Nasi Radni na Marszach w Warszawie.

Już dawno nic nie wzbudziło we mnie takiego oburzenia jak występy, czy jak to teraz mówi młodzież lansowanie się, naszych lokalnych działaczy na weekendowych marszach w Warszawie. Ta wzajemna wymiana ciosów i opluwanie w Internecie i lokalnych gazetach budzi coraz większą odrazę. Do tego żenującego codziennego przedstawienia doszedł kolejny akt, pojedynek na zdjęcia z marszów poparcia. To już nawet nie jest dno to głęboki muł!
Czasem się zastanawiam, może rzeczywiście w Mińsku Mazowieckim nie mamy problemów? Mamy piękne drogi, znakomity i świetnie finansowany szpital z oddanym wysoko wykwalifikowanym personelem, dzieci uczą się w świetnych warunkach lokalowych bez potrzeby prowadzenia zajęć na zmiany, do szkół a także licznych żłobków, przedszkoli oraz przychodni dojechać możemy świetnie zorganizowaną komunikacją miejską a pracujących w Warszawie wożą pociągi SKM na jednym bilecie.
Musi tak być skoro nasi działacze skupiają się na wymianie kopniaków i tzw. dużej polityce a niektórzy mimo iż deklarowali swe oddanie dla Samorządu bez mrugnięcia okiem zostawili go dla poselskich foteli. Tylko skoro tak to w jakim mieście ja żyje??
Szczęśliwie doczekałam emerytury więc w swoim życiu przeżyłam wiele rządów i władz miasta, ale czegoś takiego jak teraz nie widziałam. Przykre, że nasi radni czy inni działacze zamiast pracować razem dla dobra mieszkańców wolą karmić nas swoimi bezsensownymi wojenkami tak jak Ci na „górze”. Teraz czekam na pojedynek kto pierwszy pocałuje ważniejszy tyłek i będzie miał promocję w lokalnym grajdole jak znalazł. Chciałabym doczekać czasów w których władze w mieście obejmą samorządowcy z prawdziwego zdarzenia a nie politycy, dla których celem jest zdobycie jak najlepszego miejsca przy „korycie”.

Chyba nie należy dziwić się, że jeden z drugim odczuli potrzebę zamanifestowania swojego zaangażowania politycznego i udali się na spotkanie z innymi ludźmi podobnie myślącymi. Przecież nie tak dawno ile pomyj było wylanych na mińskich działaczy i zwolenników PO uczestniczących w agitacjach wyborczych do parlamentu.
Tu pragnę jasno zaznaczyć, że nie jestem zwolennikiem żadnego z tych ugrupowań.
Standardem jest chyba takie lansowanie swojej osoby - aby ze stanowiska nie zlecieć, albo pracy nie utracić. Wiadomo, że "swojemu" nie dadzą zrobić krzywdy.

Jednym z powodów do zrywu narodowego w roku 80-tym była m.in. walka z partyjniactwem. Bo kto wtedy nie był w partii (jedynie słusznej i przewodniej sile narodu) ten przeważnie nie mógł myśleć o awansie, lepszej pracy, mieszkaniu, itp - wiem, że młodym wydaje się to niemożliwe. Czy obecnie to partyjniactwo się nie nasila ( bo i również o pracę trudniej)? Czy nie jest tak, że kto nie z nami, ten przeciw nam - hasło to nie powstało obecnie, bo przecież istniało w czasach tej "niedobrej komuny".
Ale wtedy ludzie zauważali jasny podział: ci co byli w partii to byli ci źli, a pozostali to już byli cacy. Obecnie tych partyjek jest znacznie więcej. Niektórzy to mają chyba w genach, że ideologia musi wiązać się z niechęcią do innych, myślących trochę odmiennie politycznie.