odnoszącej się już do konkretnego obiektu.
Konfrontacja art. 71 z art. 81 ust. 1 uoz prowadzi do wniosku, że finansowanie prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku należy, co do zasady, do podmiotu mającego tytuł prawny do tego zabytku, a udzielenie dotacji na te prace przez radę gminy następuje na zasadach określonych uprzednio w odrębnej uchwale (możliwe jest wyłącznie w odniesieniu do prac przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków). W uchwale Regionalnej Izby Obrachunkowej we Wrocławiu z 22 lipca 2009 r. (65/09) podniesiono, że przepisy o ochronie zabytków „nie przewidują możliwości finansowania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytkach, do których jednostka samorządu terytorialnego nie ma tytułu prawnego, jeśli nie zostały one wpisane do rejestru zabytków". Wpisanie określonego obiektu do rejestru zabytków jest warunkiem koniecznym udzielenia dotacji na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane.

Oświetlenia kościoła będącego zabytkiem nie można zaliczyć do czynności konserwatorskich.

Jednocześnie należy pamiętać, że sam wpis do tego rejestru nie przesądza kwestii legalności działań gminy w tym zakresie. Regionalna Izba Obrachunkowa w Katowicach w uchwale z 31 lipca 2008 r. (75/XVIII/08) uznała, że wykonanie instalacji oświetlenia kościołów nie zalicza się do prac konserwatorskich, które mogą być dofinansowane przez gminy na podstawie przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W świetle art. 77 tej ustawy dotacja na prace konserwatorskie, restauratorskie i roboty budowlane może obejmować wyłącznie nakłady konieczne na realizację działań mieszczących się w jednej z 17 wymienionych w tym przepisie kategorii. Co najmniej otwarte pozostaje pytanie, czy wykonanie zewnętrznego oświetlenia obiektu sakralnego przy użyciu mienia komunalnego mieści się w jednej z kategorii określonych w tym artykule? Wydaje się, że odpowiedź na nie, a także na generalne pytanie o dopuszczalność powoływania się przez gminy na przepisy ustawy o zabytkach i opiece nad zabytkami przy finansowaniu sakralnych iluminacji powinna być udzielana przy uwzględnieniu dwóch czynników - konkretnego stanu faktycznego oraz wniosków płynących z dotychczasowej linii orzeczniczej właściwych miejscowo regionalnych izb obrachunkowych.

Oświetlenie jako promocja gminy
Zastanawiając się, czy w sferze działań z zakresu „promocji gminy" znajduje się uprawnienie do finansowania przez gminy kościelnych iluminacji, przywołać można orzeczenie NSA z 20 marca 2009 r. (II OSK 1477/08). Sąd stwierdził w nim, że - po pierwsze - w ujęciu słownikowym „promocja" to reklamowanie, upowszechnianie, propagowanie, a po drugie podniósł, że promowanie gminy w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 18 usg przejawia się m.in. „w rozpropagowaniu walorów turystycznych miejscowości". Idąc dalej tym tropem, odwołać się trzeba do wyroku NSA z 6 grudnia 2000 r. (I SA/Gd 2038/99), gdzie stwierdzono, że promocję miasta jako centrum turystycznego można uznać za zadania własne gminy, jeśli m.in. jej zakres (realny krąg potencjalnych klientów), forma, koszt pozwalają na racjonalne założenie, że przyczyni się to do napływu dodatkowej liczby turystów.

Biorąc pod uwagę treść zacytowanych orzeczeń, można zaryzykować stwierdzenie, że co do zasady przeznaczenie komunalnych środków na zewnętrzne oświetlenie obiektów sakralnych - będących często jedynym zabytkiem na terenie danej gminy - może służyć eksponowaniu walorów artystycznych i estetycznych samego obiektu, a dzięki temu promocji gminnych walorów turystycznych.

Rzecz jasna, miarodajna ocena takiego zaangażowania powinna zostać przeprowadzona - zresztą podobnie, jak w przypadku ochrony zabytków - w odniesieniu do konkretnej inwestycji i przy uwzględnieniu czynników, o których wcześniej była mowa.
Podsumowując: warto raz jeszcze odwołać się do wyroku NSA z 6 grudnia 2000 r., w którym zauważono, że „przeznaczenie środków finansowych na określony konkretnie cel jako należący bądź nienależący do zadań gminy będzie często kategorią ocenną". W związku z tym, wobec braku wyraźnego rozstrzygnięcia ze strony prawodawcy, w kwestii dopuszczalności finansowania przez gminy oświetlenia zewnętrznego obiektów sakralnych nie można wykluczyć, że organy sprawujące kontrolę gospodarki finansowej gmin będą jednak kwestionować tego typu wydatki. W takiej sytuacji najpewniej od rozstrzygnięcia sądu zależeć będzie ocena, czy ingerencja ze strony odpowiednich regionalnych izb obrachunkowych była uzasadniona.

Definicja pojęcia „punkt oświetleniowy" zawartego w ustawie z dnia z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo Energetyczne (DzU z 2006 r. nr 89, poz. 625).

Wedle stanowiska Polskiego Komitetu Oświetlenia Stowarzyszenia Elektryków Polskich, które to stanowisko zyskało aprobatę Urzędu Regulacji Energetyki oraz Departamentu Bezpieczeństwa Energetycznego Ministerstwa Gospodarki, „punkt świetlny należy rozumieć jako kompletną oprawę oświetleniową". Natomiast „Oprawą oświetleniową jest urządzenie służące do rozsyłania, filtrowania lub przekształcania światła wysyłanego przez źródło światła, zawierające elementy niezbędne do mocowania i ochrony źródła światła oraz do przyłączania go do obwodu zasilającego".
Zdaniem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z uwagi na brak definicji legalnej „punktu oświetleniowego" można posłużyć się pomocniczo Rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (DzU z 1999 r. nr 43 poz. 430 ze. zm) w którym to, w Dziale V Rozdziale 2 „Urządzenia oświetleniowe" używa się dwóch pojęć tj.: słupy oświetleniowe oraz oprawy świetlne. Zdaniem UOKIK oznacza to, iż nie są to tożsame pojęcia na gruncie rozporządzenia.

Źródło: Decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 5 października 2007 r. nr. RKR-72/2007.